Lessen die ik leerde in mijn 22 jaar

Hoi allemaal! Niet te geloven, maar ik ben jarig! 22 alweer. Eventjes een minuut stilte om te bedenken hoe snel de tijd gaat. Terwijl ik als 17-jarige nog niet eens stilstond bij die leeftijd. Toch ben ik nu echt 22. Ik ben benieuwd hoe komend jaar zal lopen. Hopelijk goed, en met vele wijze lessen. Het allerliefste deel ik levenswijsheid op mijn verjaardag. Of het zware levenswijsheden zijn, dat laat ik in het midden. Maar dit is wat ik leerde in mijn 22-jarige bestaan. Dus niet enkel afgelopen jaar. Let’s go!

large.jpgFoto afkomstig van weheartit.com
  • Gevoelig zijn is niet iets wat moet veranderd worden.

Als kind vocht ik met mijn gevoeligheid. Wanneer de jongens van de school weer eens achter me aan hadden zitten rennen op de speelplaats om me te pesten, of ik ’s avonds huilend thuiskwam haatte ik het om gevoelig te zijn. Ik wilde sterk zijn, machtig. Iemand die niet te verslaan is. Later jaren kreeg ik die opmerking nog meer, maar van klasgenoten. Dat ik zo geraakt was door hun opmerkingen, lag blijkbaar aan mijn gevoeligheid. Ik was dus fout in hun ogen. Nu zie ik het gelukkig anders. Want nee, mijn gevoeligheid is geen excuus of goedprating om mensen te kleineren. Ik denk ook niet dat je dat kan veranderen. ’t Is zoals mijn vertrouwenspersoon ooit zei: ‘Tegen iemand die groot is, kan je ook niet zeggen dat hij of zij wat kleiner moet zijn’. Hij heeft gelijk. Mijn gevoeligheid maakt me tot wie ik ben. En daarnaast maakt het mijn leven duizend keer beter. De geluksmomentjes die ik zo nu en dan deel op mijn blog, maken me extra gelukkig door mijn gevoeligheid. Dus ja, het maakt mijn leven absoluut beter.

  • Introvert of verlegen zijn, is niet erg.

Ook met deze heb ik jaren gevochten. Vooral omdat als je de stilste van de klas bent, je ineens raar bent. Mensen vinden het raar dat je stil bent en misschien liever alleen bent. Tjah, wij bestaan ook nog. Lang leve introverten. Ik zeg niet dat extravert zijn schandalig is. Maar het is oke om stiller te zijn en niet altijd het hoogste woord te hebben. Of bijna nooit. Het maakt je tot wie je bent. Daarnaast hebben extraverte mensen mooie voordelen met hun karakter. Maar als introvert heb je dat absoluut ook. Ik kan bijvoorbeeld goed luisteren en met volle empathie. Waardoor ik mensen ook kan helpen. En door mijn empathie vind ik het moeilijk om iemand meteen de grond in te boren aan beledigingen. Wanneer iemand kwaad is, dan ben ik niet de persoon die terug zal schelden. Ik denk op een later moment na wat het probleem zou kunnen zijn. En meestal is dat met volle begrip. Helaas ook wanneer die ander dat helemaal niet verdient.

  • Jij moet doen wat je gelukkig maakt

Natuurlijk moet je dit wel met een korreltje zout nemen. Je hebt altijd verantwoordelijkheden. Je kan niet ineens midden in de werkdag weggaan omdat je er genoeg van hebt vandaag. Je kan ook niet zomaar zonder iemand iets te laten weten het eerste vliegtuig naar Mexico boeken. Om maar iets te zeggen. Maar er zijn wel dingen waar je in kan kiezen. Keuzes die een ander niet voor jou kan maken. Mensen kunnen je adviezen geven, en dat is heel mooi en lief. Maar uiteindelijk moet je wel doen wat jouw hart zegt. Als iemand jou liever in een wiskundige studie zit en jij gewoon heel graag met letters bezig bent, dan kun je beter een taalstudie gaan doen. Ook al is dat niet wat die andere wilt. Maar uiteindelijk ben jij wel degene die elke dag in de les moet zitten luisteren naar een docent. En daarna taken moet maken. En examens afleggen en studeren. Dus kies alsjeblieft voor je geluk. Met een korreltje zout. Er zijn wel keuzes die je helemaal zelf moet maken. Hoe leuk of stom dat ook is.

  • Mensen gaan je soms kleineren of proberen te veranderen. Blijf jezelf.

Een tijdje terug gaf ik al een pleidooi over jezelf zijn. En hoe belangrijk dat is. Je kan een ander zijn of haar advies beluisteren en bedenken of je wel of niet ermee iets doet. En sommige dingen vragen nu eenmaal verantwoordelijkheden of rekening met anderen. Maar je hoeft jezelf niet te veranderen voor een ander. Alleen als jij dat zelf wil, dan moet je het doen. Dus als jij als 22-jarige nog blij wordt van Studio 100 en minions, go your gang! Ik hou je niet tegen. Je doet er niemand kwaad mee, dus wat is het probleem. Mensen kunnen je dan kinderachtig vinden, maar dat is hun mening. Als dat jou gelukkig maakt, ga je gang zou ik zeggen.

  • Met wilskracht en hard werken kom je heel ver

Als er een les is die ik heb geleerd in mijn opleiding afgelopen jaren, is het wel dat. Ik vertelde in het begin van mijn blog mijn verhaal al over doorzetten en hoe je het soms gewoon moet doen. En ik denk dat ik dat verhaal al vaker uit de kast heb getrokken. Maar het was wel een reminder voor mij dat alles kan, als je er maar in gelooft. In 2015 schreef ik me namelijk in in een tekenrichting. Terwijl ik amper ervaring had. Meeste van mijn klasgenoten hadden wel al enige ervaring, dus het verschil was vrij groot. Maar ik wist dat dat mij gelukkig zou maken, dus daarom deed ik het. In het begin van het jaar had ik vaak onvoldoende’s en problemen. Maar ik was vastbesloten, ik wilde mijn jaar halen. Dus ik zette door en zette een tandje bij in mijn vrije tijd. Toen ik op het einde van dat jaar hoorde dat ik over mocht naar het volgende jaar, was ik in de wolken. Een jaar geleden haalde ik mijn diploma voor die opleiding. Yes you can.

  • Je gezondheid is de allerbelangrijkste. Neem hem dan ook serieus.

Laten we zeggen dat ik vroeger kotsmisselijk en vol pijn nog naar school zou gaan. Ik moest en zou in de les zitten. Nuja, je geneest daar wel van en het is niet het einde van de wereld. Later bleef ik echter maar doorgaan, ook wanneer ik op het randje zat. De afgelopen tijd is hectisch geweest, maar voor ik terug mijn leven opraapte, wilde ik mijn gezondheid in orde hebben. Want hoe lastig het ook was, die moest weer optimaal worden. Ook omdat je duizenden jobs hebt en er zijn nog zoveel herkansingen voor examens. Waarmee ik niet bedoel dat je het daarom maar voor vanzelfsprekend moet nemen of ermee rammelen. Maar je hebt maar één gezondheid. En eens je die verpest, draag je ’t voor de rest van je leven mee. Zorg ervoor. Het is niet iedereen gegeven om gezond en zonder pijn en ziekte door het leven te gaan. Dus wees dankbaar en zorg voor je gezondheid.

