Rouwen in pieken en dalen

Hoi allemaal! Exact twee maanden geleden overleed opa. Als ik dat bedenk, ik kan er met mijn gedachten niet bij dat het zo snel is gegaan. Het beeld dat hij in zijn ziekenhuisbed lag aan allerlei buisjes en infusen. Een monitor die zijn hartslag en bloeddruk constant mat. Hoe hard je ook je best doet om dat beeld af en toe te doen verdwijnen, het zal er altijd zijn. In je geheugen. Het gaat al iets beter en ik geniet vaker van de dingen die ik meemaak. Maar dat betekent niet ineens dat mijn rouwfase voorbij is. Integendeel. Het gaat vooral in pieken en dalen.

Processed with VSCO with hb1 preset

Het gaat beter met mij, nog niet super. Maar wel beter. De neerslachtigheid die over mijn dagen was getrokken is vaak al weg. Er zijn dagen dat ik die nog voel, maar dat is normaal. Zoals ik al zei, rouwen is in pieken en dalen. Sommige dagen zit ik op de trein naar huis en bedenk ik me dat ik een heerlijke werkdag heb gehad en sommige dagen ben ik blij dat ik in mijn bedje lig. Maar ik leer ook dankbaar te zijn voor wat er op mijn pad komt. Ook tijdens het rouwen. Weet je, als Marco Borsato zingt dat opa altijd bij me is en over me waakt, dan geloof ik dat ook. Hij is inderdaad bij me en ik hoop dat hij trots is op zijn kleindochter. Er zijn momenten dat hij me er gewoon aan herinnert en ik geloof daar wel in. Soms als het moeilijk gaat dan speelt het nummer van zijn begrafenis eens op de radio. Ik weet ook nog een paar weken geleden toen ik het echt moeilijk had. Ik had de vroege shift en ik was al rond 5u uit mijn bedje. En de televisie stond aan, heel stilletjes. Maar hij stond op een Nederlandstalige muziekzender. En ik keek uit mijn ooghoeken, want het was muisstil in de woonkamer en ik heb een goed gehoor voor dat soort dingen. Ik had het al gehoord aan de klanken van de muziek en gezien aan de clip uit mijn ooghoeken. Maar ineens speelde ‘Hey Pa’ van Niels Destadsbader op de televisie met clip en alles. Op zijn plechtigheid speelde onder andere dat liedje. Het was alsof mijn opa me die ochtend een duwtje in de rug wilde geven en dat vond ik heel mooi. Ik ben rechtgestaan en ben bij de televisie blijven staan tot het liedje afgelopen was. Ik zal dat liedje ook nooit meer kunnen luisteren zonder aan opa te denken.

Er zijn dagen dat ik mezelf uit mijn bed moet trekken gewoon om aan de dag te beginnen. Er zijn dagen dat ik er bij wijze van spreken uit rol. Neem dat met een korreltje zout trouwens, gezien ik in een stapelbed slaap. Zou enorm pijnlijk zijn. Er zijn dagen dat ik aan iets terugdenk aan de momenten met opa, zijn grappen, zijn steun en ik een enorme glimlach op mijn gezicht krijg. Dat ik mijn lichaam voel volstromen met warmte, liefde en geluk. Er zijn momenten dat ik maar aan een iets moet herinnerd worden en de tranen direct in mijn ogen springen. Het heet rouwen. Mijn opa is pas twee maand geleden heengegaan en hoewel dat heel snel voelt, is het nog steeds heel kort. En al duurde het jaren voor ik over dit verdriet ben. Maar we rouwen nu eenmaal allemaal op ons eigen tempo. Op onze eigen manier. En misschien is het wel dik oke dat nog niet alles oke is. Ik hoop gewoon dat hij daarboven naar me kijkt en bij zichzelf denkt; ‘dat is mijn kleindochter’. En dat ook met volle trots denkt. ♥

Terugblik | Hoe gingen mijn doelen van 2019?

Hoi allemaal! Net zoals dit jaar had ik voor 2019 een paar doelen opgesteld. Inmiddels staat het lijstje van 2020 al een paar dagen op mijn blog gepresenteerd en daar denk ik momenteel ook heel veel aan. Maar hoe zit het eigenlijk met mijn doelen van 2019? Zijn die geslaagd. We gaan het vandaag ontdekken. Ik heb ze net voor het eerst na lange tijd teruggelezen en bij sommige heb ik eens hardop gelachen. Dat zegt eigenlijk al veel, maar zo slecht is het niet gegaan. Let’s go!

