Week in beeld | 3

Hoi allemaal! Het is een week geleden dat ik mijn hoofd nog eens liet zien op mijn blog. Of ja, van me liet horen. Ik was ook met mezelf aan het overleggen of ik mijn overzichtje ging schrijven. Omdat ik niet bijster veel speciaals heb gedaan en daarnaast ook vrij weinig foto’s heb gemaakt. En daar nog eens naast het niet heb bijgehouden. Dus ik weet niet of dit een goed gevuld overzichtje wordt. Van de week kreeg ik ook een ‘nieuwtje’ te slikken wat nogal harde koek is. Of hoe je dat ook zegt. Het kwam best hard aan en ik heb er nog steeds moeite mee. Er is niks gebeurd, maak je geen zorgen. maar ik ben nog niet klaar om het op mijn blog te delen, dat komt wel. 

Maandag 10 februari 2020 ~ Storm. Het was voorspeld dat er heel veel storm ging zijn al vanaf zondag en ik was die dag gelukkig thuis. Maar maandag niet en de plicht riep me in de middag. Ik moest alleen wel eerder in Brugge zijn voor mijn afspraak bij de psycholoog. Het was best een avontuur om een trein te pakken te krijgen, maar het is gelukt. Ik ben er geraakt. Ik was ook veel te vroeg waardoor ik nog een uurtje kon lezen in het station van Brugge. Het was een fijne sessie en ik heb weer een paar inzichten meegepikt. Uiteindelijk ging ik werken en het was niet zo’n hele drukke dag verder. Ik was wel al moe want het was een goeie sessie bij mijn psycholoog, maar ook een best heftige door alle nieuwe informatie die ik te verwerken heb gekregen. Maar dat is alleen maar goed.

Dinsdag 11 februari 2020 | Om vijf uur opstaan! Zoals altijd. De treinen reden ondanks dat het nog steeds best stormachtig was gelukkig wel goed. Ik raakte zonder veel problemen op mijn werk. Ik had ook heel veel energie die ochtend die ik dan ook maar goed besteed heb. Ik geniet er altijd van als ik een extra energiestoot heb. Ik heb me wel verbrand aan de oven, waardoor ik dus weer ingepakt thuiskwam haha. Ik ga het echt nooit leren, zal voor de rest van mijn leven lomp blijven. In de namiddag deed ik een dutje en keek ik best wel lang naar Netflix. Shadowhunters!

Processed with VSCO with hb1 preset

Woensdag 12 februari 2020 ~ Ik voelde woensdag wel dat ik nog steeds heel moe was, dus ik wist dat het een lastigere werkdag ging worden. In de ochtend deed ik niet veel geks, want ik had al weinig energie. In de namiddag ging ik werken en ik besloot er gewoon het beste van te maken. Maar dat is ook gelukt. Aan het einde van de dag zat ik moe maar voldaan op mijn trein naar huis. Ik weet echt wel dat ik heel moe was, want ik ben met barstende hoofdpijn gaan slapen. Waarschijnlijk ben ik ergens vorige week over mijn grenzen heen gegaan en nu met het ‘nieuwtje’ van van de week lukt het me nog veel minder om mijn grenzen te respecteren. Maar dat ga ik wel gauw moeten doen. Woensdag was op zich geen slechte dag trouwens.

Donderdag 13 februari 2020 ~ Ik was een dagje vrij en ik deed eigenlijk niet zoveel gekkigheden. Ik kan het me eigenlijk ook niet herinneren en normaal schakel in dan de hulp van mijn dagboek in, maar die ben ik dus ook vergeten in te vullen donderdag. Of niet vergeten, ik had er gewoon geen zin in. Het enige wat ik me herinner is dat ik boodschappen ben gaan doen met mama en dat we kleine broer zijn gaan ophalen. Een van mama haar vriendinnen heeft me wel een goeie peptalk gegeven waardoor ik me wel iets beter voelde. En dat vond ik wel heel lief 🙂

Processed with VSCO with hb1 preset

Vrijdag 14 februari 2020 ~ Valentijn! En single as a pringle trouwens. Maar dat maakt me niet zoveel uit. Ik wilde al een hele lange tijd het tekenen met mijn tablet terug oppakken. Maar ik geef mezelf dus de tijd niet om het te leren. Ik wil even vlot overweg kunnen met tablet als op papier. Op een dag zal dat zo zijn, maar daar is het nu nog te vroeg voor. Dus ik kreeg een ideetje. Ik maakte een foto van een van mijn tekeningen en besloot die te gebruiken om te digitaliseren. Normaal ben ik geen fan van mijn digitale werk, maar hier ben ik wel heel blij mee. Ik zat keihard in mijn flow, maar ik had de late shift. Op zich ging die wel goed, het was wel heel kalm in de winkel. Ondanks dat ging de shift nog vrij snel had ik het idee.