  • Fouten en slechte beslissingen maken je geen slecht mens

Helaas voor mij dacht ik dat vroeger ook. Een fout, een kwetsende opmerking en ik was een slecht mens. Een wereldverpester in plaats van een verbeteraar. De afgelopen tijd ging echter het licht aan. En hoewel ik nog niet altijd zo makkelijk over fouten heen stap, gaat het wel al beter. Ik haal hier graag een van mijn favoriete tekstjes van Pinterest bij

“Good people sometimes make bad decisions. They mess up and let others down. But that doesn’t make them bad people. We all make mistakes. “

  • Het verleden is geweest. Laat het los.

Het is niet altijd makkelijk om zomaar je verleden achter je te laten. Vooral niet als je jezelf nog steeds beschuldigt van dingen die je toen deed die eigenlijk niet echt netjes waren. Maar we maken allemaal fouten. En dat piekeren over die ene fout vandaag, zal hem in het verleden niet veranderen. Als het in het verleden is, is het in het verleden. En daar mag het ook blijven. Je hebt waarschijnlijk lessen getrokken uit die tijden, die je weer verder helpen. Ook stomme dingen zoals een onvoldoende. Piekeren zal dat rode getalletje niet ineens veranderen. Je kan je alleen voornemen het volgende keer beter te doen. Laat het los. Voor jezelf, om een liever persoon te zijn en beter in je vel te zitten. Het zal je deugd doen, geloof me vrij.

  • Positiviteit maakt je leven een stuk beter

Ik ken dagen in mijn leven dat ik alles zwart zag. Maar niet op de depressieve manier. Ik koos er echter voor om negatief te denken en nergens iets positiefs in te zien. Ook om problemen die dat helemaal niet waard zijn. Gedachten zoals ‘dat overkomt mij ook altijd’ wanneer de bus in de gietende regen net voor je neus voorbij rijdt. Lachen en positief zijn maakt het leven een stuk leuker. En als die bus dan eens in de gietende regen voorbij rijdt, kan je er misschien een grapje van maken. Wanneer je de humor in een situatie kan zien, win je.

  • Geluk is belangrijker dan perfectie

Eeuwige perfectionist. Zo zou je mij wel kunnen noemen. Toch lukte het me afgelopen tijd om dat perfectionisme een beetje minder ruimte te geven. Het is niet dat ik nu klakkeloos dingen doe zonder nadenken en controleren, maar ik geef mezelf de ruimte om plezier te hebben in wat ik doe. Op een gegeven moment werd mijn perfectionisme zo heftig dat dat niet kon. Ik was alleen maar bezig met perfecte tekeningen, perfecte foto’s, perfecte schoolresultaten, perfecte artikels. Op een gegeven moment ga je daar aan onderdoor, maar het neemt ook je plezier weg. Gelukkig hebben mijn hobby’s die fase overleefd. Een lange tijd terug besefte ik tijdens papier maché dat perfectie helemaal niet zo belangrijk is, maar wel plezier. En dat je werk niet perfect is, maakt niet uit. De essentie van hobby’s is genieten en plezier maken. Niet dat alles vlekkeloos en perfect verloopt of gemaakt is. Zonder die fouten leer je ook niet hoe je het de volgende keer beter kan doen. Dus lang leve perfectionisme loslaten!

  • Geniet, er is meer dan school en werk

Natuurlijk zal ik je niet vertellen dat je dat diploma of die job niet nodig hebt. Je hebt nu eenmaal centjes nodig om te overleven, maar ook om je gekke plannen waar te maken. En voor die centjes heb je vaak een diploma nodig. Maar je bent niet verplicht als je net een toffe uitstap had gepland die af te zeggen omdat je werkgever belt om iemand te vervangen op het werk. En je hoeft ook geen hobby’s te vergeten voor je schoolwerk. School en werk is belangrijk. Maar er is meer dan dat. Dus geniet! Ook van de tijden dat je werkt, maar ook van deze dat je op uitstap bent of een reis aan het maken bent. Het hoort er allebei bij.

  • Geld, dure spullen en kleding is niet alles

Al jaren realiseer ik me dat. Maar in je tienerjaren denk je dat de coolste kleding van de hele school hebben en altijd het allernieuwste model smartphone hebben de norm is. Toch is er meer dan die poepchique kleding en die duren apparaten. Geld is iets, dure spullen en kleding ook. Maar het is niet alles. Want wat heb je aan het feit dat je elke dag in een coole outfit naar school mag of kan, maar je niet gelukkig bent ermee? Wat als je elke dag Vans aantrekt ’s morgens, terwijl je liever Converse draagt? Wat als je duizenden euro’s per week verdient maar ongelukkig bent op je werk. En de stress steeds meer aan je vreet en zo toch maar een burn-out krijgt? Geld, kleding en spullen heb je nodig. Vaak voor je hobby’s en natuurlijk kleding om je te beschermen tegen het weer en temperaturen. Maar het is geen hoofdzaak. Geluk is de hoofdzaak. En ja, als je iets minder verdient dan je leeftijdsgenoten zal je meer moeten sparen en meer geduld hebben voor die te gekke aankoop. Maar dat is wel een keuze die je ervoor moet maken.

  • Zelfliefde is de sleutel tot geluk

Een veelgehoord cliché. Maar wel eentje waar ik me bij aansluit. Ik heb jaren lang in de clinch gelegen met mezelf. Met mijn karakter, gewoontes en hoe ik eruit zie. Het waren vooral harde jaren, die me veel geleerd hebben. Maar zeker niet de beste jaren. De momenten dat ik mezelf stilletjes aan begon te accepteren waren een stuk beter. Het leven is nu eenmaal leuker wanneer je jezelf bent, maar nog meer wanneer je jezelf accepteert. Want dan hoef je geen duizend keer na te denken of je wel leuk genoeg bent. Ik heb die twijfels wel nog eens, maar dat is oke. We hebben ze allemaal wel denk ik. Het hoort erbij. Maar je geluk en blijheid gaan in een streep omhoog wanneer je geniet, maar ook als je jezelf accepteert zoals je bent. Dan zijn al die twijfels, oordelen en harde meningen van jezelf ineens niet meer zo krachtig. Die gedachten die je altijd naar beneden halen. Nee, want jij koos ervoor om jezelf te accepteren.

  • Vergelijken heeft geen zin, we zijn allemaal anders

Mijn ervaringen met vergelijken, daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Echt. Ik heb er genoeg om dat te kunnen zeggen. Toch zijn we allemaal anders. Ons pad verschilt met iedereen. Dus het is nogal lastig om je te vergelijken met iemand anders. Eigenlijk is dat net als een appel en peer vergelijken. Beide zijn ze anders van textuur, vorm, smaak en kleur. En toch hebben ze beide hun goede en slechte kanten. Mensen zijn ook zo. Dus nee, vergelijken heeft geen zin. Daarbij, mensen vertellen vaak niet de volledige werkelijkheid, waardoor je een vertekenend beeld krijgt. Die ene vriend kan wel een topjob hebben met een serieuze gevulde portemonnee en een chique bedrijfswagen. Maar diezelfde vriend zal je niet vertellen met hoeveel tegenzin hij misschien ’s morgens in de wagen stapt om te gaan werken. Je kan nooit alles weten. Ook op sociale media zie je de ene reisfoto na de andere komen of de ene schattige babyfoto na de andere. Kan schattig zijn en je kan er jaloers op zijn. Moeder zal vaak wel vertellen hoe flink haar kindje gegeten heeft. Maar dat zoonlief al een hele week zijn eten weigerde en er zo een rommeltje van maakte? Dat zien we vaak niet. Ook de driftbuien van dochterlief staan niet online. Vaak hebben we echt een te klein beeld van mensen om ons ermee te vergelijken. Je weet nooit alles.

