Lieve zomer, ik mis je

Hoi allemaal! We zijn begin januari, midden in de winter. Hoewel je eigenlijk niet echt kan klagen van kou, sneeuwbuien en veel wind, wil ik toch dat hij voorbij is. Ik ben nooit een wintermens geweest. Ik word alleen zo blij als een kind als de wereld onder een laagje sneeuw ligt. Omdat ik het zo mooi vind, maar ook omdat ik er stiekem heel graag in speel. Maar voor de rest heb ik weinig met de winter. Dus ik zal zo blij zijn als de koude dagen wegtrekken en het lentezonnetje weer aanbreekt.

maria-shanina-HYDL8uARCN8-unsplash.jpg
Photo by Maria Shanina on Unsplash

Ik ben geboren in de zomer, dus ik ben een zomerkindje. Dat is merkbaar. In de zomer ben ik vaak energieker, heb ik meer zin in het leven en geniet ik van veel meer. Wil dat zeggen dat in de winter al die dingen voorbij zijn? Nee, absoluut niet. Maar ik heb wel ieder jaar last van een winterdip. Dan ben ik moe, soms wel eens somber en heb ik op ochtenden dat het nog donker is ook minder zin om op te staan. Pas op, dat heb ik in de zomer ook wel eens. Maar veel minder omdat het al licht is buiten. Die donkerte ’s morgens om 8u is zo ongezellig. Ik haat het.

Op zich heb ik geen last van de kou. Natuurlijk als het vriest en mijn bus is op komst ben ik blij dat ik in de warmte zit. Of ja, voor zover dat kan met een voertuig dat om de vijf minuten zijn deuren moet opengooien om de mensen erin en eruit te laten. Maar het is niet zo dat het een heel ding wordt dat ik niet naar buiten wil. Ik kleed me warm aan en gaan. En dan nog. Ik ben zo ook de persoon die in een jeansbroek met scheuren nog perfect naar buiten kan gaan. Als het gesneeuwd heeft niet natuurlijk. Maar als het heel lichtjes vriest of het net boven de 0 graden is, geen probleem. Met die kou heb ik geen probleem. Het zijn de bijkomende zaken. Het zonnetje dat weinig schijnt, de donkere ochtenden, die winterdip. Ik probeer er elk jaar het beste van te maken, zoals ik altijd doe in lastige periodes. En op zich lukt dat dit jaar vrij goed. Maar ik zal nooit een fan worden. Hoeveel warme tassen chocolademelk of bakken oliebollen of churros je me ook geeft. Geef mij maar Magnums en softijs in de zomer. Veel beter! Op het strand uiteraard 😉

Ben jij meer een zomermens of een wintermens? Of een lentemens of herfstmens kan ook natuurlijk 

Over betere dagen. En dat ze komen.

Hoi allemaal! Ik zit al een paar jaar in moeilijke tijden, met veel onzekerheden en problemen. Dat zeg ik ook zonder mezelf als een zwak persoon te omschrijven, want ik heb me er altijd doorheen gevochten. Maar ooit gaat de storm liggen en ooit komen er betere dagen. En dan doel ik niet op het weekend dat op je wacht aan het einde van de week. Hoe zwaar het ook mag zijn, er komt een nieuwe morgen. En misschien is die morgen nog erger dan vandaag. Maar er komt een dag dat dat niet zo is. Er komen betere dagen, ooit.

Processed with VSCO with hb1 preset

We kennen allemaal het cliché van ‘na regen komt zonneschijn’ en ‘de storm gaat ooit liggen’. Het zijn clichés zo groot als een huis, maar ze zijn wel waar. Soms komen betere dagen gewoon niet meteen. Maar zolang er hoop is, is er leven. Nog niet zo lang geleden vroeg ik me af of ik alles wat ik heb meegemaakt ooit nog volledig te boven ga komen. Dat doe ik nog steeds. Maar ik weet daar wel het antwoord op. Sommige dingen zal ik verwerkt hebben en zal ik achter me laten. Maar er zijn gevolgen die ik voor altijd ga voelen. Dan denk ik vooral aan het feit dat ik bijna een burn-out heb gehad. Qua energie gaat het beter en ik voel dat ook. Maar er zijn dingen die voor altijd verleden tijd zullen zijn. Ik denk aan feestjes tot laat in de nacht. Feestjes tot 2u ’s nachts. Ik ben geen feestbeest, maar er waren wel mensen waarvoor ik een uitzondering maakte. Ze zijn met weinig, maar ze liggen me nauw aan het hart. Maar vanaf nu zal ik feestjes moeten skippen. Gewoon voor mijn gezondheid. Ik heb geen andere keus. Dat klinkt misschien heel stom of zielig, maar het is zo. Er zijn delen van mijn energie die nooit meer zullen terugkeren. En dat is net als klagen over het weer. Je kan wel uren zeuren dat het regent en koud is. Maar je verspilt daar energie mee, en die regen gaat niet weg en de wind gaat niet liggen. Het weer gaat gewoon zijn gang. Ik vergelijk het graag daarmee. Ik kan wel uren zeuren over het feit dat ik soms weinig energie heb, maar daarmee werk ik dat laatste beetje energie wel weg. Ik kan me er beter bij neerleggen en aanvaarden wat wel lukt.

