Ik doe ook maar wat!

Hoi allemaal! De wereld van bloggers is vrij groot momenteel. Vroeger was bloggen veel minder populair, terwijl nu blogs als paddenstoelen uit de grond poppen. Niet dat paddenstoelen poppen trouwens. Uit de grond schieten, dat bedoelde ik. Iedereen heeft bijna zijn eigen stekje in de vorm van een blog, en we doen ook allemaal andere dingen met onze blog. Daar wil ik het vandaag ook eens over hebben maar dan over mijn eigen blog. Want mensen vertellen me soms dat het lijkt alsof ik alles voor elkaar heb en alles doorsta. Verrassing: ik doe ook maar wat.

Soms kan ik me vergelijken met bloggers die al jaaaren bezig zijn. Die de ervaring in de vingers hebben en waar de inspiratie bijna vanzelf lijkt te komen. Toch hou ik goed in mijn achterhoofd dat iedere blogger wel zijn ‘inspiratieloze’ momentjes heeft. We hebben ze allemaal. Ook ik zit wel eens met mijn handen in het haar, om me af te vragen wat ik vandaag eens zal vertellen op mijn plekje internet. Ik kan me heel gemakkelijk vergelijken met anderen en mezelf zo onzeker maken. En vooral perfectie, dat wil ik te hard.

Maar bloggen is een hobby, hoort helemaal niet perfect te zijn. Het hoort leuk te zijn. En ik hoef helemaal aan geen verwachtingen te voldoen want ’t is mijn blog en niet die van een ander. Dus al wilde ik morgen vertellen over hoe lekker ik Magnums met dubbele chocolade vind, dan kan dat prima. Want het is mijn blog. Ik ben na anderhalf jaar nog steeds mijn weg aan het zoeken in bloggersland en er zal door die jaren heen ook wel nog veranderen. Vooral wat meer luchtigere artikels wil ik plaatsen. Gewoon zo de artikels waar je niet bij moet nadenken. Of gewoon geluk delen, zoals ik al deed met mijn geluksmomentjes. Of zoals ik vaker wil doen eigenlijk. Soms zoek ik de ideeën veel te ver en wil ik de lat veel te hoog leggen.

Het liefst van al zette ik dagelijks een slim artikel online, waar ik de beste levenslessen bespreek. Maar je leert niet dagelijks levenslessen, die leer je juist door je leven heen. Het is een van de dingen die het leven boeiend maakt. Misschien moet ik gewoon eens leren al die hoge verwachtingen los te laten, en doen wat ik graag doe en wat ik wil. ’t Zal mijn bloggersbestaan een stuk beter maken. En veel leuker! Ik zou mijn schrijfliefde niet meer kunnen missen. Door te bloggen krijg ik motivatie om mijn eigen leven in handen te pakken en te doen wat me gelukkig maakt. Mijn blog geeft me een stem en maakt me gelukkig. ’t Zou heel jammer zijn als dat allemaal verloren gaat door perfectionisme.

Dus: ik doe ook maar wat! Ik weet niet waar heel deze gedachtenstroom of deze schrijfsels vandaan kwamen. Maar ze zaten klaarblijkelijk in mijn vingers en moesten eruit. Dus here they are! Ik kan er ook maar lessen uit trekken. Heb ik ook gedaan trouwens, in het vorige stukje tekst. In de vorige alinea, om het met ‘ingewikkelde’ woordenschat te zeggen. Ik ben en blijf een liefhebber van mooie woordenschat 😉

Struggle jij soms met je blog? En zo ja, op welk gebied?

Advertenties

Trots | Waarom ik trots ben op mezelf

Hoi allemaal! Complimentjes geven is heel erg leuk. Bovendien verbetert het de dag van de mensen om je heen. Ook ik word heel blij van complimenten. Dus ik moedig dat alleen maar aan. Mensen hun dag beter maken is heel belangrijk. Bedenk dat je misschien wel de enige bent die dat doet voor een iemand. Net op een slechte dag, komt een lief woordje heel erg goed aan. Dan kunnen we dat het meest gebruiken. Maar ik ben ook voorstander van complimenten bij jezelf zoeken. Waardering hoeft niet altijd van een ander te komen. Ergens voelt dit artikel typen heel erg arrogant en zelfingenomen. Als grote ‘middelvinger’ bijna, ga ik het toch doen. Want ook ik verdien het om trots te zijn op mezelf. Een paar puntjes!

  • Van bang en onzeker naar…

Misschien een van de dingen waar ik het meest trots op ben. Soms ga ik mee met mama om mijn kleine broer, die zit nu in de basisschool. En dat is altijd nostalgie, want ik heb daar zelf ook gezeten. Mijn volledige kleutertijd en lagere school. En natuurlijk verander je van een lager schoolkind naar een volwassene, dat doen we allemaal. Maar als ik het grote plaatje bekijk en de middelbare jaren erbij neem, dan ben ik wel een stuk zelfzekerder geworden. Ik moet mezelf er soms wel aan herinneren, dat ik van vrij ver kom. Ik neem er graag de woorden van mijn vertrouwenspersoon bij, dat ik kom van een bang vogeltje. En nu is dat totaal anders. Ik heb nog wel eens problemen met wie ik ben, maar veel minder. Ik ben ook nog niet waar ik moet zijn. Maar stap voor stap. Het komt wel goed.

