Wat houdt HSP zijn in? Mijn ervaringen en uitleg

Hoi allemaal! Ik wil in de toekomst iets meer over hoogsensitief zijn schrijven, oftewel HSP* zijn. Vroeger heb ik al eens uitgelegd wat het inhoudt, maar dat artikel is al wat ouder en ik wilde het graag wat nieuw leven inblazen. Dus vandaar, een nieuwe uitleg en een nieuw artikel. Ik schrijf dit uit eigen ervaringen, dus ik heb geen weken wetenschappelijk onderzoek gedaan. Moge dat duidelijk zijn, maar ik denk dat je dat wel doorhad. Let’s go!

Bron: Pinterest

Het draait allemaal om prikkels binnenkrijgen, en die krijgen we allemaal. Prikkels zijn signalen die je krijgt van je zintuigen. Alles wat je hoort, voelt, ziet, proeft en ruikt. We hebben allemaal geleerd in de basisschool wat de zintuigen zijn en welke dingen ze voortbrengen. We krijgen ze allemaal binnen. Maar goed ook. Stel je voor dat je keuken in brand staat en je het niet eens ruikt. Prikkels kunnen ook van binnenuit komen. Mensen denken altijd dat prikkels van buiten komen (en ik dacht het eerst ook). Maar je gedachten en gevoelens zijn ook prikkels. Ze komen dan alleen van binnen en niet van buiten. Klinkt vrij logisch.

Iemand die hoogsensitief is krijgt die prikkels veel harder en dieper binnen. En ook is hij of zij daar veel gevoeliger voor. Ook waar het bij sommigen stopt aan ontvangen, krijgt een HSP nog veel meer binnen. Soms kan een geringe lichaamsbeweging al een alarm doen afgaan en daarmee weten we dat er iets scheelt. Sfeerveranderingen, wat anderen voelen of doormaken. Het zijn dingen die mee binnenkomen. Dat is ook een stuk heel veel empathie en ik weet ook wel dat er nog mensen zijn die dat kunnen. Maar langt niet iedereen. Het lijkt heel mooi om de wereld zo intens en diep te ervaren, want je staat er altijd middenin. Ik zal niet zeggen dat ik het niet mooi vind. Maar geloof me, dat kan ook enorm vermoeiend zijn. En ik ben niet de enige die dat zegt. Iemand die niet hoogsensitief is kan ook wel gek worden van die prikkels en dan heb je te veel aan je hoofd en wil je rust. Voor ons werkt dat net hetzelfde. Het enige verschil is dat het veel sneller gebeurt. Dat heet dan overprikkeld zijn. Dan kruip ik het allerliefst weg met een boek of ga ik een uurtje tekenen. Maar iedere persoon heeft zo zijn eigen manieren om te ‘ontprikkelen’. Soms raken we ook van de gekste dingen overprikkeld, dingen die je je niet kan voorstellen. Ik weet nog dat een tijd terug de lamp in de slaapkamer vervangen werd, dat is ook de kamer waar ik het meest ben in huis. En ik kreeg er hoofdpijn van, ik werd er irritant van. En toen die lamp vervangen was door een andere was het probleem opgelost.

Ik weet dat het heel vermoeiend kan zijn om niet te weten dat je hoogsensitief bent, want je hebt geen idee waarom jij uitgerekend zo overgevoelig reageert op zaken waar anderen geen problemen mee lijken te hebben. Ik heb mezelf zo vaak gek of gestoord verklaard. Tot ik wist wat het werkelijk was. Ineens was het ontbrekende stukje daar en mijn puzzel was compleet. Ik heb er in de jaren mee geleerd om te gaan en wat ik beter wel en niet kan doen. Maar geloof me, ook ik loop wel nog eens tegen de lamp en er zijn momenten dat ik het vervloek. Maar he, dat is het leven toch? Natuurlijk draait het om veel meer dan die prikkels alleen, hoewel je de dag van vandaag ook hoogsensitief bent als je je heel sterk herkent in een of twee eigenschappen. Ik ken mensen bij wie dat het geval is.

Had jij ooit al eens gehoord van HSP?

