Hulp vragen een zwakte? | Welnee, dit is waarom!

Hoi allemaal! We leven in een prestatiemaatschappij. En ook in eentje die het liefst alles alleen doet. Hoe fijn is het als je vol trots kan vertellen dat je een probleem hebt opgelost helemaal zelf? Natuurlijk is dat goed en mag je trots zijn! Maar sommige momenten in je leven moet je aanvaarden dat ’t niet alleen zal lukken. Dat er mensen om je heen zijn die je zullen moeten helpen. En dat is prima. Dat is niet zwak. Integendeel. Ik heb dit geleerd het afgelopen half jaar en graag geef ik deze wijze les door aan jullie.

Het is zo verleidelijk om te blijven doorknokken. Of om anderen ‘niet lastig willen vallen’. We kennen het allemaal, en ik ook. Het liefst vind ik op al mijn problemen zelf een oplossing of remedie. Ik zal ook wel zelf dingen ondernemen om er iets aan te doen. Maar je kan niet al je problemen of zorgen alleen aan. We zijn met miljoenen op de wereldbol, en we kunnen elkaar helpen. Dus laat het toe. Laat je helpen, laat je steunen. Want het is absoluut geen zwakte als je hulp kan vragen, integendeel. Het is juist een kracht

Waarom dan hoor ik je denken? Het is toch juist goed als je jezelf kan redden. Wanneer je veel zelfredzaamheid hebt? Ja, dat zijn inderdaad goeie eigenschappen en je hebt die nodig om er te raken in je leven. Niemand zal elke dag je hand vasthouden om te vertellen wat je moet doen. Hoe stom of misschien cru dat klinkt, het is realiteit. Maar dat betekent niet dat het niet oke is om hulp te vragen. Het is juist sterk dat je dat kan. Zoals ik al eerder zei, we leven in een maatschappij die alles zelf wil doen. Toegeven dat het niet meer lukt is niet echt gemakkelijk dan. Zeker niet als je jezelf vergelijkt met anderen. Die vriendin heeft dat bereikt en die kennis heeft dat bereikt. Wanneer je je sociale media opentrekt is het het ene hoogtepunt na het andere. Hoewel sociale media absoluut niet realistisch is. Het lijkt alleen maar zo. Mensen vertellen ook niet altijd dat ze dat met hulp hebben klaargespeeld. En dan tussen al die schijnbaar perfecte mensen (wat niet zo is trouwens!) je kwetsbaar opstellen en vertellen dat je een probleem hebt? Dat het niet meer lukt en je het anders wilt. Dat je het niet meer alleen kan en naar iemand stapt om je te laten helpen? Het is echt wel een kracht, en niet iedereen gegeven. We zijn allemaal zo goed in zeggen: dat gaat me wel lukken, ik zet nog even door. Of de andere klassieker: het komt wel goed. Maar misschien is het net sterk om te zeggen dat het niet goedkomt. Dat je niet meer kan, dat je hulp nodig hebt.

Het is ook wel een stap die je verder gaat brengen dan blijven ‘dobberen’ in je situatie. En ja, hulp vragen of een verandering doorgaan is eng. Dat ga ik niet ontkrachten, ik weet dat zelf ook wel. Maar uiteindelijk wel de beste keus. We zijn ook niet gemaakt om alles alleen te doen en er zijn zoveel mensen die je kunnen helpen. Dus neem die kans. Vraag hulp. Maar geloof ook in jezelf. En ondanks dat je hulp krijgt, doe jij ook goede dingen. Als je gesprekken hebt bij een therapeut dan helpen die. Maar uiteindelijk ben jij wel degene die erdoor moet. Dus nee, niet alles wordt opgelost door die ander. Heel veel heb je nog steeds zelf in de hand.