  • Ik slaagde in mijn vijfde middelbaar zonder tekenervaring

Ook hierop ben ik enorm trots. Zoals ik al vaker vertelde op mijn blog, ik ging na vijf jaar verzorging naar een tekenopleiding. Grafisch ontwerp en illustratie eigenlijk. Daarvoor moet je kunnen tekenen. Ik had geen ervaring. Mijn eerste rapport was om bij te huilen. Ik heb geluk dat mijn perfectionisme toen niet zo erg was als het nu soms is. Maar ik bleef doorzetten en volhouden. En mijn punten verbeterden. Op het eind van het jaar slaagde ik. En ik haalde afgelopen zomer, op mijn verjaardag mijn diploma. Het is natuurlijk wel middelbaar, waar ze veel minder streng zijn. Maar dan nog. Echt niet iedereen speelt dat zomaar klaar. Er zijn veel mensen die me zeiden dat ik dat nooit ging halen. Mijn diploma is wel een bewijs dat ik dat wel heb gehaald. Eentje waar ik nog met veel trots op terugkijk.

  • Ik probeer of wil altijd het goede of beste voor iedereen

Ook ik maak fouten, ik ben niet perfect en ik weet ook niet alles. Ik blog niet omdat alles weet of omdat ik mensen perfect advies kan geven. Ook ik geef wel eens foute adviezen. Maar mijn intenties en hart zijn altijd goed. Ik heb het oprecht voor met mensen. Zelfs de mensen die mij kwaad doen, zou ik nog helpen. Dat maakt van mij ook een persoon waar je makkelijk misbruik van maakt, dat besef ik zelf ook wel. Gelukkig leer ik mijn grenzen kennen en voel ik steeds beter aan wie dat wel en niet wil doen. Het leven is een zoektocht en een leerproces.

  • Een positieveling

Ondanks dat ik soms nogal veel meemaak, probeer ik wel altijd het licht te blijven zien. Toen mijn oma stierf in 2016, ben ik begonnen met mijn lichtpuntjes op te schrijven. Ik had destijds een boekenblog, maar dat was de enige ‘alternatieve’ soort blogposts die ik publiceerde toen. Ik blijf dat doen. Ook in hele lastige situaties, probeer ik iets goeds te zien. En bij baalmomenten, probeer ik er gewoon humor uit te halen. Er zijn ook dingen die ik met mijn positiviteit niet kan omkeren. That’s life. Ondanks dat niet alles makkelijk is, blijf ik lachen en vechten. Dat is wie ik ben, en ook altijd zal zijn. Dat hoort bij mij.

  • A superempathetic badass!

Het is de baseline van mijn blog. Ik was vroeger als de dood voor mijn gevoeligheid. Ik haatte het, kon het totaal niet aanvaarden en zag het als een last. Altijd dat gehuil en die medelijden met iedereen. Gevoelig zijn is in een wereld als de onze niet altijd makkelijk. Dat zeg ik zonder zelfmedelijden of mezelf daar in te verzuipen. Toch sta ik elke ochtend op, vaak met nieuwe energie en vechterslust. En daarnaast gebruik ik de dag van vandaag mijn gevoeligheid als kracht. Net door mijn gevoeligheid waardeer ik mijn leven zo. Alles voelen kan heel erg druk en overweldigend zijn, en dat is het met momenten ook echt wel. Maar het is ook heel mooi. Zoals ik al eens vertelde, de momenten dat ik geraakt wordt door iemands woorden, de prachtige natuur of een nieuw nummer. Ik zou het niet anders willen.

  • Ik durf mezelf te zijn

Als kind werd ik gepest en raar en gek genoemd. Helaas voor mij geloofde ik die woorden en durfde ik heel lang mezelf niet te zijn. Na een paar jaar doorbrak die gedachte, en ik voel me altijd anders. Is te wijten aan mijn hoogsensitiviteit. Wat mij anders maakt, maakt mij prachtig. En dat geldt echt voor ieder wezen op deze aardbol. Ook voor jullie. Ik verstopte mijn boeken jarenlang, om maar niet de stempel ‘nerd’ nog eens te krijgen. Ik droeg saaie t-shirts, om maar gewoon neutraal te zijn. Mijn liefde voor van alles stak ik weg, om maar aanvaard te worden. Nu niet meer. Ik heb die stap gezet, en ik ben nu zo goed als altijd mezelf. Ik kan je verzekeren dat alles wat in mijn kast ligt, kleren zijn waar ik zelf achter sta. En mijn boekenliefde straal ik overal uit. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een boekenwurm ben. Ik leer en lees graag, en dat maakt mij inderdaad een beetje een nerd. Maar daar ben ik net trots op.