* HSP is de afkorting van hoogsensitief persoon. Oorspronkelijk komt het van de Engelse benaming; High Sensitive Person

Het is oke om niet de sterkste te zijn

Hoi allemaal! Sterk zijn. Het is iets wat we allemaal willen. Onverwoestbaar. Bijna van staal zijn. Elke kogel ketst van je weg en niks krijgt je van de kaart. Af en toe zou het zo handig zijn. Of je emoties af kunnen zetten wanneer het niet past? Heerlijk zou ik dat vinden. Ik wil dat vaak veel te graag. Zo graag, dat ik soms wel eens vergeet dat we allemaal mensen zijn. Van vlees en bloed, en niet van staal en ijzer. Ik wil altijd keihard doorrennen en het woordje ‘remmen’ staat niet in mijn woordenboek. Maar ik realiseerde me laatst dat het prima is om niet altijd de sterkste te zijn. Ook ik heb mijn breekpunt.

Laat ik het zo zeggen; ik haat het om verdrietig en negatief te zijn. Ik ben iemand die het leven liefst leeft met volle teugen. Ik denk dat we allemaal wel zo zijn. De zotste avonturen en het beste leven. Het draait niet allemaal om die dingen. Ons dagelijks leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms is het meer de geur van dorre bloemen en moet je de sterretjes zoeken in de donkere hemel. Er zijn mensen die het liefst mokken op alles dat verkeerd gaat. Ik niet. Ik ben iemand die haar leven het liefst met twee handen tegelijk pakt en geniet. Ook ik heb net als iedereen tegenslagen, maar ik laat me daar niet zo graag door tegenhouden. Gas geven en doorgaan. Het is zo dat je uiteindelijk terecht komt waar je wilt komen. Maar het is ook oke om niet altijd de sterkste te zijn.

Ik ben iemand die niet zo graag treurt om tegenslagen. Voor de meeste dingen weet ik wel een oplossing en ik draai graag iets negatiefs om naar iets positiefs. Omdenken zoals we dat zeggen. Ik hou er ook van om het goeie te zien in situaties. Het is een kracht die we niet allemaal hebben. Het is ook een kracht waar ik graag gebruik van maak. En dat dat nu niet lukt is heel frustrerend op zijn zachtst gezegd. Vaak maak ik een drama van dingen waar geen drama van moeten gemaakt worden of krijg ik breakdowns als ik een kabeltje niet vind of mijn koptelefoon weer eens verdwenen is. Dit is niet hoe ik normaal ben. Oke, als ik na een halfuur zoeken iets nog niet heb gevonden kan ik daar wel eens pissig van worden. Maar dat is het ook en dat gebeurt zeker geen tien keer per week.

Dat klinkt heel negatief en dat weet ik. Het is helaas realiteit de hele dagen momenteel. Ik wil daar dan tegen vechten voor beter, want zo ben ik ook. Maar tegen sommige dingen kan je niet vechten. Sommige dingen kan je alleen oplossen door er doorheen te gaan. En zo is dat ook met rouw. Je moet er doorheen, hoe je het ook draait of keert. En weet je, het is niet omdat ik altijd degene ben die het hardste lacht en mensen altijd blij maakt en zelf blij is, dat ik altijd me sterk en groot hoef te houden. Ook ik ben maar een mens. Ook ik mag breken. En ook ik hoef niet altijd de sterkste te zijn. En eens een ferme breakdown hebben is prima, dik oke. Ook voor mij. Zolang ik daarna maar terug doorvecht als een badass vrouw. Zolang ik dus niet bij de pakken blijf zitten. Ik zal hier nog wel eens aan terugdenken als ik weer eens mezelf bij elkaar moet rapen ’s morgens voor ik uit mijn bed kom. Het is oke.

Ben jij altijd positief? 