Er zijn heel veel mensen die een probleem hebben en koppig doorvechten. Uiteindelijk komen ze dan wel aan bij iemand die hen kan helpen, maar jaren later. En dan heb je al die jaren al doorgemaakt al vechtend. Waarschijnlijk heb je er wel uit geleerd, dat niet. Maar het kan zoveel simpeler. Gewoon door hulp te vragen. Samen kom je er wel uit en kan je je leven beteren. Alleen al de beseffing dat je niet verder wilt zoals nu, is een hele krachtige. Want vanaf dat moment kijk je ook uit hoe je het kan veranderen. En dat doe je dan vaak met hulp. Ik sluit dit artikel af met een mooie quote;

” Asking for help is not giving up.
It’s refusing to give up ,,

Vraag jij gemakkelijk hulp aan anderen?

Gedachten die helpen om NEE te zeggen

Hoi allemaal! We leven in een wereld die maar doordraait en blijft plannen. Dat kan je niet ontkennen. Maar net zoals vele mensen heb ik een probleem met een ding; ‘nee zeggen’. Toch is het zo hard nodig, want je kan nu eenmaal niet alles tegelijk en daarnaast heb je zelf ook tijd nodig voor jezelf. Dus af en toe is ‘nee zeggen’ gewoon iets wat moet kunnen. Ik heb het zelf ook nog steeds lastig daarmee, maar ik heb wel een aantal gedachten ontwikkeld die me daarbij helpen en geruststellen. Ik deel ze graag met jullie vandaag!

erda-estremera-1BNo7K8MmyQ-unsplash.jpg

Photo by Erda Estremera on Unsplash

  • Je ben niet voor iedereen verantwoordelijk

Soms voelt het voor mij alsof ik verantwoordelijk ben voor een ander zijn of haar geluk. Dat als iemand zin heeft om de stad in te gaan met me en die persoon daarnaar uitkeek, ik degene ben die zijn of haar geluk verpest. Dat is niet zo. Want je bent verantwoordelijk voor je reactie. Niet voor het drama dat een ander daarvan kan maken. Dat heeft hij of zij toch echt zelf gedaan. Jij hebt ook je eigen tijd nodig en dan is zo nu en dan een nee verkopen aan een ander gewoonweg nodig. Het is niet anders.

  • Je ben niet verantwoordelijk voor een ander zijn problemen

Oke, soms wel. Als je de ander in de problemen hebt gebracht, dan ben je wel verantwoordelijk. Maar er zijn heel vaak mensen die op je af komen met een verhaal dat ze een probleem hebben en jij alleen dat kan oplossen. Als dat iets is waar jij geen zin/tijd of energie voor hebt, dan is dat zo. Je bent niet verantwoordelijk om alle problemen op de wereld op te lossen. Dan blijf je bezig, want er zijn er een heleboel. Natuurlijk kan je iemand dringend ten hulp schieten. Maar dat hoeft niet altijd. Dus als je baas voor de zoveelste keer deze maand vraagt om in te springen, dan ben je niet verplicht een ja te geven. Soms is het oke om jouw vrije dagen te beschermen. Je hebt ze nodig. Wil ik daarmee zeggen dat je nooit een shift of dag moet overnemen en je collega’s altijd moet laten zitten? Nee. Maar heel af en toe kan een nee wel. Jij heb net zoals iedereen recht op je vrije dagen om uit te rusten of leuke dingen te doen. Net zoals als iemand zijn of haar huistaak vergat en de oplossing in jouw schoenen schuift. Nee, dat is niet jouw schuld. Die persoon moest maar gewoon zijn agenda beter beheren of in het oog houden.