  • Ik ben goed in tekenen en creatief zijn

De avond dat ik dit artikel aan het uitwerken ben, heb ik een vrij lang pleidooi achter de rug waarom ik van tekenen hou. Het is ook wel hetgene waar ik trots op ben. Het is niet altijd vanzelfsprekend geweest, wat ik al eerder zei. Ook ik heb veel moeten zoeken en ontwikkelen in mijn stijl en manier van tekenen. En ik weet zeker dat mijn stijl over twee jaar weer anders zal ontwikkeld zijn. Maar er zullen wel nog kenmerken van nu inzitten denk ik. Ik ben trots op mijn tekenstijl en op mijn creativiteit.

Wat maakt jou trots op jezelf?

Geluksmomentje | Tekenen in mijn schetsboekje

Hoi allemaal! Ik rijg graag mooie momenten aan elkaar. En het liefst van al deel ik ze met de hele wereld. Het leven is zoveel beter als je elkaar vertelt over je geluksmomentjes en wat je blij maakt. Is een welkome afwisseling in een wereld als de dag van vandaag. Waar er op het nieuws vaak wordt verteld over oorlogen en vechtpartijen. Ik ga het niet negeren en de wereld kan ik ook niet redden. Maar ik kan wel mijn geluk, vrolijkheid en mooie momentjes de wereld in gooien. Al is het maar om te laten weten dat er -naast die negativiteit- nog zoveel moois is. En het hoeft werkelijk geen mirakel te zijn. Dat mocht ik maar weer eens ondervinden.

Inmiddels moge het duidelijk zijn dat ik een creatieveling ben in hart en ziel. Tekenen was mijn redding, mijn ontsnapping. Tijdens deze tekening besefte ik ook hoe hoog ik die lat weer aan het leggen ben op bloggebied. Altijd confronterend, maar ik ben er deze keer achtergekomen voor het mijn blogplezier heeft vernietigd. Tijdelijk vernietigd dan, denk niet dat mijn blogplezier ooit volledig weg zal zijn. Maar je weet maar nooit in ’t leven natuurlijk.

Het was een geluksmomentje, maar ook een momentje van dankbaarheid. Toen ik de afgelopen tijd in de knoop lag met mezelf en mijn studie was tekenen iets wat amper lukte. Ik had de energie niet om een schattig diertje op papier te zetten. Op tekentablet ging dat nog wel. Maar ik was zo moe, dat een kwartier op mijn laptop kijken me hoofdpijn bezorgde. Absoluut niet genoeg voor een nette tekening zoals ik ‘m wil. Achter een illustratie zit veel meer tijd dan je denkt. Dus ik was wel dankbaar. Ik voelde weer hoe het was om de dingen die in je hoofd zitten op papier te zetten. Om die schattige diertjes vorm te geven en je fantasie te gebruiken. En daarna de kleurtjes te kiezen en schaduwen aan te brengen. Dit maakt mij gelukkig. En soms moet je iets missen om het te merken. Ik ben dan ook dankbaar dat ik dit terug mag voelen. Die liefde. Op de achtergrond stond een muziekje op, en ik besefte hoe gezegend ik was dat ik een hobby heb die mij zo gelukkig maakt. De grootste gelukzakken zijn die gelukzakken die beseffen dat ze een gelukzak zijn. Ik ga hier geen heel verhaal van meer dan 700 woorden aan breien, want dat is niet nodig. Ik denk dat mijn gevoel wel overkomt. En alles wat ik er extra probeer uit te forceren, dat zou geforceerd overkomen. Ik hoop dat iedereen in zijn leven iets heeft of ontdekt wat hem of haar zo gelukkig maakt. Want dan gun ik ieder wezen op aarde oprecht. Echt waar

Welke hobby maakt jou zo extreem gelukkig?

Waarom ik dankbaar ben

Hoi allemaal! Dankbaarheid. Een woord waar ik heel veel belang aan hecht in mijn leven. Het is ook iets wat je leven altijd mooier zal maken. Want van dankbaarheid komt geluk. En van geluk komt dankbaarheid. Het heeft mijn leven beter gemaakt op de lastigste dagen. Er zijn geen redenen nodig tot dankbaarheid, vind ik zelf. Het feit dat je leeft is al iets om dankbaar voor te zijn. Maar vandaag wil ik je toch vertellen, wat ik denk over dankbaarheid. En waarom ik dankbaar ben.

Ik ben dankbaar. En dat zeg ik niet alleen zelf. Vaak krijg ik opmerkingen van vrienden die zeggen hoe ik altijd straal en blij ben. Maar ook hoe dankbaar ik ben. Ik moet heel vaak terugdenken aan een moment een tijdje geleden. Het moet op het laatste van mijn studie zijn geweest, want ik weet dat ik toen al dacht aan stoppen. We waren met de trein onderweg naar huis, waren aangekomen in Brugge. Mijn vriendin woont in Brugge, ik moest nog doorreizen. Maar ik zit dan meestal met een overstap, en er zitten meestal tien minuten tussen die treinen. Ik ga dan meestal mee naar de bushalte van mijn vriendin, gewoon omdat ik weet dat ik geen tien minuten op een perron kan wachten. Helaas een gevolg van te veel stress. Maar dat terzijde. We waren onderweg naar de bushalte en ik had de slappe lach om iets wat ze had gezegd. Het was weer een droge opmerking , zoals wel vaker. Ze zei toen vervolgens dat ik zo gemakkelijk gelukkig te maken ben. En dat heb ik vaker gehoord van haar, maar ook van andere mensen. Dat maakt me wel trots en dat zijn hele mooie complimenten.