Processed with VSCO with hb1 preset

  • Veel meer tekenen

Goh, ik weet niet of ik meer getekend heb dan de andere jaren, maar ik denk het wel. Zeker vanaf juli. Ik heb een schetsboek gekocht toen met dikker papier dat nu al voor de helft gevuld is. En aan dat tempo tekende ik vroeger niet. Dus ik ben ergens wel meer bezig met tekenen. Daarnaast heb ik ook nog niet zo lang geleden een kijkje in mijn schetsboekje gegeven en dat was wel goed gevuld, en de tekeningen waren allemaal van dit jaar. Dus dit is half geslaagd I guess?

  • 25 boeken lezen

Geslaagd! Dit jaar eindigde met 65 boeken, dat zijn er 40 meer. Gisteren bromde ik nog wel wat ontevreden dat ik nog nooit zo weinig boeken heb gelezen in een jaar, maar inmiddels ben ik daar al overheen. 2019 was een heftig jaar vol stress en ik heb heel veel gaten in mijn concentratie gehad. Vroeger kon ik ongestoord twee uur lezen zonder ook maar een steek te laten vallen. Zet een flesje water en snacks naast me en je hoorde me niet meer. Dat lukt nog niet, maar ik ben wel goed op weg terug. En dat vind ik fijn. Ik verplicht mezelf niet, maar lezen is iets waar ik oprecht heel blij van word. Eigenlijk naast alle heftige gebeurtenissen die er geweest zijn is 65 nog wel een mooi aantal.

  •  Zondag = geen sociale media

Dit was dus het doel waar ik hardop bij heb gelachen. Want wie mij maar ook op een van mijn kanalen volgt weet dat dit niet gebeurd is. Ja natuurlijk, nu wel gezien ik in een volledige detox ben. Maar daarvoor? Nope. Dus hier heb ik slechte punten op gehaald haha. Moet kunnen.

  • Voor mijn eigen geluk kiezen

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat dit geslaagd is. Het jaar was pas drie maand bezig en ik hakte al een aartsmoeilijke knoop door. Ik zette mijn studie stop. Een keuze die me heel veel geluk en opluchting gebracht heeft. Daarnaast ging ik verder met psychologische ondersteuning en veranderde mijn kledingstijl mee met me. Dus ik maak zeker wel keuzes die mij gelukkig maken. Dat mijn kledingstijl niet altijd mijn 22 jaar representeert vind ik niet zo erg.

  • Terug de Nikita worden die mij ook blij maakt

Ook deze is geslaagd. Op het einde van 2018 had ik heel veel stress, angst, pijn, paniekaanvallen. Ik wilde terug positiever worden en vechten voor mijn dromen en doelen. Dat is geslaagd. Ik ben terug gelukkig met wie ik ben en hoewel ik af en toe heel veel verdriet heb, gaat het wel beter met me. Als ik denk aan hoe ik toen in mijn vel zat, gaat het nu een heel stuk beter. Dus zeker wel geslaagd.

Al bij al valt het nog goed mee. Ik heb maar een doel niet gehaald. Voor de rest is alles gelukt. Dus ik ben blij 🙂 

Zijn jouw doelen van vorig jaar allemaal geslaagd?

Geen zin in Kerstmis dit jaar

Hoi allemaal! Op vele blogs verschijnen de artikels bomvol kerstmagie en veel voorvreugde voor 25 december. Er zijn jaren geweest vroeger dat ik die met plezier las en dat ik vrolijk meedeed. Ik vrees echter dat dit jaar geen zo’n jaar zal zijn. Bij al die kerstblogs en kerstmuziek wil ik het liefst wegkruipen. De radio uit, mijn laptop dicht. Het ligt absoluut niet aan de mensen achter die blog, het is zeker niks persoonlijk. Ik heb er alleen geen zin in dit jaar. 

d9c5743a443868947d7be9ce747b4c63

Volgens de maatschappij moeten we blij zijn. Drinken, feesten, vieren. Cadeautjes uitpakken en elkaar bedanken. Lachen, zingen, eten. En dat allemaal onder gezellige kerstmuziek, lichtjes, de glinsterende kerstballen en in sommige gevallen bij een gezellig kerststalletje met kindje Jezus. En ik heb daar geen zin in. Niet alleen heb ik er geen zin in, ik kan het gewoon niet. Ik ben veel te verdrietig daarvoor.