  • Een NEE is een netjes en beleefd antwoord

Vaak als ik ergens een NEE geef als antwoord, voel ik me onbeleefd en niet meer vriendelijk. Vraag me niet van waar die redenering komt, maar hij is er wel. Helaas. Het is niet zo dat elke keer ‘ja’ zeggen je een beleefder of beter mens maakt. Als je beleefd kan uitleggen waarom je iets niet gaat of wilt doen, is daar helemaal niks mis mee. Er zijn goeie manieren om uit te leggen waarom je NEE zegt. Bijvoorbeeld; ‘Ik zou heel graag met je meegaan naar de stad, maar ik ben daar te moe voor. Ik zeg dus nee’. En daar is helemaal niks verkeerd aan. Als ik dat antwoord zou krijgen, zou ik me niet beledigd of afgesnauwd voelen. Dus er is helemaal geen probleem.

  • Het verandert niks aan welk leuk of goed persoon jij bent

Ook met een goed hart kan je nee zeggen. Het maakt je geen slecht mens of iemand die niet leuk is. Ik zei vroeger op alles ja omdat ik een goed persoon wou zijn en het beste wou voor de mensen om me heen. Het probleem is dat jijzelf dat niet volhoudt. Op een bepaald moment ben je zo moe dat je geen andere keuze hebt dan voor jezelf kiezen. En dat wil niemand. Dus nee, je bent helemaal geen minder leuk persoon omdat je een keer afzegt of een uitstap aan je voorbij laat gaan om op bed te lezen. Je waarde hangt daar niet van af. Er zijn nu eenmaal momenten dat je jezelf nodig hebt. En dat is prima. Het hoort bij het leven.

  • NEE tegen een ander, is een JA naar jezelf

Vaak maak je een keuze om ergens op in te gaan met een reden. Soms is dat echt om een ander een plezier te doen of een ander iets te gunnen. Heel tof, want dat toont aan hoe menslievend je bent. En dat zou ik ook niet zo snel kwijt willen spelen. Maar als jij een uitstap afzegt omdat je te moe bent en wil rusten, dan kies je voor jezelf. Zeg je JA tegen je gezondheid, je lichaam. En soms moet je durven voor jezelf kiezen. We hebben het allemaal nodig. Deze gedachte helpt mij heel vaak, vooral als ik net moe ben of echt geen zin heb om af te spreken met iemand. En daar hoef je je ook niet voor te verantwoorden. Zoals ik al eerder zei in dit artikel, jij bent niet voor alles en iedereen verantwoordelijk.

  • Soms is een NEE gewoon nodig

Zoals ik al zei, soms heb je het gewoon nodig. Zonder verantwoording of wat dan ook. Soms moet een simpele NEE kunnen. En daar hebben mensen zich nu eenmaal bij neer te leggen, als dit jouw grens is. Natuurlijk heb je rekening te houden met je omgeving en kan je niet ineens zomaar alles laten. Je hebt verantwoordelijkheden. Maar het hoeft niet altijd jij te zijn die de karweitjes van anderen opknapt of iemand uit de brand helpt. We zijn met miljoenen op de wereld, en we kunnen best elkaar helpen. Jij hoeft dat niet alleen te doen.

Vind jij NEE zeggen makkelijk?

Zelfmedelijden versus zelfcompassie | Waar zit het verschil?

Hoi allemaal! Ons leven loopt niet altijd van een leien dakje. Elk persoon maakt tegenslagen mee, maakt moeilijkheden mee en stomme kleinigheidjes. In elk leven zitten ze verwerkt. Dan is het wel goed om lief te zijn voor jezelf en zelfcompassie te voelen. Maar je kan daar ook te ver in gaan. Zelf vond ik het altijd verwarrend om het verschil te vinden tussen zelfcompassie en zelfmedelijden. Nu ik het antwoord heb, deel ik het graag met jullie. Want we zijn zo gemakkelijk bang om te zwelgen in zelfmedelijden. Terwijl het prima is om lief te zijn voor jezelf. Meer nog, dat heb je net nodig in periodes vol tegenslagen.

2019-06-22-08.03.15-1-1

Wat is zelfmedelijden?