Ik sta zelf niet altijd bij mijn dankbaarheid stil. Voor mij is het er gewoon en is het vanzelfsprekend. Maar ik ben ook dankbaar omdat ik weet dat het anders kan. Ik heb vrij veel meegemaakt de afgelopen vier jaar, ook daarvoor. Niet om de zieligheid op te wekken. Maar ik herstel daar nog steeds van. Ik weet dus hoe lastig het leven kan zijn. De afgelopen jaren veranderde ik van school, hadden we een vrij stressvolle verhuizing en stierf mijn oma ook nog. En door een paar van die jaren, had ik een intense zelfhaat. Ik moest mijn zelfliefde terug opbouwen en mezelf terug leren accepteren. En toen kwam de hogeschool. Ik wil vandaag niet over die periodes praten, maar over dankbaarheid. Ik weet dat het anders kan zijn. Ik weet dat er dagen zijn waarop je het niet meer ziet zitten, dat er dagen zijn waarop je jezelf kan haten met volle passie. Als ik opsta ’s morgens en besef dat ik  goed heb geslapen en wakker ben, ben ik blij. Omdat ik weet dat er dagen zijn dat ik moe wakker word en de hele dag geen energie heb. Wanneer ik berichtjes krijg van mijn vrienden, ben ik ook blij. Omdat ik weet hoe het is om gepest te worden en niemand om je heen te hebben.

Ik ben ook dankbaar dat ik eten op mijn bord heb, een dak boven mijn hoofd heb en naar school kon. Ook nu na mijn studies. Ik ben dankbaar dat ik de kans had om het te proberen. Eten op mijn bord en een dak boven mijn hoofd heb ik altijd gehad. Maar ik weet dat het anders kan. Er zijn mensen die dagenlang geen eten hebben en in de vrieskou buiten moeten slapen en hopen dat ze de volgende ochtend hun ogen nog opendoen. Er zijn mensen die ziek zijn en moeten genieten van elke seconde, omdat elke de laatste kan zijn. Hoewel we dat eigenlijk allemaal moeten doen. Daarom ben ik dankbaar. In het leven is niks vanzelfsprekends en niks komt zonder reden. Ook voor die donkere periodes ben ik dankbaar. Ik weet dat het cliché klinkt, maar ik merk het nu zelf ook op. Juist door die moeilijke periode van zelfhaat, heb ik een band met mezelf die niet te verbreken is. Heb ik mezelf geaccepteerd voor wie ik ben. En juist door de jaren dat ik gepest werd, ben ik dankbaar als ik opsta met een goeiemorgen van mijn vrienden. En doordat oma stierf, ben ik dankbaar voor alle lieve woorden en steun van opa. Al was ik voor al die dingen daarvoor ook al dankbaar.

Ik ben dankbaar omdat ik een gelukzak ben. Er zijn zoveel mensen die het met veel minder moeten doen. Er zijn mensen die moeten vluchten voor de oorlog, en moeten hopen dat ze het gaan overleven. Er zijn mensen die aan het einde van de maand hun huur niet kunnen betalen en misschien wel binnenkort op straat staan. Mijn leven is niet perfect, verre van. Maar ik ben wel dankbaar voor elke seconde die ik ervan mag beleven en elk moment dat ik krijg op deze aardbol.

Waarvoor ben jij dankbaar in je leven?

Persoonlijk | Tekenen was mijn redding

Hoi allemaal! Niemand kan zich mij inmiddels voorstellen zonder potlood in de hand of mijn handen onder de verfvlekken. Als mensen mij vragen wat mij gelukkig maakt, is mijn rek met tekenmateriaal ook het eerste wat in me opkomt. Naast lezen dan. Tekenen en illustreren is een hele bijzondere hobby voor mij. Ik kan er altijd mijn zorgen in kwijt. Maar het is al heel vaak mijn redding geweest. Ik ben er elke keer weer dankbaar voor, ook voor het geluk als ik aan het tekenen ben. Of de trots die ik voel als ik weer een nieuwe techniek heb geprobeerd en die geslaagd is.

Toch teken ik nog niet mijn hele leven. Als kind weet ik wel dat ik in het lager altijd naar de knutsellessen uitkeek. Creativiteit was toen al mijn passie, en dat is het nog steeds. Ik heb ook een paar jaar fotobewerking gedaan, heel lang eigenlijk. Toch zeker een jaar of vijf. De meeste resultaten daarvan vind ik niet meer terug, maar het was niet gewoon eventjes iets wegwerken. Ik maakte hele nieuwe werken, maakte er bijna iets helemaal anders van. Dat was destijds mijn passie, mijn liefde. Ik voelde toen al hoe hard ik genoot van creatief zijn. Maar ik zei nog dat ik er nooit mijn job van wilde maken. Wat ik dan wel wilde doen, wist ik helemaal nog niet. Ik zat toen nog in verzorging. Maar dat is niet echt goed afgelopen.