Maar ik voel ook dat er betere dagen op komst zijn. Deze week heb ik tot nu toe best een goeie week en ik voel me ook goed. Wat heel snel is na een overlijden, maar dat betekent niet dat ik nooit meer dalen zal hebben. Integendeel, iemand missen is voor de rest van je leven. Je leert leven met het gemis, maar het is nooit weg. En ik weet dat er nog dagen zullen komen dat ik overvallen zal worden door verdriet. Er zullen nog dagen zijn dat ik op mijn bed lig te huilen omdat ik mijn opa mis. Het hoort er simpelweg bij. Van iemand houden betekent ook erom huilen als die persoon er niet meer is. Mensen zeggen ook altijd dat het goed is dat je terugdenkt aan iemand die overleden is, dat dat mooi is. En dat het nodig is. Stel je voor dat je ze vergeet. In het begin wilde ik dat nooit snappen, want waarom is zoveel pijn nodig? Maar ik besef me stilletjes aan dat die mensen gelijk hebben. Het gemis houdt de mensen die overleden zijn toch nog een beetje in leven. En hoe mooi is het dat je zo’n mooie band had met iemand en dat er iemand is geweest in je leven die je zo graag zag. Het is iets om dankbaar voor te zijn. Rouwen is niet enkel huilen en pijn voelen. Rouwen is ook soms eens glimlachen om mooie herinneringen. Rouwen is meer dan huilen. En rouwen doen we elk op onze eigen manier.

Ik wilde met dit artikel gewoon iedereen die het moeilijk heeft een hart onder de riem steken. Ik heb drie jaar lang gevochten voor veel. Voor een beetje zelfvertrouwen, een beetje minder pijn en problemen. Ik heb hele moeilijke jaren achter de rug en ik ben er nog lang niet. Maar op een dag vermindert die pijn en schuiven die wolken weg. En op een dag, komt er licht aan het eind van de tunnel. Waarmee je dan ook struggelt. Er zal een dag zijn dat het ‘opgelost’ is, dat je het verwerkt hebt, dat je ermee leert leven. Niks is hopeloos in het leven. En zolang er hoop is, is er leven. Ik hoop dat je dat nooit vergeet. Want hoop doet leven. Dus nee, het blijft niet voor eeuwig zwart en grijs. Op een dag komt die blauwe hemel terug. Kijk naar de seizoenen. We zijn december en het weer is grauw, koud en vaak bewolkt. Maar op een dag breekt de lente aan en komt de wereld weer tot leven. Bloemetjes beginnen te bloeien, de bomen krijgen weer blaadjes. De zon laat zich weer wat meer zien. Ik geloof dat dat met ons lichaam ook ooit op een dag gebeurt. Dus blijf vechten en blijf geloven in betere dagen. Want geloof me, ze komen eraan ♥

Geloof jij altijd in betere dagen? 

Over sterk te zijn of te lijken

Hoi allemaal! Bijna een maand geleden verloor ik mijn lieve opa. Alleen al het idee dat er al zoveel tijd voorbij is, doet me schrikken. Wat vliegen de dagen snel. Het leven draait door, helaas wel. Hoe stom of zwaar dat ook is. De regen valt nog neer, winkels zijn open en het verkeer raast door. Ook als die van jou stopte met draaien. Dat is niet anders. Het enige wat je dan kan doen, is sterk zijn. Of lijken. Daar wilde ik het vandaag eens over hebben. Bij mezelf dan toch. 

Processed with VSCO with hb1 preset

Het was een klap in mijn gezicht, het overlijden van opa. Ook al zag iedereen het aankomen, dat blijft gewoon een klap in je gezicht. Een overlijden van iemand waar je van hield is nooit leuk. Het is verschrikkelijk en doet heel veel pijn. Ik heb er al veel over verteld op mijn blog, maar dat is omdat het helpt in mijn verdriet en in de verwerking. Vaak zit ik ’s avonds te bloggen en dan heb ik een helder hoofd voor de rest van mijn avond. Tijdens een rouwproces is dat goud waard.