Ik denk dat we allemaal wel eens een moment van zelfmedelijden hebben meegemaakt. Ook ik, ook jij, ook je beste vriendin en ook die beroemde acteur. We zwelgen er allemaal wel eens in. Op zich niet zo’n ramp. Wel als het blijft. Want dan blijf je in je eigen problemen hangen en betert het gewoon niet. Daarnaast is het niet altijd even fijn voor je omgeving. Ik leg je graag uit wat zelfmedelijden betekent.

Zelfmedelijden hebben is jezelf simpelweg zielig vinden. Hoe hard dat ook klinkt, dat is zo. Er is niks mis met vinden dat je veel meemaakt en dat toegeven. Ik doe dat zelf ook. Maar er is een grens. En die grens bepaalt vaak welke kant het opgaat. Stel je voor, je relatie is stukgelopen. Je vriend heeft je bedrogen en is bij een ander gegaan. Ik ga je niet vertellen dat je daar niet verdrietig om mag zijn en het moet vergeten. Het is logisch dat dat een tijd zal in beslag nemen voor je dat verwerkt hebt. En dat is prima. Dingen kosten nu eenmaal tijd. Maar het moment dat je gedachten krijgt zoals deze: ‘Ik ben de enige die dit overkomt’ en ‘Ik ben de enige met problemen’ en ‘ik ben de grootste sukkelaar van de wereld’. Dan ben je aan het zwelgen in zelfmedelijden. Het is prima om toe te geven dat je het moeilijk hebt met een situatie of met tegenslag. Maar vergeet niet dat jij niet de enige bent met problemen. Bij zelfmedelijden zit je werkelijk in je slachtofferrol. Ik kan ook een voorbeeld van mezelf geven. Toen ik in het eerste middelbaar zat, kreeg ik wel eens een opmerking hier en daar. Meer dan eens. In het begin trok ik me dat ook niet aan, maar na een tijd wel. Een keer heeft iemand een opmerking gemaakt over mijn kleding en ik was er ondersteboven van. Ook omdat het al de zoveelste was. En het was waarschijnlijk de druppel die de emmer liet overlopen. En ik weet nog dat ik in de zetel lag televisie te kijken met gedachten zoals ik hierboven heb geschreven. Ik maakte er een persoonlijk drama van en ik vond dat de wereld mij moest redden. Terwijl het nu bekeken geen zo’n groot probleem was. Achteraf kijk je er natuurlijk met een ander perspectief naar. Ik deed ook niks om het op te lossen. Ik zat werkelijk in die negatieve gedachtengang van mezelf zielig vinden. Het gevolg is dat je je nog ellendiger gaat voelen. En dat kun je net niet gebruiken tijdens tegenslagen. Het was oke om verdrietig te zijn over een opmerking die me geraakt heeft. Maar ik liet me verdrinken in de slachtofferrol. En wanneer een vriendin zei dat ze ook wel eens zo’n opmerking kreeg van onze klas, wuifde ik dat weg met het feit dat mijn opmerking veel erger was en dat ik de enige was die zo hard gekwetst was. En dat allemaal om een stomme opmerking over dat mijn broek lelijk was. Maargoed, we kennen allemaal de pubertijd. Ik zat er middenin. Zelfmedelijden is zoals in de films, wanneer iemand huilend voor de televisie zit met een grote bak chocoladeijs en huilt dat ze de enige is met problemen. Nee, dat ben je niet. Iedereen heeft problemen.

Maar wat is zelfcompassie dan?

Bij zelfcompassie ben je ook bezig met je problemen, maar op een goeie manier. Zelfcompassie zal je ook veel verder helpen. In plaats van medelijden met jezelf, voel je medeleven. Een paar letters verschil, maar het maakt ook echt verschil. Wanneer iemand iets ergs meemaakt leef je mee. Vooral als het een dierbare is. En dan probeer je te helpen om het beter te maken voor die persoon. En dan voelt die persoon zich vaak ook beter. Je kan dat ook met jezelf.