Zaterdag 15 februari 2020 ~ Weekend! Een goeie vriendin van mama zit een beetje in de nood waardoor ze niet altijd met haar hond kan gaan wandelen, dus wij hebben dat gedaan voor haar in de ochtend. Het is een hele kleine schattige hond. We kennen hem ook goed, dus het was niet echt moeilijk. En een wandeling is altijd goed voor een mens. In de namiddag werkte ik aan mijn blog (aan het weekoverzichtje dan, want voor de rest heb ik letterlijk niks gedaan) en ging ik naar de bibliotheek. Ik heb wel eens rondgekeken, maar er was niet echt een boek dat me aansprak om direct mee te nemen. En dat was maar goed ook, want ik heb nog wel een best hoge stapel. Dus ik was een soort van trots op mezelf haha. We gingen ook nog iets drinken in het leescafé van de bibliotheek. Maar daar zit dus sinds kort een nieuwe eigenaar in en het is gewoon niet meer hetzelfde nu. In de avond werkte ik verder aan mijn nijlpaardje, dat bijna klaar is! Ook op mijn nijlpaard ben ik best wel trots eigenlijk.  Misschien dat als ik genoeg werk heb voor een artikel, ik eens mijn digitaal werk tentoonstel op mijn blog. Maar daar heb ik nu nog niet genoeg materiaal voor.

Zondag 16 februari 2020 ~ Zondag! Alleen was het niet de geplande lazy sunday. Ik ging een dagje niks doen omdat ik dat nodig had, maar ik heb dus niet naar mijn lichaam geluisterd. Voorlopig voel ik me best oke, ik hoop dat dat morgen (vandaag dus) nog steeds zo is. Ik begon de dag met een ontbijtje. En op zondagen mag je best eventjes van het leven profiteren. Chocolade bij het ontbijt. In de namiddag ruimde ik mijn kleerkast gedeeltelijk op en las ik in de zetel in mijn boek. En uiteindelijk ging ik boodschappen doen (wat geen pretje was in die storm en regen, maar kom) en kookte ik zelf. Het was de eerste keer dat ik echt een recept volgde en kookte, en het was simpel. Maar ik was best wel onder de indruk eigenlijk. Zeker voor herhaling vatbaar.

Kon jij een beetje genieten van je week ondanks de storm? 

Geen weekoverzichtje deze week

Afgelopen week was eentje met nog steeds heel veel stress en verdriet. En eerlijk is eerlijk, ik heb gewoon geen zin om het allemaal weer boven te halen tijdens het schrijven. Gewoon voor mijn eigen welzijn is het een stuk beter zo. Natuurlijk hoop ik op een betere week en kan ik jullie volgende week maandag wel weer blij maken met een nieuw weekoverzichtje. Want ik kan het me lastig voorstellen, maar blijkbaar lezen jullie graag mijn overzichtjes. Terwijl ze eigenlijk heel simpel zijn. Ik doe geen gekke dingen en ik ben maar gewoon een vrouw die van 9 tot 5 werkt. Oke, in mijn geval meestal van 13u30 tot 19u30 haha.

Daarnaast heb ik ook gewoon echt kapot weinig foto’s gemaakt. Waardoor ik de helft van de tijd gewoon zal moeten zeggen dat ik geen foto heb. En ik vind dat wel een belangrijk onderdeel van de overzichtjes. Een beeld zegt toch meer dan duizend woorden. Ik hoop trouwens niet enkel voor jullie weekoverzichtjes dat het komende week beter wordt, maar ook voor mezelf. Mijn stress en verdriet begint op mijn gezondheid te slaan en dat is heel gevaarlijk. Dus ik ga er alles voor doen om het beter te maken voor mezelf.

Ik zie jullie in elk geval volgende week weer bij het overzichtje! Normaal zal er in de loop van de week wel iets online komen van artikels. Bedankt voor jullie begrip alvast!