Ondanks dat het pijn doet en ik heel veel verdriet heb draait het leven door. Ik moet gaan werken, de winkel moet overeind blijven en ik ook. Mensen aan de kassa moeten bediend worden, de cornflakes en chips moeten in de rekken gezet worden en de rekken moeten proper blijven. Daarnaast heb ik andere verantwoordelijkheden. En zijn er mensen om me heen die me nodig hebben. Ik hoor dan zo vaak van anderen dat ik sterk ben en zoveel moed heb. Maar weet je, zo voel ik me heel vaak niet. Ik vis met dit artikel niet naar complimenten, het moest gewoon uit mijn hoofd.

Er zijn dagen dat ik me de trein op moet slepen en ik een kwartier tijd heb om mijn moed bij elkaar te rapen. In de ergste gevallen mezelf bij elkaar te rapen. Soms stap ik dan uit in Brugge alsof er niks gebeurd is en als ik in de winkel aankom dan heb ik vaak nog wel even tijd voor ik aan mijn shift begin. Dan spreek ik mezelf moed in, beitel ik een glimlach op mijn gezicht en begin ik eraan. De eerste klanten van mijn shift bedienen, alles er aan doen om het goed te doen. Geen producten laten vallen, geld netjes teruggeven en mijn taken uitvoeren. Als mensen me soms bezig zien al lachend of grappend met collega’s of klanten zouden ze niet zeggen dat ik net een dierbare ben verloren. Het staat ook niet op mijn voorhoofd geschreven. Maar het moet. Het is niet dat ik een keus heb. Ik moet erdoorheen.

Soms voel ik me zwak en helemaal niet sterk. Dat ik dagen heb dat het me een uur kost om op te staan en me aan te kleden. Sommige dagen kost het me alle moed van de wereld om de kast of frigo open te trekken en iets deftigs te pakken om te eten en niet naar ongezonde snacks te snakken. Het is zo gemakkelijk dan. Maar dat lost niks op en ik moet voor mezelf blijven zorgen. Ik doe m’n best, maar het is zeker niet altijd simpel. Het klinkt allemaal heel negatief, maar het is gelukkig geen dagelijkse kost. Ik ben een vechter en ik sla me er vaak wel doorheen. Maar het kost me vaak heel veel energie en moeite. Het is de realiteit. De ene dag dans ik door de dagen en bedien ik klanten met een echte glimlach. En de andere dag moet ik hem zoeken, die glimlach. Moet ik mijn moed bij elkaar rapen. Het is zo. Rouwen is in ups en downs.

Dus ben ik een sterke vrouw die altijd lacht en haar pijn verbijt? Nee, want ik verlies die strijd met mijn pijn ook wel eens. En dan is het enige wat ik kan doen heel veel huilen en slapen. Het hoort erbij, maar het doet heel veel zeer. En het is helaas realiteit.

 

Komen dingen ooit nog goed?

Hoi allemaal! Ik heb het idee dat m’n titel een beetje deprimerend klinkt. Maar dat is niet zo bedoeld en als je dit artikel leest zal je ook wel de essentie begrijpen. Hoop ik. Het is een vraag die ik me dagelijks stel. Ik moest dit eventjes uit mijn hoofd hebben en ik heb gemerkt de laatste tijd dat mijn blog daar heel goed voor werkt. Ik vind al jullie reacties ook heel lief en ik heb ook heel veel aan al die lieve woorden. Ik ben alleen geen ster in snel reageren. Maar dat komt nog. 

Processed with VSCO with hb1 preset

De laatste jaren heb ik best veel meegemaakt. Ik denk denk dat ik dat kan zeggen zonder dat ik mezelf als een slachtoffer neerzet of iemand die overdrijft. Even terzijde, we hebben allemaal ons ‘rugzakje’. Er zijn in die jaren dingen in mij gebroken en ook weer geheeld. Er is veel gebeurd. Persoonlijk bij mezelf, maar ook in mijn omgeving. Ik verloor mensen aan de dood, had problemen met mezelf en belandde op het randje van een burn-out. En om eerlijk te zijn is dat nog wel een snelle opsomming want ik vergeet er nog best veel nu ik het me zo bedenk.