Toen ik veranderd was van opleiding, had ik veel struggles. Met het tekenen, ik had de zomer ervoor me enorm hard op tekenen gestort. Dat tekenen mij gelukkig maakt, was toen al wel een beetje duidelijk. Ik zag het alleen niet als mijn passie zoals ik het nu doe. Maar toen een leerkracht opmerkte in dat jaar hoe tof mijn tekenstijl was, dat was waar ik het zelf ook begon te zien. Ik was nog heel onzeker en zag het niet als mijn talent. Zeker omdat ik mezelf heel zwaar vergeleek met mijn klasgenoten. Onzin, want die hadden al zovele jaren tekenles gehad. De meeste toch. Toen had ik ook de wijsheid nog niet dat iedereen zijn eigen talenten en stijl heeft. Die zomer gingen we verhuizen, en ik had stress. Het was al een half jaar bekend, wegens persoonlijke redenen. Ik haatte het, ik haatte veranderingen. Nog steeds ben ik er vaak niet van het eerste moment oke mee, maar ik kan er wel beter mee omgaan. Die zomer verhuisden we, en toen het echt lastig ging en ik paniek voelde, ging ik met alcoholstift tekenen op de dozen. Ik tekende dieren, minions, gewoon van alles wat in me opkwam. Dat kalmeerde mij toen. De verhuizing is goed verlopen en inmiddels wonen we al twee jaar in ons appartement.

Het volgende schooljaar zou het jaar worden waarin ik genoot van school. Omdat ik besefte hoe snel de tijd ging. Het zou mijn voorlaatste jaar worden in de middelbare. Ik had mijn draai volledig gevonden in mijn nieuwe school en opleiding en ik was klaar om uit die startblokken te schieten. Mijn eerste schooldag was vrij leuk en ik heb heel veel gelachen. De enige domper die dag was dat mijn vertrouwenspersoon dat jaar geen les zou geven aan ons. En ik wel een voorgevoel had dat het geen makkelijk jaar zou worden. Helaas had mijn gevoel gelijk. Zaterdag moesten de bibliotheekboeken binnen. Dat doe ik altijd met mama en tante, we lezen alle drie vrij veel. En die ochtend hoorde ik mama bellen met tante, haar stem klonk niet echt positief. Mijn intuïtie zei genoeg. Nog voor ze had dichtgelegd eigenlijk. En toen mama de telefoon neerlegde, zei ze ook hardop wat ik had gevoeld. Mijn oma was gestorven afgelopen nacht. Was in 2016 trouwens. Ik heb toen een hele diepe dip gehad, het was zelfs geen dip te noemen. Ik ben heel lang down geweest. Eigenlijk hoef ik dat niet te verklaren, is heel normaal als een dierbare sterft. Maar mijn lichtpuntje was er iedere week. Iedere vrijdagnamiddag hadden we het vak illustratie. En ik weet nog dat dat me vaak door iedere moeilijke week sleepte en door alle moeilijke periodes sleepte. Het heeft me hoop gegeven. Als er momenten waren waarin ik mezelf niet kon sussen, ging ik tekenen. Het kalmeerde me vanzelf.

In het zevendejaar (wat vorig jaar was dus) struggelde ik met perfectionisme en onzekerheid. Er zijn veel dingen gesneuveld toen. Niet letterlijk natuurlijk. Er zijn dingen weggevallen die ik nu niet meer doe. Ook mijn zelfvertrouwen is gesneuveld, een hele lange tijd. Tekenen en illustreren is iets wat ik ben blijven doen, ondanks mijn onzekerheid. En ik heb het gevoel dat ik nu mijn tekenstijl des te meer waardeer daardoor. Illustreren is altijd overeind gebleven, en er zijn heel veel momenten geweest dat tekenen niet lukte door gebrek aan inspiratie. Maar het is gebleven. Ik doe het nu nog steeds met evenveel passie, al dan niet met meer passie dan toen. Afgelopen half jaar was niet makkelijk met mijn studies en paniekaanvallen. Ik had problemen met ze onder controle krijgen. Tekenen heeft mij toen ook overeind geholpen. Zeker vanaf het moment dat ik mijn tekentablet kreeg als Sinterklaascadeautje. In de examens was ik bijna getrouwd met dat ding. Het verloste me van mijn pijn, van de realiteit. De realiteit die hoge school heette toen. Tekenen heeft mij gered. Dus wanneer ik zeg dat tekenen mijn alles is, mag je dat best serieus nemen. Ik ben dankbaar voor het feit dat ik leef en dat ik ’s morgens wakker word en aan een nieuwe dag kan beginnen. Maar als ik niet meer mag tekenen of creatief zijn, hoeft het voor mij niet meer.