We zijn nooit een familie geweest die met veel toeters en bellen viert. Vaak was het gewoon bij oma en opa met cadeautjes en kookte oma. Ze zette koekjes op tafel in de namiddag en we genoten van elkaar. Onder kerstmuziek en verderop in het huis stond een prachtige boom. De hond kwispelde mee en het was perfect. Gek hoe je dat pas achteraf opmerkt, maar ik was er toen al dankbaar voor. Nu mis ik die momenten. Mijn oma was er al drie jaar niet meer, mijn opa is nog niet zo lang geleden. Mijn verdriet is te vers om nu al terug zorgeloos te kunnen feesten. En ik voelde me daar  beschaamd voor en had het gevoel dat ik daarmee de kerstvreugde demp voor iedereen. Maar eigenlijk is het heel normaal dat ik verdrietig ben en geen zin heb om te feesten. Je mist je overleden dierbaren het hele jaar. Maar het gemis valt extra op als er ineens een extra plek leeg is aan de feesttafel. En die leegte is met geen pen te beschrijven. Iedereen die iemand dierbaar verloor kent die pijn. Uiteindelijk leer je daar met de jaren wel mee leven en ook ik zal hier op een dag anders op kijken. Maar daar is het nu te vroeg voor. Mijn verdriet is nog te vers en te rauw daarvoor. Zal er een jaar zijn dat ik mijn grootouders niet mis tijdens die warme dagen? Ik denk het niet. Mensen van wie je houdt, blijven altijd in je hart en gedachten. Ook mijn oma en opa.

Het liefst van al zou ik gewoon doorspoelen naar de dagen na Kerstmis. Mijn broertje zijn verjaardag. Het nieuwe jaar. En dat 2020 een beter jaar mag zijn, gezelliger en vooral dat ik er gelukkig mag zijn. Dus ik kijk meer uit naar de jaarwisseling dan ooit tevoren. Die jaarwisseling gaat niks veranderen aan mijn verdriet of wat dan ook. Maar de hoop van het nieuwe jaar geeft me nieuwe moed en hoop. En soms is dat het enige wat je nodig hebt om door te gaan ♥

Met wie ga jij dit jaar Kerstmis vieren? 

Komen dingen ooit nog goed?

Hoi allemaal! Ik heb het idee dat m’n titel een beetje deprimerend klinkt. Maar dat is niet zo bedoeld en als je dit artikel leest zal je ook wel de essentie begrijpen. Hoop ik. Het is een vraag die ik me dagelijks stel. Ik moest dit eventjes uit mijn hoofd hebben en ik heb gemerkt de laatste tijd dat mijn blog daar heel goed voor werkt. Ik vind al jullie reacties ook heel lief en ik heb ook heel veel aan al die lieve woorden. Ik ben alleen geen ster in snel reageren. Maar dat komt nog. 

Processed with VSCO with hb1 preset

De laatste jaren heb ik best veel meegemaakt. Ik denk denk dat ik dat kan zeggen zonder dat ik mezelf als een slachtoffer neerzet of iemand die overdrijft. Even terzijde, we hebben allemaal ons ‘rugzakje’. Er zijn in die jaren dingen in mij gebroken en ook weer geheeld. Er is veel gebeurd. Persoonlijk bij mezelf, maar ook in mijn omgeving. Ik verloor mensen aan de dood, had problemen met mezelf en belandde op het randje van een burn-out. En om eerlijk te zijn is dat nog wel een snelle opsomming want ik vergeet er nog best veel nu ik het me zo bedenk.

Zoals ik al zei, er zijn dingen gebroken in die jaren waarvan ik aan het herstellen ben. Ik heb het idee dat dat traag gaat, maar het ook wel lukt. Leven is geen race trouwens. Voor niemand. Maar ik heb veel meegemaakt en ik voel dat ook wel. Soms is een herinnering of zin al genoeg om mij terug te katapulteren. Om nog maar te zwijgen over de energie di ik af en toe mis. Het gaat beter en ik denk dat dat ook wel zichtbaar is in mijn weekoverzichtjes dat ik meer onderneem en minder thuis ben. Ik geniet daar dus wel. Maar laat ik het zo zeggen, ik voel dat mijn lichaam en geest veel stoten hebben gehad en veel deuken. Er zitten blutsen en bulten in mijn geest. Er zitten krassen en wonden in mijn geest en ze zullen herstellen. Maar ik denk dat de littekens altijd zichtbaar zullen zijn. Het zijn mentale littekens en die zijn niet zichtbaar en dat maakt het misschien nog wel moeilijker. Als iemand een been heeft gebroken dan zie je daar het gips van. Weet je dat die persoon pijn heeft. En later weet de omgeving ook dat dat nog gevoelig ligt. Maar mentale problemen? Er is geen gips, er is geen kat die eraan denkt dat die dingen gevoelig liggen. Zoals ik al zei, er zijn dingen gebroken en misschien zullen die wel nooit meer helen en ben ik getekend voor het leven. Ik vraag me dat de laatste dagen heel vaak af, of ik alles wat ik heb meegemaakt ooit nog te boven zal komen.