Zelfcompassie is goed voor jezelf zorgen als het moeilijk gaat. Wanneer je dan een gezonde maaltijd klaarmaakt om jezelf een boost te geven, dan doe je aan zelfzorg. Maar ook aan zelfcompassie. Dat is iets wat ik vaak doe. Vooral na een lastige dag. Dan vertel ik mezelf dat het oke is, en dan ga ik een boek lezen om mezelf te steunen. Maar ook ga ik op zoek naar andere dingen om mezelf beter te doen voelen. Dan ben je ook bezig met je problemen, maar niet in slachtofferrol. En de manier van zelfcompassie zal ook je gemoed verbeteren in plaats van verslechteren. Bij zelfcompassie zal je ook liever tegen jezelf spreken. Dan besef je dat fouten maken menselijk is, terwijl bij zelfmedelijden je jezelf uitscheld. Daar word je niet beter van. Oordelen en bekritiserende gedachten blijven weg. Enkel de vriendelijke gedachten zijn aanwezig. Ik behandel mezelf de laatste maand zo, en dat werkt wel. Zoals ik al zei, het is niet erg om toe te geven dat je veel meemaakt en het zwaar is. Dat is net sterk. Maar je hoeft er niet in te zwelgen. Ik ben lief voor mezelf en als niet alles loopt zoals ik het zou willen, dan probeer ik dat te accepteren. Maar ik ben ook niet perfect hoor. Het is niet dat ik mezelf elke dag zo lief toespreek. Integendeel, er zijn dagen waar dat toontje nog wel wat liever kan.

In principe kan je het bekijken alsof je tegen een vriendin zou praten. Of ik tegen mijn zusje of broertje. Mij helpt dat altijd heel erg. Als ik zelf een fout heb gemaakt of iets stoms heb gezegd, dan kan ik daar mezelf echt voor kleineren. Maar dat helpt niet. Als mijn zusje echter met datzelfde probleem komt, kan ik het met heel veel liefde goedpraten. Ik vertel haar dat we allemaal mensen zijn en we allemaal stomme dingen zeggen. En dan voelt ze zich beter. De manier waarop ik tegen mijn zusje of broertje praat, is met compassie. Medeleven. Geen medelijden. Als ik mee ga lijden in hun problemen, lost dat niet op. Integendeel, we worden er beide slechter van. Ik praat met heel veel liefde en goede raad tegen mijn kleine broer als hij weer eens de moed kwijt is. En dan voelt hij zich beter en heb ik hem geholpen. Ik doe niks liever. Wanneer ik op diezelfde lieve toon tegen mezelf zou praten, mijn wereld zou er een stuk beter uitzien. Zelfcompassie kan je vergelijken met hoe je advies geeft of praat tegen iemand dierbaar die met een probleem bij je komt aankloppen. Dat kan je ook bij jezelf toepassen. Zaken zullen er veel beter uitzien.

Kende jij het verschil al? En zo ja, in welke van de twee pas jij het meeste toe?

Vergelijk jouw hoofdstuk 1 niet…

Hoi allemaal! Vergelijken, het is iets wat we allemaal wel doen. Soms meer dan goed voor ons is. Ook ik ben een expert in vergelijken. Ik doe graag de dingen goed, maar hier zou ik toch liever niet zoveel verstand van hebben. Helaas overkomt het ons allemaal. Het leed dat vergelijken heet. Vaak doen we dat ook op een heel onrealistische manier. Ik vertel je graag meer daarover vandaag.