Wishing you a wonderful time

Ondanks dat het voor mij geen gemakkelijke periode is nu met de feestdagen, doe ik mijn best er het beste van te maken. Dat neemt niet weg dat ik anderen wel een warme en fijne tijd wil toewensen. Het is de tijd van gezelligheid, lichtjes, veel eten, cadeautjes en elkaar graag zien. Al zouden sommige van die dingen gewoon het hele jaar er moeten zijn. Wat zou de wereld dan eens mooi zijn

Het maakt niet uit hoe je het viert en of je het viert. Ik ken mensen die op kerstavond gewoon in hun zetel Netflix liggen te kijken en ik ken mensen die de hele familie bij elkaar trommelen en een ferm diner voorbereiden. Alles is oke, zolang je maar doet waar jij je goed bij voelt. Dan weet ik zeker dat Kerstmis een stuk leuker wordt. En uiteindelijk kijken we uit naar wat er onder die felgekleurde papieren onder de kerstboom zit, maar daar draait het helemaal niet om en ik hoop dat je dat weet.  Het draait om warmte, liefde, samenzijn. Met de mensen waar je om geeft. Dat is echt het allebelangrijkste. En vergeet niet dankbaar te zijn voor wat je hebt, want er zijn mensen die het minder hebben. Misschien kan je wel eens zeuren dat je oma zeurt en zich veel te veel moeit. Weet dat er een dag komt dat ze niet meer zal aanschuiven aan het kerstdiner. Ik hoop dat je met die gedachte twee keer nadenkt voor je zegt dat oma zich te veel moeit. Geniet van elkaar, van het leven, van het eten. En natuurlijk mag je glunderen en nieuwsgierig zijn om wat er onder de kerstboom ligt. Ook dat is de magie van Kerstmis.

Voor de mensen die niet vieren om welke reden dan ook; ook dat is oke. Als jij verdrietig bent, dat is dat zo. De maatschappij drukt een vrolijke stempel op de 24ste en 25ste december. Maar het is oke om niet oke te zijn. Als jij geen zin hebt om onder de kerstboom cadeautjes uit te pakken of te lachen bij het diner, is dat helemaal jouw keuze. Het is allemaal prima. Ik denk dat we in onze kerstdrukte en tijdens de hit van Mariah Carey ook vergeten dat er mensen zijn voor wie de feestdagen zwart zijn in plaats van groen en rood. Maar ook die mensen wil ik niet vergeten. En als de feestdagen echt heel rot zijn, onthoud dat ze voorbij gaan. Over een goeie week is het 2020 en kan je het allemaal achter je laten. Hou moed, ik weet dat het niet gemakkelijk is ♥

Wat doe ik zelf op de feestdagen?

Ik doe heel weinig rond de feesrdagen. Gisteren had ik de vroege shift en was ik bekaf. Ik was dan ook al vanaf 5u uit mijn bed, dat is vermoeiend. Het was door de kerstperiode ook best wel druk en er waren leveringen. Het was ook geen gemakkelijke dag en dat zal je maandag in mijn weekoverzichtje ook nog wel zien. In de avond was ik doodmoe, we hebben het niet gevierd omdat het gewoon niet lukte met opa. Maar ook, we zijn nooit een familie geweest die bij elkaar kwam om het te vieren. Toch niet met veel toeters en bellen, maar heel weinig. Soms vind ik dat wel jammer. Vandaag is het Kerstmis en ik voel me verdrietig. Ik ben een van de mensen waarvoor Kerstmis niet meer zo vanzelfsprekend vrolijk is. Kerstmis wordt pas echt KerstMIS als je iemand mist. Ik heb geen grootse plannen, we hebben een extraatje gehaald bij de bakker om het toch een beetje te vieren. En zometeen ga ik met mijn zusje schaatsen. Ik wil er toch iets moois van maken, want van treuren in mijn bed word ik niet veel beter natuurlijk. Dus ik hoop er alsnog iets moois van te maken vandaag.