  • Er is meer dan sociale media in het leven

Ooit in mijn leven zette ik alles online. Wanneer ik op uitstap ging naar een coole plek of een pretpark stond het online. De wereld moest en zou het weten. Alles voor die likes of bewondering. Sociale media was alles en bijna het belangrijkste. Maar nu sta ik daar (met ouder worden ook) veel minder bij stil. Het gebeurt vaker dat mijn story op Instagram en Snapchat leeg is. En dat het dagen duurt voor er weer een nieuwe update staat op Facebook. Vroeger zou ik dat een ramp vinden. Nu niet meer, want er is meer dan sociale media. Die likes bepalen niet hoeveel je waard bent. En als jij gelukkig wordt van een rustig leven dat niks lijkt tegenover al die coole reisjes en mooie promoties op Facebook, is dat helemaal prima. Als ik nu dingen deel, doe ik dat vooral omdat ik dat zelf leuk vind. Maar niet om indruk te maken of te zeggen van ‘He kijk eens welke coole dingen ik doe vandaag’. Ik geef zonder schaamte toe dat ik sociale media ook gewoon leuk vind. Zonder daar verslaafd aan te zijn.

  • Zelfs wanneer je denkt niet meer te kunnen, kun je nog steeds verder

Oftewel; geef niet op. Er zullen momenten zijn in je leven (of die heb je misschien al gehad) waarvan je denkt dat het hier stopt. Je bent kapot, mentaal lukt het niet meer. Dan denk je dat dit het einde is en dat je nooit meer uit die put komt. Maar dat kan je wel. Stap voor stap. Er is altijd een nieuwe morgen en op een dag zal je terug kunnen kijken op een zware, maar betekenisvolle rit. De dag dat je dacht dat je nooit meer uit die put zou kunnen klimmen, lijkt dan ineens heel ver weg. Er is altijd een weg naar terug beter. Je moet er alleen in geloven en er voor willen gaan. En als dat vandaag nog niet lukt, is dat oke. Er komt een dag dat je daar wel klaar voor bent. Geef jezelf de tijd.

  • Alles in het leven gaat stap voor stap

Moest ik een hele trap in een keer kunnen nemen, weet ik zeker dat ik dat zou gedaan hebben. Toch werkt het leven niet zo. Je kan nu eenmaal niet verwachten dat je vanaf morgen ineens je doelen hebt bereikt. Want dat werkt stap voor stap. Wanneer je voor een trap staat om naar boven te gaan neem je ook niet het hele stuk in een keer. Nee. Je gaat trap per trap op en komt zo tot je bestemming. Het leven werkt ook zo. Soms nemen we twee trappen in een keer, en soms is dat in het echte leven ook zo. Maar het hele trappenhuis in een keer? I don’t think so.

  • Er zijn altijd mensen om je heen

Ook wanneer je voelt alsof dat niet zo is. Er zijn momenten dat je denkt dat je alleen staat en het ook voelt alsof het zo is. Dat is het hem net, het VOELT zo. Maar het IS niet zo. Zelfs wanneer je zo ongelukkig bent dat je het niet doorhebt, staan er mensen achter je. Klaar om je op te vangen als je valt of om te helpen sturen wanneer jij zelf niet meer weet hoe dat moet. Mensen waar je op kan bouwen en waarbij je kan huilen op de schouder. Mensen waar je je hart kan luchten en om advies kan vragen. Al voelt het niet zo, je bent nooit alleen. Er zijn altijd mensen om je heen en er is altijd wel iemand.

  • Er is altijd wel iets om naar uit te kijken

Ook wanneer het tegenzit, is er iets om naar uit te kijken. Het hoeft echt niet groot te zijn. Ik heb een mindset opgebouwd door die jaren heen. Zelfs wanneer er geen uitweg meer lijkt te zijn, zie ik ergens nog wel een lichtpuntje. Soms lijken het echt stomme dingen. Dat ik in de komende dagen mezelf ga trakteren op nieuwe stiften, dat er een nieuw tijdschrift uitkomt of er een superleuk boek klaarligt om gelezen te worden. Het zijn kleine dingen, maar ze geven me een klein beetje energie. En dat kleine beetje energie is vaak genoeg om door te gaan. En vaak onderweg naar die dingen zijn er andere dingen die me energie geven.

  • Er is altijd iets om dankbaar voor te zijn

Zo nu en dan gooi ik weer een lijst met geluksmomentjes online op mijn blog. De zogeheten ‘Happy Moments’. Jullie kennen ze allemaal wel denk ik. Ik wil graag die artikels goed kunnen vullen, waardoor ik net extra op de kleine gelukjes let. Maar ook doordat ik op die kleine gelukjes let, ben ik gelukkiger en dankbaarder. Een klein complimentje kan mijn dag al maken. Of gewoon een goed boek zelfs. Iets wat niet heel zelden is in mijn leven, aangezien ik gewoon bijna dagelijks lees. Toch zijn het allemaal dingen waar ik heel dankbaar voor ben. En er is ook altijd iets om dankbaar voor te zijn. Daar ben ik van overtuigd

  • De tijd gaat al snel genoeg. Geniet

Wanneer dit online staat en ik dus 22 ben, is het exact een jaar geleden dat ik mijn diploma secundair onderwijs haalde. Als er een moment is dat je beseft hoe snel de tijd is gegaan, is het wel dan. Wanneer je je diploma in handen krijgt. Ik weet dat het een veelgebruikt cliché is, maar je moet genieten van je schooltijd. Want er is geen enkele andere tijd meer dat je zorgeloos bent dan dan. Geloof me. En ja, je hebt inderdaad veel zorgen op die leeftijd. Maar het echte zorgenwerk begint echt wel wanneer je klaar bent met school. Ik zou er alles voor over hebben om nog een keer een scholiertje te zijn, want man wat mis ik het. Niet dat ik mijn leven nu niet leuk vind. De vooruitzichten zien er vrij goed uit eigenlijk. Maar ik mis het ook wel.

  • Ga voor de dingen die je gelukkig maken

Soms kies je voor een job, studie of kans waar anderen het niet mee eens zijn. Omdat het niet is wat zij in gedachten hadden voor jou. Maar als jij dat wel wilt, moet je dat vooral gaan doen. Er zijn zoveel leerkrachten geweest in 2014 die zeiden dat een opleiding in tekenen en grafisch ontwerp niks voor mij zou zijn. Maar ik voelde van wel. En ik kon toen ik die opleiding ontdekte ook niet meer aan iets anders denken. Dus ik heb het gedaan. En zoals ik bij het vorige puntje al vertelde, ik heb er inmiddels mijn diploma in. Alles waar je ogen van gaan sprankelen, moet je doen.