Dit klinkt als een heel wanhopige tekst waarin ik de intentie geef dat ik aan het opgeven ben. Ik besef dat. Maar het is niet zo. Ik ben nog steeds aan het vechten voor beter en doe er alles aan om er een goeie dag van te maken. Maar bij moeilijke jaren horen helaas ook moeilijke vragen. Na vele gebeurtenissen ben je ook niet meer dezelfde, dat kan niet meer. Die gebeurtenissen vormen je tot iemand. Dat is het leven. Uiteindelijk worden we geschept door wat we meemaken en trekken we daar lessen uit. Ik weet niet goed waar ik naartoe wil met dit artikel, maar dat hoeft ook niet. Ik heb eventjes alles wat in dat kopje zat op digitaal papier gezet en dat lucht op. En nu ga ik mijn boek lezen.

 

Ik ga terug naar een psycholoog

Hoi allemaal! Ik was het afgelopen jaar een paar keer bij een psycholoog. Begin augustus gaf zij echter aan dat ik er klaar voor was om alleen verder te gaan. En het ging goed en ik genoot inderdaad terug van het leven. Maar ik merk dat het terug bergaf aan het gaan is en ik wil het niet zo ver laten komen dat ik mezelf weer uit een hele diepe put moet trekken. Dus ik heb op tijd aan de alarmbel getrokken. Ik wil er graag iets over vertellen.

27b076a034fe931b99bc7b23af031797.jpg

Bijna twee weken geleden liet mijn opa het leven. Dat was een slag in iedereens gezicht natuurlijk. Ik heb het al vaker gezegd de afgelopen weken op mijn blog, zo’n verdriet slaat altijd in als een bom. Ik heb het idee dat ik wel goed met mijn verdriet omga. Het is niet dat ik het opkrop of wegsteek, maar ik kan er wel met een gezonde manier mee omgaan. Af en toe betekent dat ook eventjes doorbijten tijdens een shift. Maar ik ben sterk en ik ben iemand die op haar tanden kan bijten als het nodig is. Maar ik weet dat ik dit geen weken of maanden zo ga trekken. Op een dag ga ik met deze houding gewoon crashen. Dat is niet pessimistisch denken, ik ken mezelf goed genoeg om dat te weten. En je kunt nu eenmaal niet alles in je leven alleen aan.

Ik merk zelf ook dat ik terug aan het kantelen ben. Er zijn dingen die me van mijn melk brengen die dat normaal niet doen, ik begin weer voor alles te huilen, ik heb pijn. Ik ben niet aan het opgeven en ik ben ook niet van plan mijn kop te laten hangen. Maar ik kan dit niet alleen en hoewel ik me ergens ‘gefaald’ voel nu ik terug hulp vraag, weet ik dat ik dat niet ben. Er zijn zoveel mensen die hulp nodig hebben maar te trots zijn om het te vragen. We leven in een maatschappij die liever doorploetert en doorgaat in plaats van toe te geven dat het niet meer lukt. Ik had altijd het gevoel dat die mensen de sterkste waren. Maar dat is niet zo. Het is net heel sterk om te kunnen zeggen dat het niet meer gaat en je hulp nodig hebt of iets wil veranderen. Dan sta je ergens voor en ga je ergens voor. En dat is net sterk.

Ik ben terug aan het ‘omvallen’ en ik wil niet dat ik terug in een diepe put terecht kom waar ik uit moet klimmen. Ik heb ook het idee dat ik al een stuk van mijn verleden verwerkt heb maar nog niet genoeg om alleen verder te gaan. Dus ik trok aan de alarmbel. Mijn eerst afspraak ligt al vast, dus ik heb er geen gras over laten groeien. Misschien heb ik af en toe wat meer hulp nodig, maar dat is geen schande. Dat is menselijk. Dus ik hoop dat deze gesprekken mij gewoon goed gaan helpen en ik er terug beter uit kom.

Dikke knuffel aan jullie allemaal! ♥