Nogmaals, ik wens jullie allemaal fijne feesten! ♥

Mijn voornemens voor 2020

Hoi allemaal! Het nieuwe jaar voelt altijd als een vers nieuw doek waar je nog van alles op kan schilderen. Ik heb aan het begin van het jaar net zoals velen een paar doelen of voornemens die ik wil waarmaken. Heel vaak lukken die ook en als ik terugblik dan ben ik meestal wel tevreden. Voor 2020 heb ik ook een paar mooie voornemens klaarstaan die me hopelijk gaan helpen. En als ze niet lukken, we zijn allemaal mensen. Iedereen maakt fouten. 

fachy-marin-NTS2d5gurG4-unsplash.jpg
Photo by Fachy Marín on Unsplash
  • 50 boeken lezen

Ieder jaar zet ik via Goodreads een nieuw leesdoel op. Vorig jaar koos ik voor 25 omdat ik toen nog met mijn studie zat. Maar dat heb ik eigenlijk met gemak gehaald. Ik lees wel meer jeugd momenteel, maar ik heb het idee dat dat nog wel gaat beteren. En ik lees niet compleet jeugdboeken, er zit ook nog steeds young adult tussen. En ook, lezen gaat om plezier en niet om intellectueel niveau. Toch in mijn geval, aangezien lezen een hobby is.

  •  Terug iets doen met tekenen

Een van de redenen dat ik zo graag naar school ging was door de praktijklessen. In een klasgroep was je allemaal met je passie bezig. Ik mis dat wel en ik wil me daar ook in blijven bijscholen. Zo laat in het jaar zijn alle cursussen en bijscholingen al gestart. Maar het kan zijn dat ik vanaf volgend jaar september terug een avond in de week iets van bijscholing ga doen. Ik heb nog steeds dromen en bijleren in mijn hobby vind ik altijd leuk. Natuurlijk ga ik in mijn vrije tijd nog steeds genoeg tekenen, ook dat zal mijn tekenstijl doen blijven groeien.

  •  Minder geld uitgeven

Werkpuntje. Het is nu niet dat ik mijn geld met bakken door de lucht gooi en ik ben op zich wel spaarzaam. Ik zet ook altijd iets aan de kant voor later of voor noodgevallen. Maar ik merk dat ik de laatste maanden veel te gemakkelijk mijn bankpas door het betaaltoestel laat glijden. Net zoals briefjes die veel te snel uit mijn portemonnee gaan. Ik koop heel vaak kleding en daardoor waardeer ik mijn oude kleding ook veel te weinig. Dus het wordt tijd dat ik daar iets aan doe. Ik ga hier nog een apart artikel aan wijden trouwens, van wat ik dan precies wil veranderen. Want er zijn wel een paar dingen.

  •  Sneller op de rem stampen

Op zich doe ik dat al, ik trap sneller op de rem. Maar er zijn nog te vaak momenten dat ik me laat overhalen om toch iets te doen, terwijl mijn lichaam eigenlijk rust nodig heeft. Dus daar wil ik ook zeker op gaan letten. Het is zo belangrijk.

  • Vaker aan mijn verhaal schrijven

Ik heb eigenlijk al twee jaar een conceptverhaal op mijn laptop staan waar ik maar zelden aan schrijf. En als ik er dan toch aan aan het werken ben, dan geniet ik zo. Schrijven is iets wat ik gewoon echt heel leuk vind. Anders was ik geen blog begonnen. Blogartikels uitwerken vind ik heel leuk en ook daar geniet ik van. Maar een verhaal schrijven is een ander vorm van schrijven die ik ook heel graag doe. En mijn droom is nog steeds om een eigen boek uit te brengen. Het punt is, dat boek gaat zichzelf niet schrijven. Dus het is tijd om daar ook wat meer aandacht aan te besteden. De reden dat ik het te weinig doe is gewoon omdat ik mezelf vertel dat ik niet goed genoeg schrijf, maar daarmee verpest ik mijn schrijfplezier eigenlijk gewoon voor ik goed en wel begonnen ben. Terwijl als ik mijn werk laat lezen door anderen ze altijd super enthousiast zijn. En het is vaak lastig om mensen die je persoonlijk kent slecht te beoordelen. Maar ik merk echt aan hun gezicht dat ze het goed vinden. Toen ik in het zevende een schrijfopdracht kreeg op school wreef ik in gedachten in mijn handen omdat ik wist dat ik dat graag zou doen. En mijn leerkracht Nederlands was altijd in de wolken toen ze mijn werk las. Ook dat betekent iets, want als leerkracht moet je objectief blijven kijken naar het werk van je leerlingen. Dus misschien moet ik gewoon wat minder twijfelen aan mezelf 😉