Welke belangrijke les(sen) leerde jij in je leven? Kan van vroeger zijn of van nu.

Advertenties

Vergelijk jouw hoofdstuk 1 niet…

Hoi allemaal! Vergelijken, het is iets wat we allemaal wel doen. Soms meer dan goed voor ons is. Ook ik ben een expert in vergelijken. Ik doe graag de dingen goed, maar hier zou ik toch liever niet zoveel verstand van hebben. Helaas overkomt het ons allemaal. Het leed dat vergelijken heet. Vaak doen we dat ook op een heel onrealistische manier. Ik vertel je graag meer daarover vandaag.

2019-06-03-08.00.20-1

Vergelijken. We kennen allemaal wel iemand waarmee we ons kunnen vergelijken. Ook ik als blogster. Ik volg zelf ook heel veel bloggers. Een van de leukste aspecten is namelijk dat je ook andere blogs kan lezen en elkaar misschien kan inspireren. Maar ook omdat geen enkele blogger hetzelfde is. Ik blog nu bijna twee jaar, maar ik weet nog dat ik heel onzeker was in het eerste jaar dat ik blogde. Maak je geen ilussies, ’t is niet dat ik nu elke dag vol vrolijkheid en zelfvertrouwen het ene artikel na het andere eruit brei. Om maar iets te zeggen.  Ik denk ook dat dat een beeld is dat we voorgoed de wereld uit kunnen sturen, als met een raket in een baan rond de aarde. Want dat beeld klopt niet. Er is geen enkele blogger die elke dag vol ‘blogvibes’ achter zijn of haar laptop zit met een goeie koffie en een fabuleus ontbijtje. Het is wel het beeld dat wordt opgehangen van ons.

Toch deed ik het en stiekem gebeurt het nog soms. Minder, maar het gebeurt wel nog. Ik kan mezelf zo hard vergelijken met bloggers die al jaren bezig zijn. Waarbij de artikels altijd fantastisch in elkaar lijken te zitten (en vaak ook gewoon goed in elkaar zitten) en de foto’s de meest prachtige kiekjes zijn. Daarnaast valt er hier en daar een vette samenwerking. Ik kan mezelf daar hele hard mee vergelijken. Niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Dat klap ik dicht voor mijn laptopscherm. Even later klapt mijn laptop ook dicht. Gewoon omdat ik er geen zin meer in heb. Dan leg ik de lat metershoog, op een niveau dat ik helemaal nog niet kan bereiken. Ik heb die ervaringen nog niet. Ik blog ook nog geen jaren. Natuurlijk, ik had hiervoor een boekenblog. Maar boeken recenseren en over boeken vertellen is wel een heel ander niché dan wat ik nu aan het doen ben. Dit is een blog van een heel ander kaliber. Toch doe ik dit het allerliefst. Ik vergelijk mijn hoofdstuk 1 heel vaak met iemand zijn hoofdstuk 20. En dat doen we allemaal wel eens. Niet nodig.

Vergelijken is sowieso al geen goed idee. Net zoals bij mij zal dat je zelfvertrouwen niet al te veel goed doen. Maar ook, zoals ik zelf al zei, kan je nog helemaal die ervaring niet hebben. Net door die jaren te bloggen leer je de kneepjes van het vak en leer je hoe je de beste aanpak hebt. En nee, ook die kan ik niet op een presenteerblaadje aanreiken. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ook die aanpak voor iedereen anders is. We zijn nu eenmaal allemaal anders. Ook als blogger.

Het is gewoon niet realistisch om jouw begin te vergelijken met iemand die het vak al jarenlang doet. Want maak je geen illusies, ook die persoon stond ooit waar jij staat. Als ik heel veel geluk heb doe ik dit over zoveel jaar nog, en ben ik nog steeds een happy blogger. Maar ik zal gegroeid zijn. Als persoon, maar ook als blogger. Ik zal weer dingen geleerd hebben, en ook mijn schrijfstijl zal er steeds meer op vooruit gaan. Natuurlijk zou ik het als een mooi compliment zien als je je vergelijkt met mijn blog. Maar vergeet niet dat ik ook ooit op jouw punt heb gestaan. Iedereen moet het leren in het begin. Ook iedereen zal fouten maken en zal met dingen struggelen. En mijn hele verhaal draaide nu rond bloggen en blogger zijn. Maar weet dat dit voor alles in het leven geldt. Ook wanneer je als jonge tiener jezelf vergelijkt met die oudere volwassene. Ook die hebben gestaan in jouw schoenen en de twijfels gehad die jij nu hebt. Ook zij hebben fouten gemaakt. Maar ze zijn er wel doorgeraakt. Ik weet zeker dat jij dat ook kan.

Met wie vergelijk jij jezelf gemakkelijk?

 

Persoonlijk | Ik mis mijn middelbare school nog steeds

Hoi allemaal! Ik heb geen idee waar ik moet beginnen bij dit artikel. Meestal als ik een idee heb voor een artikel weet ik wel hoe ik het ga inleiden en brengen. Maar nu? Werkelijk geen idee. Misschien moeilijk om toe te geven omdat we nu allemaal de grote ‘volwassenen’ zijn en niemand hierover spreekt. Maar ik mis het dus wel. Ik wilde het graag eventjes van me afschrijven.

2019-06-03-08.05.10-1

Ik zat vijf jaar in verzorging, as you know. Wie mijn blog lang volgt weet dat. Maar na die lastige stage in 2015 wist ik dat er iets moest veranderen. Ik veranderde van school en opleiding. Een stap die ik emotioneel zwaar onderschat had, want ik wist dat ik het begin zwaar ging vinden. Was ook wel zo, maar ik ben daar doorheen geraakt. En vanaf het moment dat ik gewend was aan de school, leerkrachten, nieuwe vakken en mijn klas, had ik de tijd van mijn leven. Ze vlogen dan ook voorbij. Ik moest toen nog drie jaartjes en dan was ik afgestudeerd. En voor ik het wist waren we 25 juni 2018 en zat ik tussen mijn klasgenoten op de diploma-uitreiking. Op mijn 21ste verjaardag dan nog. Ik voelde me gelukkig en vrij verdrietig tegelijk. De hele dag was werkelijk een rollercoaster aan emoties. Voornamelijk blije en positieve gelukkig. Tot ik het Belfort (want daar was mijn uitreiking) uitliep en besefte dat ’t nu allemaal voorbij is. En ik was nog te euforisch om verdrietig te worden. Ik had er net een geweldige avond opzitten. We waren met de klas en drie leerkrachten uit eten geweest als afscheid, waar we enorm veel gelachen hebben en plezier hebben gemaakt. En daarna de uitreiking, met een fantastisch rapport. Het kon niet beter. Een mooiere verjaardag kon ik me niet wensen.