2019-06-03-08.00.20-1

Vergelijken. We kennen allemaal wel iemand waarmee we ons kunnen vergelijken. Ook ik als blogster. Ik volg zelf ook heel veel bloggers. Een van de leukste aspecten is namelijk dat je ook andere blogs kan lezen en elkaar misschien kan inspireren. Maar ook omdat geen enkele blogger hetzelfde is. Ik blog nu bijna twee jaar, maar ik weet nog dat ik heel onzeker was in het eerste jaar dat ik blogde. Maak je geen ilussies, ’t is niet dat ik nu elke dag vol vrolijkheid en zelfvertrouwen het ene artikel na het andere eruit brei. Om maar iets te zeggen.  Ik denk ook dat dat een beeld is dat we voorgoed de wereld uit kunnen sturen, als met een raket in een baan rond de aarde. Want dat beeld klopt niet. Er is geen enkele blogger die elke dag vol ‘blogvibes’ achter zijn of haar laptop zit met een goeie koffie en een fabuleus ontbijtje. Het is wel het beeld dat wordt opgehangen van ons.

Toch deed ik het en stiekem gebeurt het nog soms. Minder, maar het gebeurt wel nog. Ik kan mezelf zo hard vergelijken met bloggers die al jaren bezig zijn. Waarbij de artikels altijd fantastisch in elkaar lijken te zitten (en vaak ook gewoon goed in elkaar zitten) en de foto’s de meest prachtige kiekjes zijn. Daarnaast valt er hier en daar een vette samenwerking. Ik kan mezelf daar hele hard mee vergelijken. Niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Dat klap ik dicht voor mijn laptopscherm. Even later klapt mijn laptop ook dicht. Gewoon omdat ik er geen zin meer in heb. Dan leg ik de lat metershoog, op een niveau dat ik helemaal nog niet kan bereiken. Ik heb die ervaringen nog niet. Ik blog ook nog geen jaren. Natuurlijk, ik had hiervoor een boekenblog. Maar boeken recenseren en over boeken vertellen is wel een heel ander niché dan wat ik nu aan het doen ben. Dit is een blog van een heel ander kaliber. Toch doe ik dit het allerliefst. Ik vergelijk mijn hoofdstuk 1 heel vaak met iemand zijn hoofdstuk 20. En dat doen we allemaal wel eens. Niet nodig.

Vergelijken is sowieso al geen goed idee. Net zoals bij mij zal dat je zelfvertrouwen niet al te veel goed doen. Maar ook, zoals ik zelf al zei, kan je nog helemaal die ervaring niet hebben. Net door die jaren te bloggen leer je de kneepjes van het vak en leer je hoe je de beste aanpak hebt. En nee, ook die kan ik niet op een presenteerblaadje aanreiken. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ook die aanpak voor iedereen anders is. We zijn nu eenmaal allemaal anders. Ook als blogger.

Het is gewoon niet realistisch om jouw begin te vergelijken met iemand die het vak al jarenlang doet. Want maak je geen illusies, ook die persoon stond ooit waar jij staat. Als ik heel veel geluk heb doe ik dit over zoveel jaar nog, en ben ik nog steeds een happy blogger. Maar ik zal gegroeid zijn. Als persoon, maar ook als blogger. Ik zal weer dingen geleerd hebben, en ook mijn schrijfstijl zal er steeds meer op vooruit gaan. Natuurlijk zou ik het als een mooi compliment zien als je je vergelijkt met mijn blog. Maar vergeet niet dat ik ook ooit op jouw punt heb gestaan. Iedereen moet het leren in het begin. Ook iedereen zal fouten maken en zal met dingen struggelen. En mijn hele verhaal draaide nu rond bloggen en blogger zijn. Maar weet dat dit voor alles in het leven geldt. Ook wanneer je als jonge tiener jezelf vergelijkt met die oudere volwassene. Ook die hebben gestaan in jouw schoenen en de twijfels gehad die jij nu hebt. Ook zij hebben fouten gemaakt. Maar ze zijn er wel doorgeraakt. Ik weet zeker dat jij dat ook kan.

Met wie vergelijk jij jezelf gemakkelijk?