  • Mijn lage schermtijd aanhouden 

Eind oktober stapte ik terug over naar Apple, en die heeft een ingebouwde functie die bijhoudt hoeveel tijd je op je telefoon spendeert. In het begin waren dat enorme tijden en daar schrok ik best wel van. De laatste tijd is het echter maar 1u of 2u. Dat is nog steeds veel, maar ik heb nu eenmaal veel sociaal contact via mijn telefoon. Ik vind het wel fijn dat mijn telefoon niet mijn leven overneemt en dat is zeker iets wat ik wil meenemen naar het volgende jaar. Want ooit was dat ook een probleem.

Heb jij goede voornemens voor 2020? 

Terugblikken op 2019

Hoi allemaal! Over een goeie week luiden we het nieuwe jaar in. Ik kan me nog als gisteren herinneren dat we 1 januari 2019 meemaakten en vol vreugde waren voor het nieuwe jaar. 2019 was een lastig jaar voor mij, maar toch zaten er genoeg toffe dingen in. En  ik wil vandaag graag terugblikken op de goeie en minder goeie gebeurtenissen. Want die waren er beide. Dus let’s go!

nordwood-themes-txRsVU2A2PU-unsplash
Photo by NordWood Themes on Unsplash
  • Ik zette mijn studie stop

Eigenlijk was 2019 nog niet echt goed en wel bezig voor er een eerste punt aanbrak. Ik was al een tijdje ongelukkig in mijn studie en dat hadden jullie wel door. Mijn blog lag soms volledig plat en als er iets online kwam, was het hele zware content. Punt was dat ik op een gegeven moment gewoon besefte dat er niks anders dan mijn studie me kapot aan het maken was. Mijn examens waren niet echt geweldig en de resultaten ook niet. Maar ik voelde mijn gemoed stilletjes aan zakken en ik was mezelf kapot aan het maken. Door een aantal mensen besefte ik dat ook. En hoe graag ik ook die powervrouw wilde zijn met een hoog diploma, was het misschien tijd om voor een andere weg te gaan. Het draait in het leven helemaal niet om hoge diploma’s en jobs. Het gaat erom dat jij gelukkig bent. Niet meer en niet minder. Natuurlijk heb je mensen om je heen waar je rekening mee moet houden. Maar eigenlijk is je eigen welzijn altijd prioriteit, want het is de fundering waar je de rest van je leven op bouwt. Dus zorg dat die stevig is.

  • Ik stond op het randje van een burn-out

Zoals ik al zei, ik zat best diep toen ik stopte met mijn studie. Ik was kapot gewoon. Het heeft mij heel veel energie en welzijn gekost, heel mijn studie. Maar het was erger dan ik dacht, want ik stond op randje burn-out. Als ik nog verder had gedaan dan zat ik misschien nu nog thuis te herstellen. Want een burn-out kan best lang duren. Ik heb toen ook wel twee maand thuisgezeten om te herstellen. En nog voel ik vaak dat mijn lichaam een deuk heeft gehad. Dit gaat wel beteren door de jaren, maar ik vrees dat ik het misschien altijd wel een beetje ga voelen. Dat is niet pessimistisch, dat is realistisch.

  • Ik verloor een goede vriendin van ons

In juni stierf er een goeie vriendin van ons. Ik ging er toen vanwege privacy niet op in, dat ga ik nog steeds niet doen. Maar er was een mevrouw die in de buurt woonde die we per toeval eens leerden kennen. Het  is uitgedraaid op een goeie band en dat was wel iemand die me heel goed begreep en waar ik ongeremd mezelf kon zijn. En dan komt er een dag dat je afscheid moet nemen van die persoon. Ik ben hoogsensitief en voel alles heel diep. Het is voor mij al best lastig om iemand te vinden waar ik me echt heel goed bij voel en iemand die me voor de volle 100 procent begrijpt. En dan staat je wereld op zijn kop als die persoon ineens wegvalt. Ook dit gemis ben ik nog aan het verwerken trouwens.