Maar ik mis het nog steeds. Hoe gek ik het ook vind om dat toe te geven. Ik was vorig jaar nog helemaal niet klaar om afscheid te nemen en dat wist ik. Ik wist het al vanaf het zesde. Ik zag de dagen omvliegen en aan het einde van het zesde had ik nog de troost dat ik nog een jaartje had. Maar die troost heb ik nu niet meer. En ik heb het daar nog steeds lastig mee. Ik volg mijn school nog steeds trouw op sociale media, ik heb nog contact met de meeste van mijn vroegere klasgenoten en in april was ik ook op de opendeurdag daar. Allemaal dingen die me nog steeds een beetje verbinden met de school. Zoek ik daarmee zelf mijn verdriet? Ik denk het niet. Het geeft een soort troost om te weten hoe het gaat in mijn oude school en wat er gebeurt. Maar ik mis het dus wel. Heel erg. Er is nog een studierichting die je na je zevende kan doen, maar dat ga ik niet doen. Omdat ik weet dat ik dat zou doen, puur om nog een jaartje op school te zijn. Ook gaat het me tegensteken als ik niet gelukkig ben. Ik weet dat na de afgelopen tijd maar al te goed. Het is trouwens stom om gewoon puur maar om daar nog een jaar te zitten me terug in te schrijven. Als de passie niet van binnenuit komt, heeft dat niet zoveel zin. Ik moet gewoon accepteren dat het leven verdergaat. En mijn hoofd kan dat en mijn hoofd denkt heel logisch. Maar mijn hart was nog niet klaar om mijn school los te laten. Eigenlijk ook wel heel mooi, want dat toont maar weer eens aan hoe hard ik genoten heb die drie jaartjes. Ik denk heel vaak aan de quote van Winnie The Pooh.

”How lucky I am having something that makes saying goodbye so hard,,

Ik merk het heel vaak dat ik er nog heel vaak mee bezig ben. Wanneer iemand iets vertelt dan weet ik er in mijn hoofd altijd wel een grappig verhaal aan te koppelen die in de afgelopen drie jaar is gebeurd. Wanneer ik bij mama haar vriendin ben dan kan ik altijd honderduit vertellen, want ze vind het zo tof om die verhalen te horen. En ik vind het tegelijkertijd zo tof om ze te vertellen. Vooral omdat ik zelf nog eens kan lachen dan. Ik heb er gewoon heel veel mooie momenten en slappe lach-momenten gehad. Meer dan ik in woorden kan onderbrengen. Mijn geluk wat ik voelde de afgelopen jaren is onbeschrijfelijk. Toen ik in 2016 mijn oma verloor, was ik net zoals iedereen heel verdrietig. Maar ik heb het idee dat ik daar doorheen ben geholpen door school. Er was elke keer wel iets grappigs of iets tofs waardoor ik een reden had om door te zetten. En natuurlijk eindigde ik de week toen met mijn favoriete vak, wat nog beter was. Ik heb er ook fantastische leerkrachten gehad. Van de eerste tot de laatste. Niet ieder was mijn grote favoriet, maar dat hoort erbij. En mijn fantastische vertrouwenspersoon niet te vergeten natuurlijk. Hoe zou ik hem niet kunnen noemen in dit artikel.

Mijn hart heeft het soms moeilijk te aanvaarden dat dat nu voorbij is, ook al is het alweer bijna een jaar geleden. Deze maand is het een jaar geleden. Gek hoe snel de tijd gaat. De een heeft het nu eenmaal verwerkt dan de andere. Ook dat is oke, ieder op zijn eigen tempo. Ik ‘straf’ mezelf altijd als ik merk dat ik mijn school mis. Maar misschien moet ik mijzelf eens de tijd geven om dat te verwerken. Mijn school zal altijd wel een plekje in mijn hart hebben, net zoals mijn andere school in verzorging. En ooit zal ik dit een plekje hebben gegeven. Misschien is het ook gewoon omdat ik in een periode zit in mijn leven waarvan ik niet helemaal weet wat er nu gaat komen. Maar het is allemaal oke. En het komt wel goed. Op mijn eigen tempo. Ik probeer mezelf elke keer dat ik het lastig heb te vertellen dat het goed is. Dat het oke is wat ik voel. En dat het ooit wel eens beter zal gaan. It’s okay.

Denk jij nog soms terug aan je schooljaren?

Waarom technologie niet het belangrijkste is in mijn leven

Hoi allemaal! Tegenwoordig slingert er elke dag reclame rond je hoofd voor de nieuwste technologie. Apple stelt zijn nieuwste iPhone voor, terwijl je onderweg voor andere merken weer een tablet ziet of laptop. Ik ben wel dankbaar voor al die technologie. Het maakt het leven inderdaad een stuk makkelijker. Maar het is niet het belangrijkste voor mij. Er zijn dingen die technologie gewoon iets evidenter maken. Sommige dongen kunnen nu eenmaal niet vervangen worden door een scherm voor mij.

Ik ben van de generatie die als kind nog in de bomen klom. Althans, dat deden mijn leeftijdsgenoten. Ik was zelf daar niet dapper genoeg voor. Maar ik speelde op speelpleintjes, schommelde en gleed van de glijbaan af. Daarnaast speelde ik tikkertje met vriendinnetjes en vriendjes. In de vrije buitenlucht. Thuis voetbalde ik met broer op ons klein ‘koertje’ zoals wij toen zeiden. Het klinkt misschien heel cliché of net ouderwets. Toch was dat zo toch ik klein was. Een heel verschil met nu.

Nu hebben de kinderen een tablet, laptop, smartphone en daarbovenop nog eens spelconsoles. Ik geef toe, ik ben zelf ook opgegroeid met computer en televisie. Ik was ook vrij vaak spelend aan de computer te vinden en later al sims spelend. Helemaal onschuldig was ik inderdaad niet. Maar het contrast is wel vrij groot. Toen de eerste iPads op de markt kwamen en later andere fabrikanten dat ook deden, wilde ik er ook eentje natuurlijk. Er waren mensen in mijn omgeving die een tablet hadden en daarmee konden ze al die spelletjes spelen. Mijn ouders waren vastbesloten. Veel te duur, en niet nodig. Als kind viel mijn ‘droom’ in duigen. Nu besef ik natuurlijk dat dat een firstworld problem was. Maar later kreeg ik toen ik naar het middelbaar ging mijn eigen mobieltje. Geen smartphone. Die kwam effectief pas toen ik naar mijn nieuwe opleiding ging. Met het motto dat ik veel verder van huis zat, en het dus ook fijner was. In 2015 heb ik uiteindelijk toch een iPad gekregen van mijn ouders, waar ik heel dankbaar voor was. Inmiddels is die al versleten. Hij heeft vrij lang dienst gedaan. Hij is nog niet zo heel lang geleden vervangen eigenlijk. In december 2018 kwam de iPad mini 4 in huis. Ook daar ben ik dankbaar voor. Ik vind technologie heel leuk, ik ben er ook graag mee bezig. Toch zijn er keerzijdes aan al die technologie. Er zijn echter dingen die technologie niet kunnen overnemen.