 

Soms moet je zoeken in het leven

Hoi allemaal! Ik kan soms nogal ongeduldig zijn. Het liefst wil ik alles in een keer vinden en alles direct weten. Toch vraagt het leven zoeken, experimenteren, vallen en weer rechtstaan. Hoe stom dat ook is of kan zijn, het hoort er gewoon bij. Daar kan je niks aan veranderen. We leren niet zonder een valpartij. Het is essentieel. Maar ik weet ook dat ik niet de enige ben die altijd wil rushen en meer wil. Ik ken heel veel mensen die dat ook willen. Ik leer dat stap voor stap aanvaarden, en ik wil graag vandaag vertellen met welke gedachten ik dat doe.

img_20190531_204558

  • Je kan niet alles weten in een keer in je leven

Het leven is een proces, en door je leven heen leer je lessen. Dat houdt het leven ook net boeiend. Hoe saai zou het leven zijn als je alles wist en niks meer bij te leren had. Het is ook niet mogelijk. We worden als jongeren soms geacht om alles te weten wanneer we van de schoolbanken komen. Als we pas volwassen zijn. Ik ervaar dat nu ook, als 21-jarige. Ik zeg absoluut niet dat iedereen zo is, want ik krijg ook veel hulp. Maar soms heb ik het gevoel dat ik nu alles moet weten. Onzin, want ik denk niet dat dat kan. Er is nog zoveel meer waar ik nog nooit mee te maken heb gekregen. Tuurlijk leerde ik heel veel over de maatschappij en werk in het middelbare. Maar in de praktijk liggen zaken nog net iets ingewikkelder. Ik nam het me de afgelopen tijd kwalijk dat ik nog zo ‘onwetend’ was. Maar ik kan het mezelf niet kwalijk nemen. Er is zoveel nieuws en ik sta aan een nieuw hoofdstuk. Ik kan gewoon van mezelf niet verwachten dat ik alles weet. Het is een hoofdstuk wat ik stap voor stap moet betreden en mijn weg erin zoeken. Dat is net als naar het middelbaar gaan. Je verwacht van jezelf als verse brugklasser ook niet dat je alles al weet over alle leerkrachten, vakken en wat er komt in de latere jaren. Natuurlijk leer je door de jaren heen veel, maar ik denk dat volwassen worden ook zo in elkaar zit. Je blijft tenslotte je hele leven leren. Dus haal die druk alsjeblieft van jezelf af. De dingen die je moet leren en moet inzien, komen vanzelf wel. Zo zit het leven in elkaar.

  •  Van experimenteren kan je leren

Zoals ik al zei, het leven zou saai zijn als je alles al wist. Ik denk dat net het zoeken het leven boeiend maakt. En waardevol. Op dit punt denk ik meer na over min blog en wat ik wel en niet wil doen ermee. Ook ik kan niet niet alles weten. Ik heb wel drie of vier jaar een boekenblog gehad, maar dat is een heel andere materie dan wat ik nu verwerk op mijn blog. En ook mijn vorige blog was niet ineens de blog die hij was voor ik stopte. Juist door nu in de beginfase te experimenteren met wat ik wel en niet leuk vind, zal mijn blog zich vormen. Nee, ik kan niet verwachten dat mijn blog een meesterwerk is na twee jaar bloggen. En misschien slagen sommige mensen daar wel in. Maar het leven is geen competitie. En bloggen al helemaal niet.

Maar niet enkel met bloggen is dat zo. Het is overal zo. Als tekenaar weet je nog niet van dag een wat je stijl is en als kind weet je ook nog niet wat je later gaat doen. Daarom experimenteren we door ons leven met veel, en de dingen die we tof vinden blijven. In het leven kosten vele dingen tijd, en geduld. Beide zaken zijn essentieel. Ik zou liegen als ik vertel dat ik dat allemaal al beheers en allemaal al kan, maar dat is niet zo. Ook ik struggel met ongeduldig zijn en mezelf tijd geven. Net als velen van mijn leeftijd denk ik. Maar toch zijn de begingedachten er al. Ik deelde ze graag met jullie!

Waarin ben jij nog zoekende of aan het experimenteren?