Persoonlijk

Ik deed toelatingsproef en slaagde niet.

Hoi allemaal! Vaak als het om vrij internet gaat posten we in volle enthousiasme waar we in slagen en wat goed ging. Die promotie gaat online! Het feit dat je bent afgestudeerd ook! Tot er ineens iets niet zoals gepland gaat. Het liefst proppen we dat in een donker hoekje van onze hersenen. En op internet zal je er geen woord van lezen. Sommige dingen zijn ook wel net iets te persoonlijk. Maar helaas hoort dit ook bij het leven. Daarom vandaag deze blogpost.

dav

We weten allemaal hoe gek ik ben op tekenen. Ik heb niet voor niks drie jaar een opleiding gedaan waar tekenen gewoon een vereiste was. Ik heb ook niet voor niks een rek dat bijna overpuilt van stiften, potloden, verf, penselen etc… Maar ik hou nu eenmaal van creatief zijn en ik denk niet dat mijn leven nog zo waardevol is zonder dat aspect. Ik heb lang getwijfeld wat ik na mijn middelbare wou doen, maar ik besefte me dat ik illustratie gewoon een topvak vind. Ik doe het zo graag en ik ben een ander persoon als ik teken. Maar op een goeie manier. Verder studeren in deze branche lijkt me fantastisch. En dus ging ik met goede moed en heel veel zenuwen! richting mijn toelatingsproef. Twee dagen proef en de derde dag was proclamatie. Ik heb gedaan wat ik kon. Helaas hoorde ik de woensdag toch dat ik niet geslaagd was.

En ergens had ik het verwacht. Ik voelde me niet volledig op mijn plek op die school, ook niet tijdens de toelatingsproef. Ik ga uit respect voor de school ook niet noemen waar ik ben geweest. Maar na het ‘evaluatiegesprekje’ voelde ik me toch een soort van teleurgesteld. En ik kon mezelf ook niet helemaal plaatsen. Ik weet ook niet waarom het me zo hard raakte. Waarschijnlijk omdat het op mijn favoriete vak was. En ik kon twee dingen doen. Of ik kon keihard voor mezelf worden en mezelf haten. Of ik kon mezelf proberen te begrijpen en die namiddag niet te veel van mezelf vragen. Na een korte tussenstop in de bibliotheek van Brugge (er moest een boek eerder terug) koos ik voor dat tweede. Hoewel de bibliotheek ook geen straf is. Verre van! Voor ik op de trein naar huis sprong, kocht ik voor mezelf een broodje en als extra troost een lekkere muffin. Die namiddag heb ik gelezen en mensen beginnen inlichten. Ik had aan heel veel lieve en bezorgde mensen beloofd dat ik iets zou laten weten. Gelukkig kreeg ik van zoveel mensen lieve en steunende reacties terug. Ik voelde me al snel beter. Samenhorigheid en een portie zelfliefde is nog altijd het beste medicijn in dit soort situaties. Ik heb gedaan wat ik kon, en daar ben ik trots op. Next time better!

Moest jij ooit ergens toelatingsproef doen?

Advertenties

5 gedachten over “Ik deed toelatingsproef en slaagde niet.”

  1. Geen ervaring met toelatingsproeven maar je kan het wel wat vergelijken met een sollicitatie denk ik. Voor mijn huidige werk moest ik ook twee proeven doen. Gelukkig wel geslaagd maar er is niets fout met niet slagen. Je hebt je best gedaan en het is nu een teken dat het niet zo moet zijn. Ook al omdat je je niet helemaal goed voelde op die school, dat is ook écht heel belangrijk. En jij bent al zo’n gevoelsmens dus dat is iets wat je zeker niet mag negeren.

    Like

    1. Inderdaad, zoiets zei mijn vertrouwenspersoon ook. Ik geloof daar zelf ook in, dat wat moet zijn wel zal zijn. En dat is gewoon niet zo deze keer. En inderdaad, na de paniek die ik gevoeld heb tijdens mijn proef, zal het dit gewoon niet worden. Illustratie wel, maar gewoon niet op deze plek. Ik ben al zo vaak gestraft voor het niet volgen van mijn gevoel.

      Liked by 1 persoon

  2. In het leven weet men dikwijls niet waarom iets zus of zo verloopt. Wie weet ligt er iets veel beter op de loer, waar je nog niet aan gedacht had. Nooit mag je dor een teleurstelling je naar beneden laten trekken. Goed punt is dat je er over kan praten (of bloggen) en het van je afschrijven = deel van het helingsproces.
    Ik zou zeggen: hou goede moed en op weg naar het volgende.

    Like

  3. Ik heb nooit een toelatingsproef moeten doen én heb ook geen sollicatiegesprekken achter de rug vermits ik niet kan gaan werken. Maar het concept op zich doet me al huiveren. Al helemaal wanneer je een onzeker iemand bent zoals ik en snel aan jezelf gaat twijfelen. Daardoor vond ik het presenteren van mijn scriptie ook heel erg spannend. Ik ben dan ook heel blij dat er lieve mensen waren die je hebben opgevangen/gesteund/getroost toen je te horen kreeg dat je niet werd toegelaten. Langs de andere kant is het misschien maar goed vermits je aangeeft dat de school niet helemaal goed aanvoelde voor je. Stel je voor dat je wel wat toegelaten maar dat je door dat slechte gevoel minder van het tekenen zou gaan houden.

    Like

    1. Zelfs al was ik geslaagd, betwijfel ik of ik naar die school zou gegaan zijn. Ik wil een plek waar ik me goed voel. En inderdaad, het zou jammer zijn als dat mijn liefde voor tekenen zou verminderen. Want ik teken gewoon veel te graag.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s