Zoals ik al zei, er zijn dingen gebroken in die jaren waarvan ik aan het herstellen ben. Ik heb het idee dat dat traag gaat, maar het ook wel lukt. Leven is geen race trouwens. Voor niemand. Maar ik heb veel meegemaakt en ik voel dat ook wel. Soms is een herinnering of zin al genoeg om mij terug te katapulteren. Om nog maar te zwijgen over de energie di ik af en toe mis. Het gaat beter en ik denk dat dat ook wel zichtbaar is in mijn weekoverzichtjes dat ik meer onderneem en minder thuis ben. Ik geniet daar dus wel. Maar laat ik het zo zeggen, ik voel dat mijn lichaam en geest veel stoten hebben gehad en veel deuken. Er zitten blutsen en bulten in mijn geest. Er zitten krassen en wonden in mijn geest en ze zullen herstellen. Maar ik denk dat de littekens altijd zichtbaar zullen zijn. Het zijn mentale littekens en die zijn niet zichtbaar en dat maakt het misschien nog wel moeilijker. Als iemand een been heeft gebroken dan zie je daar het gips van. Weet je dat die persoon pijn heeft. En later weet de omgeving ook dat dat nog gevoelig ligt. Maar mentale problemen? Er is geen gips, er is geen kat die eraan denkt dat die dingen gevoelig liggen. Zoals ik al zei, er zijn dingen gebroken en misschien zullen die wel nooit meer helen en ben ik getekend voor het leven. Ik vraag me dat de laatste dagen heel vaak af, of ik alles wat ik heb meegemaakt ooit nog te boven zal komen.

Dit klinkt als een heel wanhopige tekst waarin ik de intentie geef dat ik aan het opgeven ben. Ik besef dat. Maar het is niet zo. Ik ben nog steeds aan het vechten voor beter en doe er alles aan om er een goeie dag van te maken. Maar bij moeilijke jaren horen helaas ook moeilijke vragen. Na vele gebeurtenissen ben je ook niet meer dezelfde, dat kan niet meer. Die gebeurtenissen vormen je tot iemand. Dat is het leven. Uiteindelijk worden we geschept door wat we meemaken en trekken we daar lessen uit. Ik weet niet goed waar ik naartoe wil met dit artikel, maar dat hoeft ook niet. Ik heb eventjes alles wat in dat kopje zat op digitaal papier gezet en dat lucht op. En nu ga ik mijn boek lezen.

 

Ik ben een gezegend mens â™¥

Hoi allemaal! Iemand die net iemand dierbaar is verloren is bezig met verdriet. Vrij logisch, je wereld staat stil. Zo ook die van mij. Ik heb geen idee hoe morgen eruit zal zien of hoe ik me ga voelen. Ergens was ik dat al een beetje gewend omdat ik nog steeds heel kwetsbaar ben voor mentale problemen. Ik heb ze ook nog steeds. Maar daar gaat het nu niet over. Maar bij een overlijden is dat nog wel een ander soort verdriet. Het is een verdriet van gemis, rouwen en denken aan iemand die je nooit meer in de armen zal kunnen nemen. Het moment zelf besefte ik niet wat er gebeurd was. Het wilde precies niet doordringen. Maar toen ik mijn opa een laatste groet bracht en een aantal dagen later de plechtigheid doormaakte drong ’t ineens keihard door; hij is niet meer. Toch voel ik me naast heel verdrietig en bang ook gezegend. Ik vertel je graag waarom. 

Processed with VSCO with hb1 preset

Het verdriet van een verloren dierbare verwerken is een hele moeilijke zaak. En of je dat ooit helemaal verwerkt krijgt, is nog maar de vraag. Iedereen die ooit iemand van wie hij of zij heel veel hield verloren heeft, weet dat en zal mij niet tegenspreken. Sommige dagen lijkt elke taak of iedere activiteit een ware opgave te zijn. Het is net dan dat je die lichtpuntjes kan gebruiken, maar het is ook net dan dat je ze zo moeilijk door de mist heen ziet. Toch besefte ik me de afgelopen dagen dat ik een gezegend mens ben. Met al die lieve mensen om me heen.

Mensen die mij goed kennen en in mijn omgeving zijn weten natuurlijk ook wel dat ik verdrietig ben. Soms wil ik een flink en sterk meisje zijn dat haar tranen verbijt en doorgaat. Dat lukt gewoon niet altijd en dat is ook helemaal oke. Ik heb de afgelopen dagen altijd een schouder gehad om op te huilen en warme armen om me heen om me te troosten. Op de plechtigheid zelf had ik het moeilijk. En ik voelde me alleen en verloren. Naast mij zat mijn kleine zusje, inmiddels niet zo klein meer. Maar we zijn altijd al elkaars beste vriendin geweest en meer dan dat. We gaven elkaar een knuffel en hielden elkaars hand vast. En heel eventjes voelde ik me minder alleen. Met mijn zus aan mijn zij kan ik de wereld aan. En dat is altijd al zo geweest. Het vele geknuffel in de familie maakte ook zoveel goed en gaf warmte. Toen ik buiten de zaal kwam gaf ik mijn beste maat een knuffel en ook dat deed deugd. Hij had mijn opa namelijk ook gekend. Maar niet alleen de dag zelf voelde ik me gezegend.

