Geef het wat tijd!

Hoi allemaal! Mijn eerste weekje als student aan de hoge school zit erop! En hoewel het heel veel wennen was, heb ik er ook wel zin in. Ik ben nu eenmaal een schoolnerd. Geen nood, ik beledig mezelf daar niet mee. Het is wie ik ben, en daar ben ik trots op. Maar ik merk wel een iets op en daar moet ik wel op letten. En een beetje begrip tonen voor mezelf, dan komt dat allemaal wel goed!

img_20181006_205719_693

Ik moet eerlijk zijn, zo’n eerste week hoge school valt niet altijd mee. Vooral niet als het je eerste jaar is. Zoveel nieuws en zoveel wennen. En het zit wel een stuk hetzelfde in elkaar als in het middelbaar hoor. De werkdruk ligt gewoon veel en veel hoger. Maar daar leer ik wel mee omgaan op den duur denk ik. Het is gewoon een kwestie van tijd. En daar wrong het schoentje hem net deze week. Tijd geven aan mezelf. Het is goed dat mijn zusje me daar deze week aan herinnerde. En dat het allemaal wel goedkomt.

Afgelopen week was ik schoolwerk aan het doen en er kwam zoveel op me af. Logisch ook, want het is gewoon de eerste week. Alles is werkelijk nieuw voor mij. En daar was de perfectionist in mij. Ik heb hem wel aanvaard hoor, hij hoort bij me. Maar hij kwam gewoon een beetje ongelegen en totaal op de verkeerde timing. Die perfectionist en criticus vond namelijk dat alles meteen op rolletjes moest lopen en ik alles perfect moest doen. Want ja, dat is wat perfectionistisch zijn doet met je. Maar ik vergat in mijn razende gedachtenstroom en bovendien opkomende paniek een ding: ik moet mezelf tijd geven.

Mijn zusje sprak die wijze woorden. Ze zei dat ik mezelf tijd moest geven om op mijn plooi te komen. Om tot mezelf te komen en om mezelf te laten wennen. Dat het niet van week een perfect zou gaan en dat ook helemaal niet kan. Aangezien ik hiervoor altijd in het secundair heb gezeten. En eigenlijk heeft ze gewoon groot gelijk. Maar ik heb die woorden al vaker gehoord. Helaas rush ik mezelf altijd voorbij. En ik vrees dat ’t nog heel vaak zal gebeuren.

Maar ik heb een goede planning opgesteld en ga die gewoon mooi volgen. En we zien wel hoe het schip strandt. Het kan keihard falen, maar dan heb ik ook weer geleerd. Bovendien kan ik tienduizenden planningen opstellen, ik zal pas weten als ze goed werken door ze te volgen. Gaandeweg leer ik wel wat wel en niet werkt. En ik kan alleen maar mijn best doen. En ik mag ook gewoon niet vergeten dat ik in het verleden al heel veel bereikt heb en zoveel overwonnen heb. Dingen waarvan ik nooit verwacht had ze te kunnen. Dus hoe moeilijk het nu ook lijkt, het komt wel goed. Niet dat ik het niet positief inzie hoor. Maar van de week had ik het toch echt eventjes lastig. Maar peptalks zijn altijd goed!

En ik kan wel blijven piekeren en mezelf afvragen of het misloopt. En wat ik dan zal doen. Of ik het wel zal kunnen en of het wel goedkomt. Maar bij die piekergedachten, denk ik graag terug aan Romy haar gedichtje van afgelopen week. Ik denk dat het niet toepasselijker had kunnen online komen 😊

Heb jij ooit in een gelijknamige situatie gestaan?

 

Advertenties

Voor mezelf kiezen

Hoi allemaal! Als er iets is waar ik het al mijn hele leven lastig mee heb en zal hebben, is het toch wel voor mezelf kiezen. Ik zou duizend keer sneller de wereld redden. Maar als ik zelf in de goot lig te bloeden? Dan zou ik mezelf nog uit de goot trekken en zeggen dat ik me niet moet aanstellen en doorzetten. Maar eigenlijk is dat nergens voor nodig. Ik verdien ook de zorgen die ik een ander toedien. In die gedachte maakte ik een paar keuzes.