  • Ik kreeg hulp door een psycholoog, twee keer

Ook in juni, ik denk zelfs nog ervoor koos ik voor hulp met een psycholoog. Na vele sessies vond zij dat ik klaar was om terug zelf aan de slag te gaan en ik voelde dat ook wel. Het ging ook goed met me. Maar het jaar vorderde en ik voelde dat het niet meer lukte alleen en ik besloot om terug hulp te zoeken. Die heb ik ondertussen en het lucht op. Ik leer veel bij over mezelf, maar ik krijg ook nieuwe motivatie. Daarnaast voel ik me opgeluchter en volgens mij is dat positief. Ik ben er nog niet, maar ik ben op de goede weg.

  • Ik bezocht mijn middelbare school!

Een dag waar ik met een glimlach aan terugdenk is natuurlijk 27 april. Toen was het opendeurdag op school, wat dus inhoudt dat de school letterlijk de deuren openzet. Voornamelijk om de kinderen van de basisschool te laten kennismaken met de school. Maar het geeft oudleerlingen ook de kans om nog eens binnen te springen. Een kans die ik met open handen en veel liefde grijp. Ik mis mijn middelbare school nog steeds namelijk. Nog niet zo lang geleden sprong ik ook binnen om een kaartje af te geven aan mijn vertrouwenspersoon en ook dat was een blij weerzien. Zowel voor mij als voor hem. En dat heeft me in deze lastige tijd zeker een boost gegeven.

  •  Ik ging terug aan het werk

Na die tijd thuiszitten was het tijd om mijn leven terug op te pakken. Ooit zou ik dat moeten doen en dat heb ik ook gedaan. Uiteindelijk kwam ik terecht in Brugge, op mijn huidige werk. Waar ik dus nu al vier maand werk. Ik doe mijn job heel graag, heb hele fijne collega’s en de sfeer zit altijd goed heb ik het idee. Dat ik niet altijd zin heb om te gaan werken ligt niet aan mijn job. Ik heb veel meegemaakt, heb daardoor vaker mentale problemen. En natuurlijk is mijn lieve opa overleden nog niet zo lang geleden. Ook dat speelt mee. Iemand die in de rouw is gaat niet altijd met evenveel plezier werken. Maar ik doe mijn best om mijn job goed te doen, meer kan ik niet doen denk ik.

  •  Ik verloor mijn opa

Ik gaf het al aan op mijn blog, maar na een strijd tegen een trombose overwon mijn opa eigenlijk en hij was heel goed aan het revalideren. Tot hij op een nacht enorm achteruit is gegaan, in een keer. De dokters hadden geen hoop meer voor hem, dus we hebben toen in de familie beslist om zijn behandeling te stoppen. Opa was aan het lijden en het zou niet meer beter worden. Het enige wat hij nu deed, was pijn lijden en aan de beademing liggen vol medicatie en infusen. En dat is geen leven. We hebben hem laten gaan uit waardigheid. Het is nu bijna anderhalve maand geleden, maar de rouw is nog heel sterk bezig. Is vrij logisch ook.

  • Ik nam vrede met wie ik ben

Misschien wel een van de beste dingen uit 2019. Ik vecht al jaren met mezelf, met wie ik ben. Maar toen mijn psycholoog vorige week vroeg of ik mezelf aanvaardde, zei ik zonder twijfelen ja. En toen besefte ik ineens dat dat waar was. Ik ben wie ik ben en dat is oke. Er is niks mis met mij. Ik ben gewoon soms een beetje anders en ik heb veel meegemaakt. Dat ik eind 2019 nog zo’n waardevol besef mag meemaken, ben ik heel dankbaar voor.

Al bij al was 2019 gewoon een heel bewogen en ruig jaar. Ik hoop om eerlijk te zijn dat 2020 een beetje rustiger wordt en dat ik nog verder aan mezelf kan werken. De energie van het nieuwe jaar geeft wel hoop en kracht om nieuwe gewoontes en voornemens waar te maken. Zolang er hoop is, is er leven. 

Wat was jouw hoogtepunt van het jaar?