Misschien klinkt het hierboven alsof ik tegen technologie ben. Laat dat duidelijk zijn, dat is niet het geval. Ik ben heel graag met technologie bezig. En op bepaalde gebieden verbetert het ons leven ook echt. Door mijn smartphone kan ik contact houden met mensen die ver weg van me zijn en die ik toch niet kwijt wil. Door technologie kan ik bloggen, kan ik weten wat er speelt op mijn school waar ik de afgelopen drie jaar zat. Allemaal hele fijne dingen. Maar net als sociale media hoeft het je leven niet over te nemen. Er zijn nu eenmaal dingen die nooit vervangen zullen worden. As we speak, naast me ligt een vrij recente young adult. Een boek dus. En ik lees vrij veel, ook vrij dikke boeken. Mensen vragen me soms eens of een e-reader niet veel gemakkelijker zou zijn voor mij. Ik geef toe, die dikke boeken zijn zwaar als ik ze mee wil nemen onderweg naar ergens. En met een heleboel boeken op zwier zijn van de bibliotheek naar huis, is soms ook zwaar. Maar toch zou ik geen e-reader willen. Die geur van dat boek die je neus indringt voor je de andere wereld ingaat, zalig. Het gevoel van een echt boek in handen te hebben. Je ogen die over letters op papier gaan, fijn. Ik zou geen e-reader willen. Boeken zijn voor mij niet te vervangen. Door heel de community die graag leest is dat een ‘discussie’ die altijd doorgaat. Er zijn heel veel mensen die wel een e-reader hebben. Dat vind ik prima. Maar ik? Geef mij maar een papieren exemplaar in handen. Maakt niet uit of het een hardcover of paperback is. Maar graag een echt boek.

Net zoals tekenen. Sinterklaas bracht me afgelopen december een Wacom tekentablet. Gebruik ik hem nooit? Dat is een leugen. Ik vind het heel erg leuk om digitaal te tekenen en te experimenteren. Het is absoluut een aanvulling op mijn tekenstijl. Maar toen ik mijn nieuwe schetsboekje uitkoos (en ik er direct een band mee voelde, dat terzijde) en nieuwe stiftjes, kon ik terug vol aan de slag op papier. Stiften zijn nu eenmaal mijn favoriete materiaal. Ook andere materialen zal ik gebruiken, maar stift het allerliefst. De geur van mijn favoriete markers die door de kamer danst, terwijl ik op mijn papier bezig ben met de perfecte schaduw en tint te maken. Heerlijk. Dat zijn dingen die een tekentablet niet kan bereiken. En zelfs al gaat de technologie later zover dat dat wel zo is, dan nog kies ik graag voor het ‘ouderwetse’ exemplaar. Technologie is goed en leuk, maar echter niet alles. Helaas helpt de technologie af en toe onze wereld meer en meer naar de vaantjes. Maar dit is wat ik erover denk.

Welke dingen zal de technologie nooit voor jou kunnen vervangen?

Happy Moments | 11

Hoi allemaal! Regelmatig krijg ik het advies dat ik moet genieten van het leven en alle kleine dingen moet koesteren. Gelukkig deed ik dat altijd al, ook voor die adviezen. Om die gewoonte nog wat meer kracht te geven, deel ik graag zo nu en dan mijn ‘happy moments’. Een artikel waar ik mijn kleine gelukjes graag oplijst voor jullie. Deze keer herontdekte ik mijn favoriete artiest, maakte ik strandwandelingen en ging ik naar een rommelmarktje in de straat. Let’s go!

cristian-escobar-297114-unsplash

  • Marco Borsato herontdekken

Al jaren ben ik fan van Marco Borsato. Ik ontdekte zijn muziek in mijn tienerjaren, ik moet een jaar of 15 geweest zijn. Wat betekent dat ik al zeker 7 jaar trouwe fan ben van deze artiest. Meer dan zijn grote klassieker ‘Rood’ kende ik voorheen ook niet. Er was echter een album dat ik altijd geweldig vond op Youtube, maar jammergenoeg voor mij niet op Spotify stond toen ik begon te luisteren naar Spotify onderweg. Inmiddels wel. Wat was ik een paar weken terug blij toen ik mijn maandagochtend kon starten met muziek van Marco onderweg naar de bibliotheek van Brugge! Geluksmomentje! Dat album was net mijn favoriet omdat er zoveel gevoelige en tegelijkertijd krachtige liedjes op staan. Dus ik ben wel blij dat ik ze nu ook onderweg altijd kan luisteren. Ook als de mobiele data het weer eens begeeft of op is. Daarnaast was het ook echt al heel lang geleden dat ik al die liedjes had gehoord. Dus ja, ik werd hier zeker heel blij van.

  • Met vijf nieuwe boeken thuiskomen uit de bibliotheek

Het moge duidelijk zijn dat ik een diehard boekenwurm ben. Ik lees vrijwel elke dag, verslind gemiddeld 75 boeken per jaar. Maar ook ik ken het probleem van te hoge stapels boeken die nog moeten gelezen worden. Er komen per jaar altijd meer boeken uit dan ik kan lezen. Ik probeer mezelf dan ook altijd te vertellen dat ik maar met vijf nieuwe boeken mag thuiskomen, want anders krijg ik stress van die te hoge stapels. Toen ik er na een bibliotheekbezoekje in Brugge in slaagde om werkelijk maar vijf boeken mee te nemen was ik toch wel blij haha. En het waren boeken waar ik al een tijdje naar uitkeek, dus dubbel geluk!

  • Vooruitkijken naar betere tijden

Inmiddels zijn we al een tijdje verder dan toen ik vertelde over mijn drie weken rust. Inmiddels ben ik terug aan het solliciteren geslagen, loopt de regeling voor mijn psycholoog en gaat het beter met mij. Ondanks dat ik recent weer een tegenslag te verwerken kreeg, gaat het prima. Ik kijk er dan ook echt naar uit om mijn leven terug op te pakken. Ik heb veel meegemaakt de laatste vier jaar. En het zal nog wel een tijd duren voor die wonden allemaal geheeld zijn. Maar het gaat beter. En dat geeft hoop. En hoop doet leven.

  • Dat ik trots op mezelf was

Waarschijnlijk klinkt dit zo vanzelfsprekend, voor mij is het dat niet. Als keiharde perfectionist ben ik vaker te hard voor mezelf dan dat eigenlijk goed voor me is. Ik kan van veel problemen een groot probleem maken bij mezelf. Het gekke is dat ik dat echter veel minder bij anderen heb. Ik kan ook vaak pas trots zijn na een hele grote stap. Toch was ik het afgelopen tijd meer dan eens. Toen ik voorzichtig de vacatures eens bekeek en degene aanstipte die me aanspraken. En toen ik mijn eerste motivatiebrief begon te schrijven. En nee, ik ben nog niet volledig aan de bak. Maar die eerste stappen zijn wel een feit.

  • Voor het eerst de Happinez lezen

Al een paar jaar kijk ken ik de Happinez. Het is een tijdschrift dat me enorm aanspreekt, ook de onderwerpen die er besproken worden spreken me aan. Niet alles, maar ik denk niet dat er een tijdschrift bestaat die altijd perfect vertelt wat jij wilt lezen. Het spreekt me wel enorm aan. Van mama kreeg ik het nummer van juni, wat ik inmiddels gelezen heb. Het tijdschrift trekt inderdaad heel erg mijn interesse, maar ik genoot er ook wel van. Ik ben zeker van plan hem te blijven lezen.

  • Dagje strand met vrienden

In een tropisch weekend kreeg ik de zaterdag de vraag van mijn beste maat of ik met hem, zijn liefje en broertje meeging naar het strand. Mijn zusje voegde zich bij ons gezelschap, en daar gingen we! Het was snikheet dat weekend, dus het strand en de koude zee waren zeker welkom. En hoewel het met het nodige geschreeuw en koude was in het begin, was het koele water zeker welkom! In de namiddag aten we een ijsje. Het was een zalige dag, met helaas de nodige verbrande plekken achteraf. Maar ik bruin altijd wanneer die verbrandheid -is dat een woord?- wegvalt. Dus nog even geduld!