Hoe rouwen alles ingewikkeld kan maken

Hoi allemaal! Ik vind het leven af en toe al best ingewikkeld. Maar eigenlijk is het dat niet, de mens maakt het ingewikkeld. We maken het onszelf vaak ingewikkeld. Maar ik dacht deze dingen en nu besef ik als ik in de rouw ben, dat het nog erger kan. Rouw maakt zaken nog een stuk ingewikkelder en lastiger. Het hoort erbij. Rouwen is een proces van lange adem, en kan heel zwaar zijn. Ik realiseerde me ook dat het de stomste dingen een heel groot ding kan maken. Dat ontdekte ik toen ik naar de oogarts moest. Of ja, toen ik mijn afspraak had vastgelegd.

Processed with VSCO with hb1 preset

Ieder jaar weer is het zover. Controle van de ogen. Het is bij ons in de familie nodig, elk jaar weer. Mijn gedrag achter schermen is niet altijd een cadeautje voor mijn ogen. Per dag ga ik van scherm, naar scherm, naar scherm. Ik begin de dag meestal met mijn telefoon, om vervolgens op mijn tablet te spelen. En op vrije dagen pak ik er al snel mijn laptop bij. Om nog maar van de televisie te zwijgen. Schermen. Maar alsnog, het zit in de familie. Dus het is niet alleen mijn schuld. Er is ook een ding waar ik een hekel aan heb; controles bij de oogarts. Ik stel het heel graag uit. Ik hou er niet van, ik weet niet waarom. Zie het als dat taakje op je to do list dat je het liefst zo lang mogelijk laat wachten. Ik behandel een bezoekje aan de oogarts ook op dezelfde manier; ik regel het zo snel mogelijk. Want mijn motivatie is dan, hoe sneller ik bel, hoe sneller ik er terecht kan en ik er weer van af ben voor een jaartje. En achteraf bekeken: dat halfuurtje bij de oogarts is nu ook niet het einde van de wereld.

Dit jaar gingen de zaken echter anders. Onze oogarts zit namelijk in het ziekenhuis. Je voelt hem ook al komen: het ziekenhuis waar mijn opa stierf. Ik heb heel vaak met mijn telefoon in handen gestaan. Het nummer van het ziekenhuis stond klaar. Al wat ik moest doen was op het groene telefoontje drukken en vertellen waarvoor ik belde. Zo simpel is het. Maar na een minuut twijfelen swipete ik het toch maar weg. Het lukt me gewoon niet. Het is niet het idee dat ik weer in die stoel moet zitten dat me zo tegensteekt. Het idee dat ik de draaideuren binnen moet lopen naar het ziekenhuis waar ik mijn opa voor het laatst heb gezien. Dat is het probleem. Op een maandagochtend vond ik dan toch de moed om te bellen, een afspraak vast te leggen. Onze oogarts is ook altijd een drukbezette vrouw, dus het zou nog wel een paar maand duren. Maar toen zeiden ze me bij de receptie van oogheelkunde dat er de week zelf nog een gaatje in de agenda was. Iets wat ik niet had zien aankomen. In paniek zei ik dat het goed was, dat ik er zou zijn. Maar die middag ging ik werken en was ik helemaal in paniek en van slag. Het idee dat ik een paar dagen later in dat ziekenhuis zou zijn? Ik kon de gedachte niet aan. Ik moest werken tot laat die dag, dus ik kon niks meer doen. Maar de volgende dag wel. Ik belde terug en liet mijn afspraak verzetten. Hij is nu gepland voor maart. Het is niet de gebruikelijke ‘haat’ of ‘tegenzin’ die alles zo lastig maakt. Wel de rouw. Ik weet dat het volgende afspraakje (of zeg maar afspraak gewoon) een ramp gaat worden. Ik weet ook dat ik pas terug in orde zal zijn als ik de draaideuren ben uitgelopen. Ziekenhuizen zijn nooit mijn favoriete plaats geweest (eerlijk, van wie wel) maar nu ik er recent iemand ben verloren gaat het niet beteren. Ik ben er nooit graag geweest.