Tekenen is mijn brandstof, het geeft me energie wanneer ik niet meer kan. Tekenen helpt mij overleven. Het is mijn energie, mijn vuur. Wanneer ik me slecht voel keer ik terug naar mijn eigen tekenwerk, waar ik alles zo vrolijk en schattig kan maken als ik het wel. Mijn hersenen stoppen voor een uurtje met draaien, omdat ik bezig ben met die ene schaduw of tint of vorm. Ik kan niet tegelijk een kloppende tekening maken en met iets anders bezig zijn in gedachten. Zonder tekenen had ik allang opgegeven. Wanneer alles tegenzit, waren mijn stiften en potloden er voor me. En mijn verf en penselen. Je kan je dus wel voorstellen hoe groot de pijn was toen ik afgelopen tijd zo ongelukkig was dat zelfs tekenen me geen energie meer gaf. Meer nog. Dankzij tekenen kreeg ik zelfvertrouwen, leerde ik van mezelf houden. Ook doordat ik nu wel tevreden ben met mijn stijl, word ik trots. En wanneer die stap gezet, van trots zijn op mezelf, volgt de rest bijna direct. Ik denk dat ik niet genoeg kan overbrengen in woorden hoe gelukkig tekenen me maakt. I found that thing that takes me to a happy place. I call it art ❤

5 dingen waar ik over twijfel

Hoi allemaal! Hoe blij ik ook ben dat het goed gaat met me en met mijn zelfvertrouwen, er zijn in het leven altijd dingen niet perfect. Ik zal dat ook nooit zijn. Niemand zal dat ooit zijn. Het is daarom goed om te kijken naar je talenten en de dingen die je blij maken. De dingen waar je gelukkig van wordt. En de dingen waarin je wilt groeien. Helaas is er geen mens zonder twijfels en onzekerheid. Ook dat is goed, want dan zet je jezelf eens stevig aan het denken en kom je tot conclusies. Het is ook net dapper om stil te staan bij je onzekerheden. Daarmee kan je ze overbruggen of misschien ontdekken dat hetgene wat je doet misschien toch niet zo bij je past. Daarom deel ik vandaag de dingen waar ik altijd, maar dan ook altijd over twijfel. Let’s go!

  • Mijn schrijfstijl

Begrijp me zeker niet verkeerd. Ik ben trots op mijn blog en zeker nu de energie om volop te tokkelen op mijn toetsenbord er weer is. Ik krijg er elke dag een beetje meer plezier in, nog meer dan in het begin. Met mijn blog heb ik echt wel een fijne hobby gevonden. Maar ik twijfel heel gemakkelijk als ik artikel overlees. Dan is het voor mij net niet goed genoeg. Soms twijfel ik of ik alles wel duidelijk genoeg uitleg of vertel. En of mijn schrijfstijl wel fijn is om te lezen. Ik kijk vaak wel kritisch naar wat ik ga publiceren. Dat moet ook, voor privacybijvoorbeeld. Maar soms iets te kritisch, want soms blokkeer ik mezelf compleet. Zeker als ik aan het schrijven ben. En dat is jammer natuurlijk voor mijn blogcontent. Maar ook voor de lengte van artikels. Korte artikels zijn niet perse twijfelartikels trouwens, over sommige onderwerpen kan ik nu eenmaal een boek schrijven, en sommige niet. That’s life.

  • Behulpzaam zijn en zorg voor anderen

Een wereldredder, dat zou ik ’t liefst zijn. Eventjes zus uit de nood helpen, mama helpen met het huishouden. Samen met kleine broer over zijn huiswerk Frans buigen. En als ik dan over de tijd dat ik nog schoolgaand was (weet je trouwens hoe raar het is om dit zinnetje uit te spreken of te schrijven?) klasgenoten helpen. Ik doe het allemaal. Heel vaak, dat is mijn karakter. Ik ben nu eenmaal behulpzaam. Tot ik mezelf moet vertellen dat ’t genoeg is geweest of ik echt de energie niet heb. Een hele dag. Dan begint het gepieker, onrust. Ik kan er beter mee omgaan hoor, gelukkig wel. Maar tblijft altijd een ding. Terwijl het oke is om voor jezelf ook zo goed te zorgen. Meer nog, als we anderen willen helpen hebben we onze eigen zorg ook nodig. Zonder goede selfcare kun je anderen niet helpen.

  • Mijn adviezen of wijsheden

Mensen komen wel eens met een probleem naar me toe. Vooral mijn zusje doet dat wel eens. Ze is nog jong, wat ook niet altijd makkelijk is. Als je alles int leven nog moet ontdekken, dat is lastig. Ik weet dat ook uit mijn eigen puberteit en leven als jongere. Hoewel ik nu ook nog lang geen volwassene ben. Ik geef ze dan advies vanuit mijn hart. Wat ik denk of wat ik voel bij de situatie die ze uitlegt. Maar soms ben ik wel eens bang dat ik het verkeerde geef. Ook op mijn blog ben ik daar wel eens bang voor. Dat ik ineens iets publiceer dat helemaal nergens op slaat. Maar ook dat hoort eigenlijk bij het leven. Aan de andere kant, ik denk wel goed na over wat ik zeg of schrijf. En voor vele lange artikels of gedachtenstromen kan ik je verzekeren dat ik daar al heel vaak over heb nagedacht. Dan bedoel ik niet altijd in de zin van piekeren (soms wel hoor). Ik denk graag na over het leven en ik analyseer veel. Mezelf onder andere ook. Dus ik zorg ook wel dat het punt dat ik wil maken in een artikel, onderbouwd is met goede argumenten. Maar natuurlijk zal je met adviezen of wijsheden nooit iedereen voor je winnen. We zijn allemaal anders en hebben andere dingen meegemaakt. Waardoor we ook allemaal anders naar de wereld kijken.

