Persoonlijk

Het doet pijn…

Hoi allemaal! Een tijdje terug kondigde ik aan dat het niet zo goed ging met mij. Helaas zijn zulke periodes niet leuk, voor niemand. Toch heb ik er weer lessen uit getrokken. Zeker toen ik de reacties om me heen hoorde toen ik het goede nieuws vertelde. Maar ik wil er echt heel graag iets aan doen, en daarmee ben ik hard bezig. Het komt wel goed, ik vecht dapper door. Hoe moeilijk het ook is. Ik wil niet de rest van mijn leven in deze toestand blijven. Vechtend tegen mezelf, tegen alles in het leven. Onzeker, bang, dromen verpestend. Ik wil iets van mijn leven maken. Hou je vast voor dit lange verhaal. Maar zoals ik al zei, ik wil eerlijk zijn met jullie. Ik wil geen sprookje neerzetten dat niet waar is, want dan gooi ik verkeerde beelden de wereld in. En dat doen we met z’n allen al veel te veel via sociale media.

img_20181109_163459_120

Helaas zal dat met dit gemoed niet echt lukken. Ik probeer er dus ook al al die jaren iets aan te doen, maar dit zijn problemen die je niet in een vingerknip oplost. Tuurlijk, over die drie jaar ben ik veranderd en is er ook heel veel verbeterd. Maar ik merk dat ik aan het hervallen ben. En deze keer sluit ik me niet af voor mijn omgeving, maar voor mijn eigen noden. Ik stel mijn hulp open naar anderen. Komt mijn zusje thuis met een probleem? Hebben mijn ouders iets nodig? Ik spring direct recht om te helpen en het op te lossen. Zodat zij geen zorgen hoeven te hebben. Tot ik zelf zorgen heb of hulp nodig heb. Dan spring ik niet zo snel op. Nee, want ik vind mijn schoolwerk belangrijker. Geen tijd voor me-time of hobby’s. Dat schoolwerk moet en zal af! Zelfs op het kwartiertje trein van Brugge naar Oostende probeer ik zoveel mogelijk gedaan te krijgen. Om vervolgens thuis verder te gaan. Al die taken die op me af komen, moeten af. Al kost het mij een uur slaap.

Eigenlijk klinkt bovenstaand stukje enorm negatief. Maar het is helaas hoe ik dagelijks ben. Hoe ik mezelf behandel. En dan heb ik het nog niet gehad over zelfkritiek. Als ik een probleem van mijn zusje bijvoorbeeld niet kan oplossen, voel ik me slecht. Een slechte zus, een sukkel die niks kan. Mijn mentale ligt compleet overhoop. En toch zou je het niet zeggen als je mij hele dagen bezig ziet. Meestal lijk ik op een langere treinrit een relaxt studentje dat gewoon eventjes wat schoolwerk wilt tackelen. In de lessen lijk ik rustig te volgen en alles mee te hebben wat de leerkracht aan het uitleggen is. Niet. Ik kan perfect in de les een inwendige paniekaanval hebben zonder dat een iemand dat doorheeft. Het probleem daarmee is gewoon dat (buiten het feit om dat dat helemaal niet leuk is) niemand dat ziet. Maar tijdens zo’n paniekaanval raak ik het kwijt. Het noorden. Ik zie niks meer helder (qua gedachten dan, niet fysiek). Alles lijkt ineens te veel en zal nooit af raken. Ik zal nooit door mijn eerste jaar raken. Vorige week was een van de eerste keren dat ik dat echt midden in de les had. Het voelt eng. En in de namiddag had ik geen andere keuze dan gewoon schoolwerk doen in de mediatheek. Het was echt niet anders, mijn laptop was nog steeds kapot. Dat is een van de hoofdredenen dat ik blij ben dat ik terug mobiel ben qua toestel. Als ik nu eens slecht in mijn vel zit of het gewoon niet gaat, kan ik wat werk verplaatsen en dat compenseren. Of gewoon een taak minder maken. En de belangrijkste taak of de taak met de snelste deadline maken. Vorige week was dat geen optie. Het is wel gelukt, ik heb geen taken gemist of te laat ingediend.

Maar het doet pijn, om mezelf zo te zien. Ik weet dat ik namelijk dat meisje helemaal niet ben. Normaal ben ik die levendige Nikita met een kleine struggle met zelfvertrouwen. Maar meestal ben ik optimistisch en zie ik die dingen zitten. En nu hoef ik soms maar een stom tegenslagje te hebben (en echt stom, zoals een gom die onvindbaar is) en ik begin er bij te huilen bijna. Ik ben op, dat is het probleem. Ik ben helemaal normaal niet deze persoon en ik mis de Nikita die altijd blij is met alles. Het feit dat we zaterdag naar de bibliotheek gaan doet me ook amper iets. Dat er nog een stapel boeken ligt met boeken die ik al echt maanden wil lezen en waar ik normaal hyped over ben, doet me weinig. En echt, die gedachten doen pijn. Ik heb amper de fut om te tekenen, het lukt me niet. En ik denk dat dat nog hetgene is wat het meest pijn doet. Tekenen en creatief zijn is mijn brandstof, mijn energie.

Maar…

Ja, er is een maar. Ondanks mijn stemming sommige dagen (of bijna elke dag, gewoon in gradaties) is mijn wilskracht om er iets aan te doen niet verdwenen. Die Nikita die gelukkig en blij is, is mijn motivatie. Ik heb van de week een gesprek gehad op school, waarschijnlijk ga ik er begeleiding in krijgen en word ik geholpen. Hoe en wat, dat moet nog geregeld en besproken worden. Maar het komt wel goed. Ervoor uitkomen dat het niet meer lukt, dat ik hulp nodig heb is al een mooie eerste stap. Dat alleen al durven onder ogen komen en er iets aan willen doen is gewoon al iets om blij mee te zijn.

En toen ik liet weten aan verschillende mensen dat ik hulp aan het zoeken ben om er iets aan te doen, kreeg ik verrassende lieve reacties. Van Romy, van mijn vertrouwenspersoon. Beide zeiden ze hoe sterk het is om durven toe te geven dat je hulp nodig hebt. En die te pakken. De reden dat het niet zo snel is gegaan, is omdat ik het mezelf ook niet echt gunde. Maar ik verdien het om hulp te krijgen en uiteindelijk terug ‘beter’ te worden. Die beter zet ik maar eventjes tussen aanhalingstekens, want ik vind er gewoon eventjes geen ander woord voor. Ik ben niet ziek. Maar ik weet ook dat als ik de zaken zo verder ga aanpakken, dat me nog zwaar zal worden. En ik weet niet of dat zo’n goed idee is, alleen verder vechten en het proberen op te lossen. Ik hou jullie op de hoogte!

Vraag jij makkelijk hulp aan anderen?

Advertenties

2 gedachten over “Het doet pijn…”

  1. Erg mooi geschreven en ik ben blij dat je om hulp hebt gevraagd. Ik ben veel en veel te lang door gegaan en wilde geen hulp vragen, waardoor ik inmiddels in mijn tweede depressie ben beland. En nu besef ik me pas dat ik hulp had moeten vragen, en dat ik dingen anders moet doen. Het is een lange weg maar ik kom er wel weer. En ik hoop dat jij er ook komt!

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel! Maar ik vind het ook enorm erg om te horen dat jij al in een tweede depressie zit. Helaas komt besef vaak veel te laat, ook op dit gebied. Ik weet zeker dat het weer goedkomt. Hou de moed omhoog, ik weet dat dat lastig is! Dankjewel voor je mooie reactie ❤

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s