Op woensdagavond kreeg ik een melding van Whatsapp, en ik zal ’t nooit vergeten. Irene stuurde dat ze aan me dacht en ze wenste me heel veel sterkte. Ik had woensdag -sorry voor het vloeken- een regelrechte kutdag gehad. Maar echt. Op een gegeven moment liet er een klant een flesje Brugse Zot vallen (is een bier in België) en alleen dat maakte dat ik er gewoon niet meer tegen kon. Normaal maak ik van zo’n dingen geen drama en kuis ik het netjes op. Maar die dag leek alles gewoon te veel. Ik denk dat ik nog nooit zo blij ben geweest dat ik op de trein naar huis zat. Echt waar. Ik doe mijn job heel graag, met heel veel liefde. Maar die dag, echt. ’s Avonds kreeg ik dan dat berichtje van Ireneke (zoals ik haar zo graag noem) en het kwam zo op het juiste moment aan. Ik kreeg er terug een beetje moed door en besefte dat ik er niet alleen voor stond en hier niet alleen door moest. Dat er mensen om me heen zijn die me steunen. En nee, dat het virtueel is maakt me echt niks uit. De lading liefde was minstens even oprecht en kwam even hard aan. De tranen sprongen spontaan in mijn ogen. Zo geraakt was ik. Het tekstje dat ze meestuurde heb ik nu als achtergrond. Om mezelf eraan te herinneren dat het oke is als het moeilijk gaat en dat rouwen een proces is. En dat dat met stille waters en grote golven gaat. En dat allemaal prima is. Meer dan prima zelfs. Toen mama zei dat er iets op mijn bed lag voor me van de post, vond ik een kaartje van mijn beste vriendin. Ook dat bracht een enorme glimlach op mijn gezicht. Ik ben niet alleen.

Ook van die lieve Romy kreeg ik heel veel steun de afgelopen dagen en enorm veel digitale knuffels. Haar lieve woorden kwamen aan tot in mijn hart. Ze herinnert me er trouwens ook bij elk bericht eraan dat ik goed op mezelf moet letten en voor mezelf moet zorgen. Goed dat men mij daar aan herinnert, want dat durft nog wel eens foutlopen. Ik ben liever de held voor een ander dan dat ik die voor mezelf ben. En ik vrees dat dat altijd een beetje zo zal zijn. Ik probeer ook dagelijks op haar blog te reageren en als dat niet lukt dan haal ik mijn schade gewoon later in een keer in. Op een van mijn blogreacties vertelde ze hoe dapper ze het vond hoe ik me door mijn verdriet heen vecht en hoeveel ze aan me denkt. Die woorden zijn in mijn gedachten en ze zijn zo lief.

Ook op mijn blog kreeg ik heel veel reacties. Onder andere van Saskia, ook een collega-blogster die ik nu al een tijdje volg. En voor iedere lieve steunende reactie ben ik sowieso dankbaar. Maar nu ik verdrietig ben en een verlies te verwerken heb, ben ik er nog meer geraakt door. Dus aan iedereen die altijd de moeite doet om te reageren, een hele grote dikke dankjewel en heel veel knuffels! Mijn blog is niet de populairste en ik ben niet wereldberoemd. Maar dat is niet mijn doel met bloggen. Mijn blog is mijn plekje en als hij ooit meer volgers krijgt ben ik heel blij. Maar mijn blog is in eerste plek een plekje waar ik mezelf wil en kan zijn. En daar horen dit soort gedachtenstromen en dankbaarheid ook bij. Dankjewel allemaal!

Deze avond, na een zware dag met de plechtigheid en veel verdriet kwam dit besef eigenlijk in me op. Hoe blij ik ben met al die mensen om me heen. Dus wat er ook gebeurt, ik weet dat ik hier niet alleen door moet. Dat er mensen om me heen staan en dat er overal liefde is. Maar ik steun natuurlijk ook mijn dierbaren. Ook voor hen is dit een verdriet.

Voor wie ben jij dankbaar de laatste tijd?