  • Ben ik geen opgever?

Ik denk dat als je mijn blog al een tijdje volgt, je wel een beetje kan voelen welke richting dit puntje gaat. Als je aan de hogeschool dacht, zit je juist. Ik ben er sowieso van overtuigd dat ik het juiste heb gekozen hoor. De rust en vrede met mezelf en vooral de wereld is veel groter nu. Ik denk dat je het ook wel merkt aan mijn blogartikels, ze komen weer regelmatiger en waarschijnlijk ook beter geschreven. Maar dan lees ik soms quotes op sociale media over doorbijten en doorzetten. De normaal zo inspirerende quotes als ik eventjes geen hoop of moed meer heb. Nu werken ze vrij averechts. Ik ben soms bang een opgever of gewoon een lui iemand te zijn. Maar aan de andere kant, ik heb er wel alles aan gedaan om te slagen. Ik had er gewoon de energie niet meer voor. En ik was compleet op.

  • Ben ik geen baasspeler?

Als kind zeiden wij dat vaak tegen elkaar. Toch toen ik opgroeide. Als er een kind de baas speelde over het hele ‘spelletje’ of rollenspel kreeg je altijd maar een verwijt van alle speelgenootjes: ‘Je bent een baasspeler…’ met gebrabbel en kinderpraat erna. Om elkaar nu nog voor baasspeler te verwijten zijn we denk ik iets te volwassen. Maar als mensen dan iets vragen aan me en ik verander iets aan de afspraak of ik bepaal het uur van afspreken, dan voel ik me zo’n baasspeler. Alsof ik ineens alles voor iedereen bepaal. Als we dan bijvoorbeeld in de stad zijn en ik vraag of we die of die winkel eventjes kunnen passeren zodat ik kan kijken, net hetzelfde. Maar aan de andere kant, mensen zouden mijn mening niet vragen als ze hem niet wilden. Hij wordt wel gevraagd om gehoord te worden. En als ik mee ben op een uitstapje naar de winkelstraat, dan doet hetgene wat ik wil zien er ook wel toe. Anders moet ik gewoon niet meegaan toch? Ook een lastig puntje

Waar twijfel jij over of ben jij onzeker over?

Photo by Thomas Martinsen on Unsplash

Happy Moments | 5

Hoi allemaal! Afgelopen tijd ging ik weer meer letten op de mooie kleine dingen, wat me nu al een aardig lijstje opbracht. Alleen maar goed natuurlijk! Dat betekent dat er des te meer dingen zijn om blij over te zijn. Ik lijst ze maar al te graag op, alleen al om mezelf blijer te maken. Maar geluk is iets wat alleen maar meer wordt als je het deelt. Graag deel ik je over de plagerijtjes met mama en veel blogvibes!

  • Complimentje van mama over mijn outfit

Afgelopen week nam ik een nieuw bloesje uit mijn kast, eentje dat ik nog niet aan had gehad. Maar wat ik wel leuk vond. Logisch ook, anders had ik ‘m niet gekocht haha. Maar ik besloot hem aan te doen en combineerde hem met een fijne broek en een riempje. Ik was zelf al vrij blij met mijn outfit en was er dol op. Toen mama terugkwam van haar vriendin die dag kreeg ik meteen ook een complimentje van haar. Ze vroeg of ik een afspraak had omdat ik er zo goed uitzag. Nee, dat niet. Maar een complimentje krijgen is altijd leuk!

  • Leesvibes zijn terug

Als er iets is waar ik nogal weinig energie voor had afgelopen tijd, was het wel lezen. Het lukte me na een lange dag concentreren op leerstof niet om ook nog eens een boek open te slaan. Ergen logisch, maar ook wel jammer. Ik leef bijna op boeken, ze maken me gelukkig. En ja, studeren is belangrijk. Maar die ontspanning is minstens zo belangrijk. Maar mijn favoriete manier lukte ineens niet meer, samen met tekenen. Ik miste dat wel. Gelukkig ben ik tot rust gekomen en lukt lezen wel terug! Meer nog, nu grijp ik naast contemporary ook naar fantasy. Iets waar ik vroeger vaak de concentratie niet voor had. En nu dus wel. Zo zijn er weer nieuwe series te ontdekken en ik kan niet wachten! Het moment dat ik terug een uur aan een stuk door kon lezen, was ik zo blij. Het voelde als een opluchting.