  • De mooie natuur

Hoe cliché het ook klinkt, in onze rush-houding en haast vergeten we vaak hoe mooi de natuur is. Ik maak heel graag foto’s en ook door die fotografie besef ik hoe mooi de natuur is. Ook wanneer ik strandwandelingen maak bij zonsondergang, ben ik altijd verbaasd over die mooie kleuren die door de lucht dansen bijna. We kunnen als mens heel veel en ik ben er absoluut van overtuigd dat we prachtige dingen maken. Maar de natuur klopt werkelijk alles.

  • Fotograferen met mijn smartphone

Foto’s maken deed ik sowieso al graag, ik heb ook wel lesjes fotografie gehad in mijn opleiding. Natuurlijk kan je de foto’s die je met een professionele camera maakt niet vergelijken met deze van een smartphone. Dat weet ik ook wel. Maar ik geniet er wel van als ik aan het spelen ben met composities, delen die wegvallen uit het beeld en ook met kleur. Achteraf gooi ik er graag nog een filter over om de foto eigen te maken. Ik heb geen ambities als fotograaf, ik doe het voor mijn eigen plezier. En ook voor mijn blog is het altijd handig natuurlijk. ’t Is niet dat ik bij elk artikel klakkeloos een foto gooi. Maar sommige artikels kun je niet echt uitbeelden met een beeld.

  • Lieve mensen om me heen hebben

Iets waar ik dankbaar voor ben, is dat ik zoveel lieve mensen om me heen heb. Die me steunen in alles wat ik doe, maar ook in de dingen die ik meemaak. Er zijn nu eenmaal mensen die altijd van je zullen houden, wat er ook gebeurt. Er zijn ook mensen die altijd trots op je zullen zijn, wat je ook kiest. En daar ben ik meer dan eens dankbaar voor. Het is namelijk niet vanzelfsprekend.

  • Twee stapels nieuwe boeken

Ik vertelde het al eerder in dit lijstje, ik ging naar de bibliotheek in Brugge. Maar ook naar die in onze eigen gemeente. Ik koos ook daar maar vijf boeken, maar ook daar geldt dat ik naar heel veel boeken uitkeek. Dus ik heb twee verse stapels boeken waar ik weer heel veel van kan genieten! Dat heb ik gelukkig ook al met volle teugen gedaan. Ze zullen niet allemaal uit zijn, maar wel genoeg om mezelf de volgende keer terug te verwennen met nieuwe boeken. Hier geniet ik altijd van.

  • Strandwandelingen

Afgelopen tijd ging ik ook ’s avonds een paar keer wandelen op het strand. Dat betekent dat ik de zonsondergang ook altijd mooi meemaakte. De natuur kan wonderen doen, zeker wanneer de dag eindigt en de zon naar beneden zakt. Bij het ruisen van de zee kom je vanzelf tot rust, en daarmee ook je gedachten. Het is een zegen om zo dicht bij het strand te wonen.

  • Een nieuw schetsboekje en nieuwe stiften

Mijn vorige schetsboekje was nog niet vol. Dat geef ik eerlijk toe. Maar het papier was vrij dun. En dat werd een probleem. Vorig jaar deed ik bijna mijn hele eindwerk in markers. En daardoor heb ik ontdekt hoe graag ik daarmee werk. Ook in mijn vrije tijd vind ik het geweldig om met stift te werken. Maar dat drukt enorm door bij dun papier. Deze week kreeg ik een nieuw schetsboekje, met veel dikker papier en nieuwe stiften. Ik kan weer volle bak aan de slag en daar heb ik zeker al van genoten!

  • Rommelmarktje op zondag

Bij ons is er begin juni altijd een soort ‘feest’ in de wijk. Het grootste gedeelte is dan rommelmarkt. Sinds twee jaar wonen wij ook in die buurt, waardoor de rommelmarkt letterlijk in onze straat is. Altijd een excuus om zelf eens rond te wandelen en te genieten. De buit is net niet groot genoeg om een shoplog te maken, maar ik vond er een nieuwe blouse, een nieuw shortje en een dvd die ik al heel lang wilde zien. Dus ik ben geslaagd!

  • Schoolfeest kleine broer

Eigenlijk loopt dit lijstje enorm door elkaar bedenk ik me net. Maar dat moet kunnen. Vrijdag was het schoolfeest van mijn kleine broer. Normaal is dat in het weekend, maar dit jaar was het met een echte circustent. De kinderen mochten allemaal iets doen wat echt in het circus wordt gedaan. En in de grote voorstelling werden de trucjes dan getoond. Zo waren de kleutertjes hele schattige leeuwtjes en mijn kleine broer was balanceerde met een bord op stok. Hoewel klein, zo klein is ‘ie inmiddels niet meer. Kleine jongens worden groot… Zo ook mijn broertje.

Waar genoot jij van afgelopen tijd?

Kleine stapjes zijn ook stapjes

Hoi allemaal! Wanneer je vrienden vertellen over een vette promotie die ze hebben gekregen of je op sociale media ziet dat iemand zijn rijbewijs heeft gehaald of een huis heeft gekocht, zou je wel eens jaloers worden. Vooral omdat we vergelijken. En als je dat allemaal uitvergroot, lijkt jouw succes ineens niks meer. Niks is minder waar. Het is niet omdat jouw stappen kleiner zijn, dat ze daarom niks waard zijn. Kleine stapjes zijn ook stapjes. Iets wat ik me realiseerde afgelopen tijd.

Eigenlijk hoef je het zo ver niet te zoeken als bij promoties en vette auto’s. Wanneer we een kindje zien, dan zijn we altijd blij als het zijn of haar eerste stapjes zet. Eerst nog klein en onzeker, om uiteindelijk veel grotere passen te nemen als het ouder is. Het zijn babystapjes. We hebben ze allemaal ooit gemaakt, al herinneren we ons dat totaal niet meer. En toch kunnen we lopen nu en ons verplaatsen zoals we willen. Gelukkig maar, dat is iets om dankbaar voor te zijn. Ook dat is niet vanzelfsprekend. Maar er is niemand die zegt dat de stap groter moet zijn om iets waard te zijn. Ik ken geen enkel ouder die dat zou zeggen tegen dochterlief of zoonlief. Nee, we zijn trots. Want kleine schat zette net zijn of haar eerste stapjes. Ik vraag me soms af waar we die visie zijn kwijtgeraakt. Want eigenlijk is het waarheid. En hoewel het in een later leven niet meer gaat over leren stappen, zetten we wel op andere manier stappen. En ze zijn het allemaal waard om trots op te zijn. Kleine stapjes zijn ook stapjes.