Punt is ook gewoon dat ik als ik aan mijn opa denk, ik aan de goeie momenten denk. De momenten dat ik met hem kon lachen, dat hij er was voor me. De goeie dingen in het leven. Ik link het ziekenhuis automatisch met zijn sterven. Ik heb het beeld dat mijn opa aan infusen en buisjes en monitoren lag niet verbannen uit mijn hoofd. Dat zal ik nooit kunnen. Maar ik denk er het liefst zo weinig mogelijk aan terug. Het ziekenhuis is de plek waar ik al die flashbacks zal krijgen. En dan ook het idee dat ik niet de lift naar de kamers kan nemen om hem te spreken. Het doet heel veel pijn. Op de trein naar mijn werk zie ik uit het raam altijd het logo en het gebouw. Het heeft zeker tot eind december geduurd voor ik dat gebouw kon zien, zonder erbij te wenen. En nog, sommige dagen draai ik resoluut mijn hoofd weg. Rouwen he, het kan alles een pak ingewikkelder maken. En het helpt ook niet echt mee dat ik mezelf dan een enorm aansteller vind. Maar dat is dan ik weer. Ik zal vooral blij zijn als die ene dag in maart achter de rug is.

 

Ik ben nog niet klaar om op mezelf te wonen

Hoi allemaal! Ik ben nu 22. Volwassen biologisch. Of ik dat mentaal ook ben, dat laat ik in het midden. Nee, grapje. Om me heen beginnen vrienden en vriendinnen te spreken over een huisje of appartementje huren en zich te settelen. Al dan niet met hun lief of huisgenoten. Sommigen van die zijn ook wel al een paar jaar ouder. Sommige willen op hun 23 of 24 al op zichzelf wonen. En ik? Ik ben daar helemaal nog niet klaar voor. Ik merkte vandaag dat daar nogal een ding over hangt. Want als je volwassen bent moet je zo snel mogelijk het huis uit heb ik het idee. Maar wat als je er nog niet klaar voor bent? 

diana-garcia-5wObw_t2Be4-unsplash
Photo by Diana Garcia on Unsplash

Er was een moment dat ik dacht aan de toekomst, aan op mezelf wonen. Ik denk wel dat ik het kan. Ik leef nog bij mijn ouders, maar ik leef wel vrij zelfstandig. De meeste van mijn kosten doe ik zelf, ik leg ook zelf afspraken vast en bepaal mijn eigen agenda. Het is niet dat mijn ouders bij wijze van spreken met een borstel achter me lopen om te laten weten wat er nog moet gebeuren. Er zijn ook nog zoveel dingen die ik niet weet of kan, maar ik ben pas 22. Ik heb het idee dat er ook nog een hele wereld voor me open ligt.

Het maakt me onzeker. Omdat als je te lang bij je ouders blijft, word je zo snel gezien als de persoon die van zijn of haar ouders profiteert. En ik wil helemaal niet zo iemand zijn. Mijn ouders zijn altijd goed voor me geweest en dat wil ik graag doen. Mijn ouders weten ook dat ze op me kunnen rekenen. Op vele gebieden. Als mama een boodschap is vergeten dan loop ik er wel eens om, of na mijn werk spring ik eventjes de nachtwinkel binnen voor ik naar huis kom. Of ik breng het natuurlijk gewoon mee uit de supermarkt, als ik het op tijd zie. Wanneer er een afspraak is waar mama naartoe moet en mijn kleine broer niet kan opgehaald worden doe ik dat ook. Waar mogelijk natuurlijk. Ik kan me ook niet in dertig verdelen. En mijn eigen kosten regel ik ook. Ik verdien natuurlijk mijn eigen centjes doordat ik werk. Maar daarnaast betaal ik doktersbezoeken, ziekenhuisbezoeken, medicatie en mijn psycholoog gewoon zelf. Ook de toffe dingen zoals abonnementen op Spotify, Netflix, tijdschriften etc… betaal ik van mijn eigen loon. Kleding, snacks, vaak ook mijn eten. Ik betaal het allemaal zelf, en ik help zo nu en dan ook in het huishouden. Daar hangt het gewoon een beetje van af hoeveel energie ik heb. Dus ik ben geen jongere die alles op haar ouders afschuift. Ik ben een vrouw die langzaam aan op haar eigen benen leert staan.