  • Ik krijg terug energie

De dag dat ik dit aan het uitwerken ben, heb ik helaas niet alle energie van de wereld. Maar dat is oke, ik probeer dat zoveel mogelijk te aanvaarden. Andere dagen gaat het dan wel beter, en heb ik terug energie om zoveel dingen te doen die ik leuk vind. Ik kreeg afgelopen tijd vaak hoofdpijn van te lang te bloggen of computeren, puur door vermoeidheid. Mensen denken dat dat niet zo’n ramp is, maar als je een fantastische tekentablet hebt gekregen en je er mee aan de slag wilt en verder mee wilt leren werken, is dat wel een probleem. Ook mijn blog mistte ik heel erg. Ik vind het heerlijk dat de artikels bijna uit mijn vingers vloeien, en ook dat ik weer kan tekenen. Dat ik gewoon weer kan doen wat me blij maakt. Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt was in mijn vermoeidheid en ongelukkigheid. En ik ben blij mezelf terug te zien. Dat maakt me nog het blijst van al denk ik.

  • Ontbijten met Jacqueline

Normaal doe ik het vrij rustig aan ’s morgens, en dat was ook toen zo. Ik ontbijt meestal in de zetel, rustig op mijn gemakje. Ons vogeltje is dat al uit zijn kooi, en dan is het vaak een kwestie van je ontbijt bewaken want hij zou er maar al te graag aan peuzelen. Vaak geef ik hem wel een stukje boterham of wat ik dan ook aan het eten ben. Meestal pakt hij het dan heel schattig in zijn pootje en maakt er dan eens een schattig geluidje bij. Zo ontbijten we samen meestal in rust. En dat vind ik zo fijn! Ik hou daarvan

  • Ontbijtje met vrienden

Mijn beste maat, die ik nu al meer dan 7 jaar ken, werkt als verpleegkundige. Het beteken dat hij ook vaak in de nachtdienst staat, wat heel vermoeiend is. Ik doe ’t hem zeker niet na. Na een paar nachten na elkaar, heeft hij wel eens behoefte aan een goed ontbijtje. Een tijdje terug zaten zijn nachtshiften erop voor die week, en zijn we ’s morgens met z’n allen in de stad gaan winkelen. Was heel lekker, en gewoon gezellig! Samen met mijn beste vriendin en zusje. Ik heb daar zeker van genoten, ondanks ik bij thuiskomst nog eventjes moest bijslapen. Het leven is geven en nemen. Ook in dit geval. Dat betekent niet dat ik het niet leuk vond, integendeel. Het was enorm fijn en gezellig!

  • Terug tekenenergie 😊

Als ik dit zie staan word ik zo blij! En het is wel zo. Ik zit terug met plezier voor de laptop te tekenen op mijn tablet, of gewoon op papier. En ik weet hoe gelukkig mij dat maakt. Al heel lang. Ik weet zelfs niet wie ik ben zonder mijn creativiteit. Het hoort bij mij zoals Winnie De Pooh bij Teigetje hoort. Dat ik daar geen energie voor had, deed me heel veel pijn. Hier kan ik niet veel over vertellen, wie mijn blog al een lange tijd volgt weet dat dit gewoon heel goed nieuws is.

  • Plagerijtjes met mama

Nu ik thuis ben, help ik vaak in het huishouden. Afwas doen, mee om boodschappen, was mee opplooien etc. Althans, de dagen dat ik daar energie voor heb. Ik had sowieso al een vrij hechte band met mama, dus dit soort dingen doe ik met plezier. Daar komen ook plagerijtjes van. Laatst hielp ik met de afwas afdrogen, en zij was ook aan het afdrogen. Meestal wast zij af en droog ik af. Ze wilde iets in de kast zetten, maar zag niet dat ik daar stond, en ik had bijna de kastdeur tegen m’n hoofd. Sindsdien plaag ik haar daarmee. Zo zijn er nog wel dingen die gebeuren. En dan plagen we elkaar daarmee. Altijd leuk, zo wordt er ook vaak gelachen.

  • Mijn zusje blij maken met haar cadeautje

Mijn zusje was ook jarig! Mijn kleine zusje werd alweer 15, dus ik ging een cadeautje halen voor haar. Ik haalde vier maskertjes met zo’n dierengezichtje. Haar dankbaarheid raakte me wel, en sowieso is mensen blij maken iets wat ik graag doe. Een klein gebaar, met een groot hart gegeven

  • Salade met walnoten

Onze plaatselijke supermarkt heeft een slaatje met appel en walnoten, dat ik zo lekker vind. Ze gingen ook een vrij lange tijd in verbouwing, waardoor ik het ook een tijdje niet kon eten. Toen mama met een vriendin in de auto ging, kon ze naar een filiaal iets verder van hier. Toen heeft ze eentje voor me meegebracht en ik was zo blij! Gelukkig zijn ze bijna terug open hier in de buurt.

  •  Aantal geschreven artikels zien staan

Ik vind het al vrij fijn als ik veel inspiratie heb zoals de afgelopen tijd. Maar als ik er dan mee aan de slag ga en zie hoeveel artikels er nog klaarstaan om gepubliceerd te worden, dan word ik al helemaal blij!

Waar werd jij de afgelopen tijd blij van?

Photo by Cristian Escobar on Unsplash