En toch. We betrappen onszelf zo vaak op vergelijken. Zoals ik al eerder zei in dit artikel. Vette promoties, opslag, een nieuwe baan. Een eigen huis, een verhuizing naar een grote stad. Het zijn allemaal hoogtepunten in ons leven, zeker waar. Ik wil zeker niet dat je nadat je dit artikel sluit dat je denkt dat die niet mogen gevierd worden. Tuurlijk wel. Als je een mooie promotie kreeg omdat je werk zo gewaardeerd werd, laat de champagne maar knallen! Wanneer je een huis hebt gekocht, ga maar feesten om het te vieren. Heb je je rijbewijs gehaald, mag je tuurlijk uit eten gaan om het te vieren. Maar vergeet ook de kleine stappen niet te vieren. Hoe klein ze ook zijn, later zal je zien dat ze je wel gebracht hebben waar je nu bent. Misschien is jouw leven nu wel wat je altijd wou. Vergeet niet dat dat mede door die kleine stapjes komt die misschien over het hoofd zijn gezien. Welke stapjes dat zijn, is voor iedereen persoonlijk. Afhankelijk van je doel. In een zoektocht naar een job mag je al vieren dat je sollicitaties hebt ingediend. Want je hebt iets gedaan, je hebt een stap gezet. Bij het zoeken naar een huis, mag je al blij zijn als je een paar bezichtigingen hebt gedaan. Nee, je bent er nog niet. Maar wat ik al een hele tijd probeer duidelijk te maken; die stapjes mogen ook gevierd worden. Dus ga je gang! Leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen. Een waar cliché.

Mijn blog zou mijn blog niet zijn als ik er ook geen persoonlijk verhaal aan koppel. Ook voor mij geldt dit allemaal. Mijn leven lag de afgelopen tijd nogal overhoop. Vooral mentaal eigenlijk. Ik had geen andere keuze dan rusten en terug op adem komen. Dat heeft wel een tijdje geduurd, maar ik had ’t nodig. En ik ben iemand die pas trots is op de grote dingen. Als ik weer eens een fantastisch doel heb bereikt. Afgelopen tijd zag en voelde ik die visie veranderen naar wat ik hierboven vertelde. Je leven terug oppakken als het stil heeft gelegen, is niet gemakkelijk. Zonder mezelf zielig te noemen, dat is zo. Maar elke dag zette ik een kleine stap om verder te gaan. De eerste dag was dat vacatures opslaan waar ik op wilde reageren, eventueel bedenken en opschrijven wat ik in mijn motivatiebrief ging zetten. De andere dag was dat al een paar sollicitaties versturen. Het moment dat ik eigenlijk al terug begon te kijken tussen sollicitaties om te kijken welke me aanspraken, voelde ik al een trots. Want na zo’n lange en intense periode is het niet gemakkelijk om je leven terug op de rails te zetten. Toch heb ik het geprobeerd. En het komt goed. Ik heb nog geen vaste job, maar dat komt wel. Bij mijn vakantiebaan (ik noem het even zo omdat ik graag mijn eigen privacy wil beschermen) mag ik als interim werken. Ze bellen me op wanneer er een gat in de planning zit of wanneer er iemand ziekvalt. En ik vind dat prima. Het zijn nog geen volle dagen, maar het is wel een begin. Inmiddels zit mijn eerste werkdag er al op. En het ging goed. Ik voelde me trots. Ik heb de afgelopen tijd mij heel vaak gefaald en slecht gevoeld, en toen voelde ik me goed. Net als mijn psycholoog. Het traject begint ook binnenkort. Waarschijnlijk als ik dit gepubliceerd heb, is het al begonnen. En ook dat is weer in kleine stapjes gelopen. Een doktersbezoek, bellen naar het centrum voor geestelijke gezondheid en uiteindelijk doorverwezen worden en weer bellen. Het zijn stappen die ik gezet heb, en niemand anders. Het is niet altijd makkelijk, maar ik doe mijn best om er iets van te maken. En ja, dat proces uit zich nu eenmaal in kleine stapjes. Maar ze mogen er zijn!

Welke kleine stappen zette jij afgelopen tijd?

Een weekje zonder content

Hoi allemaal! Vorige week publiceerde ik een niet al te positief bericht. Een bericht dat ik liever niet deel. Niet omdat ik niet wil dat jullie het weten, maar omdat het gewoon echt geen leuk nieuws was. Sensitive Soul is een plek waar ik vrolijk en positief wil zijn. Maar helaas zijn er periodes zoals deze en dan deel ik dat ook op mijn blog. Al is het maar om de taboe rond slecht nieuws delen te breken. Want we zijn er met zijn allen vrij goed in om te doen alsof alles toppie gaat. Terwijl dat in werkelijkheid misschien niet zo is. Dus vandaar.

Er kwam afgelopen week geen content online. Afgezien van maandag dag, waarin ik vertelde waar het weekoverzicht van de week was gebleven. Daarnaast was mijn content ook gewoon op. En ik wilde wel dingen schrijven, maar ik wist eventjes niet hoe. Daarnaast heeft forcerend schrijven helemaal geen zin. Er komt dan alleen maar onzin uit en mensen voelen al snel dat je aan het forceren bent. Een blog is juist goed als je schrijft vol inspiratie en op momenten dat je zin hebt. Afgelopen week nam ik dan ook tijd voor leuke dingen (niet dat mijn blog niet leuk is) en veel afleiding. Dat resulteerde in uitjes, tekenen en werken. In de week probeerde ik voorzichtig een paar keer te bloggen. Gelukkig voor mij ging het geen blogdip worden en dansten mijn vingers al snel terug over mijn toetsenbord. Heerlijk vind ik dat. Wanneer Spotify voor de goede muziek zorgt en daarnaast mijn vingers over de toetsen te laten glijden. Terwijl ik daarbij het getik van al die knopjes hoor. Het zijn kleine geluidjes die mijn hart net iets blijer maken. Het leven van een blogger.

In een mum van tijd had ik content waar ik tevreden over was, maar ik besloot het te laten tot het einde van de week. En pas de volgende week terug te beginnen publiceren. Dus here I am. Ik merk zelf dat het nog op plekken gevoelig ligt. Maar ik doe mijn best. Tijden zijn niet altijd makkelijk, maar ik doe mijn best om er het beste van te maken met de dingen die ik heb. En dat is niet elke dag even makkelijk. Gelukkig heb ik heel veel lieve mensen om me heen en het fantastische tekentalent. Wat pijn kan verzachten als geen ander. Ik kom hier wel doorheen. Met veel tijd en boterhammen (zoals een van mijn oudleerkrachten zou zeggen).

Ik neem mijn blog vrij serieus. Het blijft echter wel een hobby. Mocht ik er ooit heel hard mee groeien en er ooit een verdienste van maken zou ik dat heel tof vinden. Maar het is niet de essentie. De essentie dat ik bijna dagelijks een stukje aan het schrijven ben, is omdat ik dat doe met liefde en plezier. En dat zijn nu eenmaal belangrijke ingrediënten voor een blog die goed draait. Juist doordat ik zo graag blog, heb ik eventjes een stapje achteruit gezet vorige week. Als ik dat forceer, dan is mijn plezier misschien wel weg en verpest ik mijn blog. Dus nee, ik deed die week zonder content niet alleen uit eigenbelang. Ook in het belang van mijn lieve volgers en mezelf. Ik hoop komende tijd weer netjes dagelijks iets te publiceren. Niet omdat het moet, maar omdat ik dat leuk vind.

Nam jij als blogger wel eens een pauze? En voor de niet-bloggers, zette jij al eens een hobby op pauze voor bepaalde redenen?