De reden dat ik nog niet klaar ben om op mezelf te wonen is gewoon omdat ik daar mentaal nog niet aan toe ben. Ik ben soms na drukke dagen op het werk echt doodmoe. En dan heb ik er nog geen huishouden bij te runnen. Ik wil gewoon eerst mentaal hersteld zijn voor ik verder ga. Sommige mensen zien dat als een excuus, maar da’s oke. Het is mijn leven. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik bezorgdheid niet apprecieer. Het heeft gewoon geen zin om terwijl ik nog van de vorige klappen van het leven aan het herstellen ben, in een nieuw avontuur te springen. Om uiteindelijk niet stevig genoeg op mijn benen te staan en uiteindelijk toch maar weer overspannen naar huis terug te keren? Ik spaar mezelf liever die moeite. En ook, het leven is geen wedstrijdje. Ieder zijn eigen tempo. Het komt wel allemaal in orde. Laat me maar eerst volledig herstellen, in zoverre dat dat mogelijk is.

Vanaf welke leeftijd woonde jij op jezelf?

Week in beeld | 2

Hoi allemaal! Om eerlijk te zijn ben ik blij dat de week achter de rug is. En ik hoop op een week die een beetje minder emotionele rollercoaster is. Het was een vermoeiende week door priveomstandigheden en ik werd af en toe knettergek van mijn eigen gemoed dat constant omgegooid wordt. Ik heb geen probleem met alles diep voelen, maar dit is toch wel een beetje te veel van het goeie. Let’s go!

Processed with VSCO with hb1 preset

Maandag 27 januari 2020 ~ Het begin van de week was weer aangebroken! Originele manier weer om te beginnen. Wauw. Eigenlijk begon het maandag al. Ik vertelde in mijn vorige weekoverzichtje dat ik naar de oogarts moest bellen en die zit in het ziekenhuis. Waar opa is overleden. Meestal is ze drukbezet, maar deze keer was ze dat niet en kon ik nog dezelfde week gaan. Ik heb in paniek ja gezegd. Ik dacht bij mezelf dat ik wel dapper genoeg was om te gaan. Maar eigenlijk was ik voor de rest van de dag in paniek en niet mezelf. Dus ik wist dat het geen goed idee was. Ik had toen ook besloten om op dinsdagmiddag na mijn shift te bellen. In de namiddag ging ik werken, het was rustig die dag. Zoals altijd op maandag.

Dinsdag 28 januari 2020 ~ Door die hele historie had ik niet al te best geslapen. Iets wat niet echt handig was, gezien m’n wekker al om 5u afging. Helaas. Ik ben dan ook doodmoe thuisgekomen, in de namiddag heb ik mijn afspraak laten verzetten. Nu is het voor maart. Het gaat er niet beter op worden, dat weet ik. Maar ik ben er gewoon nog niet klaar voor. In de namiddag speelde ik sims, ik maakte een man aan voor mijn sim en eerst was ik niet tevreden met zijn uiterlijk. Nu vind ik hem wel leuk. In de avond was ik enorm onrustig door allerlei omstandigheden, mijn beste maat wist me via sms te kalmeren waardoor ik een stuk rustiger ging slapen.

Woensdag 29 januari 2020 ~ Ik was vergeten te vertellen dat ik dinsdagavond ook nog getekend had. Ik heb er toen geen foto van gemaakt omdat ik dat bij daglicht wilde doen. Maar ik zat in Plopsa-vibes en toen heb ik dus Maya de bij en haar vriendje Willy getekend. Woensdag stond ik rustig op en was het ook een rustige ochtend. Voor ik ging vertrekken had ik nog tien minuten om de bus te halen, wat niet zo erg is want de bushalte ligt letterlijk tegenover ons huis. Schuin dan. Ineens zag ik dat het al 11u50 was op het klokje van de magnetron. En ik wist dat ik dus mijn bus ging missen en trein ook. En op een woensdag komt dat heel slecht uit. Dus ik rende naar beneden, en toen keek ik op mijn telefoon en bleek het pas 11u45 te zijn. Wauw. Maar zo heb ik dus wel mijn bus netjes gehaald. Beter zo dan omgekeerd, ik moest er wel om lachen. Woensdagmiddag was een rustige middag, niet zo heel vermoeiend.

Donderdag 30 januari 2020 ~ Vrije dag! Ik begon hem door een paar afleveringen te kijken op Netflix, naar Shadowhunters. In de namiddag trok ik in mijn eentje naar de stad om mijn hoofd wat leeg te maken en gewoon eens rustig rond te snuisteren. Ik heb niet zo heel veel gekocht, wel terug twee shirtjes. Maar qua prijs viel het wel mee. Het shirtje op de foto was normaal 5 euro en het was nog eens ferm afgeprijs. Dus vond ik wel een koopje. Donderdag was ik lichamelijk rustig, maar mijn hoofd was dat niet. En dat is nu echt al de hele week zo. Maar soit, gebeurt helaas ook.

Processed with VSCO with hb1 preset

Vrijdag 31 januari 2020 ~ Niet te geloven dat de laatste dag van januari alweer is aangebroken. Ik heb niet zo heel veel gedaan vrijdag. We wilden een kaartje afgeven aan de uitbater van het leescafé van de bibliotheek om hem te bedanken want hij moest helaas sluiten van de stad. Maar we hadden dus geen idee dat hij vandaag al weg zou zijn. Wat wel jammer was. Uiteindelijk heb ik dan maar gegeten voor middag en ben ik gaan werken. Ook vrijdag was het heel rustig maar de tijd ging toch snel. Eigenlijk heb ik weinig foto’s gemaakt, alleen dat ik ’s avonds nog heel eventjes ging lezen in mijn bed. Maar dat heb ik ook al snel opgegeven eigenlijk.

Processed with VSCO with hb1 preset

Zaterdag 1 februari 2020 ~ Weekend! Ik begon mijn dag met naar de Carrefour te gaan want ik had nog een paar dingen nodig. Mama ook, dus we gingen samen. Ondertussen zijn we naar de bakker geweest en naar de boekhandel voor papa zijn krant. In de namiddag na het eten kreeg ik een ferme break-down, ik had er gewoon eventjes geen zin meer in. Maak je geen zorgen, dat klinkt veel erger dan het is. Maar ik was gewoon echt eventjes de moed kwijt en niks kalmeerde me ook. Ik ben toen eventjes gaan liggen met muziek, en toen ben ik muziek gaan luisteren en heb ik me geconcentreerd op de inrichting van m’n sim d’r huisje. Die afleiding kalmeerde me wel, en uiteindelijk kreeg ik nieuwe moed. Man, ’t wordt gewoon tijd dat ik bij mijn psycholoog zit. Die sessie gaat enorm veel deugd doen. In de avond nam ik heel veel tijd voor mezelf, las ik een half boek en was ik volledig terug kalm. Gelukkig maar. Zaterdag was echt een hel aan emoties.

Zondag 2 februari 2020 ~ Zondag voelde ik me een heel stuk beter gelukkig, ik was alleen vergeten mijn wekker van 7u30 uit te zetten waardoor ik heel vroeg wakker was. Maar ik heb mijn wekker toen gewoon nog een keer gezet en heb nog eventjes doorgeslapen. Ik werkte na een ontbijtje aan mijn manuscript en daarna ging ik lunchen. Ik werk er wekelijks een uurtje aan, omdat ik niet altijd de energie heb om te schrijven. En ik wil mezelf niet forceren. Het liefst van al heb ik eind 2020 een kladversie af waar nog geschrapt en gecorrigeerd wordt. Maar dat zien we dan wel weer. Ik wil het op mijn eigen tempo doen. Uiteindelijk heb ik een paar uur getekend en daarna heb ik de afwas gedaan en ben ik om boodschappen geweest voor mezelf en mijn ouders. Verder heb ik eigenlijk niet zoveel speciaals gedaan, maar ik voelde me wel een stuk beter. Die avond me-time zaterdag heeft me enorm veel deugd gedaan volgens mij. Ik ben alleen vergeten foto’s te maken, maar ik heb gelachen om de meest dwaze dingen vandaag. Zo heb ik mezelf het allerliefst 🙂 Ik hoop ook dat die bui mag blijven hangen.

img_0953

Ik hou trouwens via Youper mijn stemming bij omdat me dat helpt overzicht te creëren en omdat ik er inzichten uit haal. Die kleurtjes en bolletjes zeggen voor jullie niks, maar ik koppel er momenten aan en kan dat ook zien in de app. Waardoor ik inzichten ontwikkel. Maar om maar eens te tonen hoe zwaar mijn stemming omsloeg van de week. Roze, paars & blauw zijn de ‘negatieve gevoelens’, groen en oranje zijn de goeie dingen en grijs is neutraal. Het was echt een emotionele rollercoaster van de week. Enorm vermoeiend…

Hoe was jouw januari? Een fijne start van het jaar gehad?