DSC_0140.JPG

Laten we eerst beginnen met het verhaal waardoor deze blogpost op gang kwam. Want dat was ook nogal iets. Ik werk sinds begin/midden juli. Ik heb een studentenjob. Een supertoffe job, ik ben er heel graag en ik ben en blijf een werker. Maar het zijn lange dagen. En dat voel ik elke dag weer als ik uitgeput op de tram naar huis plof. Het zijn de dagen waarop ik eigenlijk mezelf wat meer rust zou moeten gunnen. En helaas voor mezelf doe ik dat niet altijd. Dus ik ben mezelf maar weer eens voorbij gelopen. Wat echt een hele slechte gewoonte is van mij. Op een zondagnamiddag was ik aan het werk en ik was doodmoe. Het was de afgelopen week vrij druk geweest, door de warmte en net ook door de regen. Ik sta namelijk achter de kassa & controle van het zwembad van Plopsaland. Je zal mij ook niet horen klagen daarover. Ik weet dat ik op het openbaar internet schrijf, maar alles wat ik positief over mijn job laat horen meen ik ook uit de grond van mijn hart. Dus ja, het was vrij druk geweest en we waren allemaal moe. Maar ik mocht eerder naar huis met de boodschap mijn rust wat meer serieus te nemen en beter voor mezelf te zorgen. En niet zo hard te zijn voor mezelf. En ik zou blij moeten zijn dat ik naar huis kon, kon gaan uitrusten. Bovendien had ik de dag daarna een vrije dag. Ik zou daar blij om moeten zijn. Maar ik voelde maar een ding. Ik voelde me gefaald.

Dat ik niet die twee uurtjes die ik normaal nog moest werken niet meer kon. Zwaar gefaald. Terwijl het zo goed bedoeld was van de mensen op mijn werk. Ik zal hen ook niks kwalijk nemen, het is puur mezelf. Ik hoor Jess Glynn alweer in gedachten zingen. ”Don’t be so hard on yourself no…’, Maar ik ben het wel. Elke dag weer. En dat moet echt een keer stoppen. Al denk ik dat er ooit wel een dag komt dat dat zo zal zijn. Onder het mom van voor mezelf kiezen heb ik wel goeds gedaan deze week. Ik ben namelijk een stukje aan het sparen voor mijn verdere opleiding, maar de boog kan niet altijd gespannen staan. Ik heb ook tien maanden hard gewerkt voor school. Ik mag ook vakantie vieren. In het mom van die gedachte heb ik gezegd dat ik in augustus maar 4 dagen werk in plaats van 5. En toen ik dat had gezegd en dat geregeld was (wat geen enkel probleem was trouwens) voelde ik me ook eventjes gefaald. Maar he, dat is nergens voor nodig. Zo kan ik wat meer tijd voor mezelf vrijmaken, ook voor dingen met famlie en mijn zusje. Daarvoor is vakantie ook. Het leven is zoveel meer dan geld en werken. Er is leven naast die harde werkwereld. Leven waar je mag plezier maken, ontspannen, rusten. Hoewel ik ook plezier heb op mijn werk hoor, daar niet van 😉 Maar plezier in je vrije tijd is natuurlijk anders. Daarom niet beter of slechter. Ik hou van beide. Dus op naar augustus, naar meer leuke werkdagen, maar ook naar ontspanning!

Kies jij makkelijk voor jezelf?

Afstuderen is afscheid nemen

Hoi allemaal! Bij afstuderen komt heel veel kijken. Een nieuwe start, een nieuw hoofdstuk. Het enge onbekende. Als je al afgestudeerd bent, herken je dit waarschijnlijk wel. En zo niet, dan komt dat nog wel. Laat het niet te snel gaan, en geniet vooral. Voor je het weet ben je je eigen afstudeerceremonie of proclamatie aan het bijwonen. Toch is er nog iets extra waar ik nu aandacht aan wil geven. Lastig, maar ik ben ook dankbaar tegelijk. Afstuderen is namelijk ook wel afscheid nemen. Van heel veel dingen.

DSC_0130

Ik moet eerlijk zijn, ik had het niet anders gewild. Afstuderen op mijn verjaardag, een mooi rapport in ontvangst nemen. Eerst een klassenetentje, daarna proclameren en mijn diploma krijgen. Het diploma waar ik jaren hard voor gewerkt heb. Misschien niet altijd in mijn zelfde opleiding, maar het is me toch gelukt. Dat kan ik nog steeds niet bevatten, hoewel het langzaam aan wel doordringt. Het middelbaar zit erop. Hoe blij ik ook ben, ik vind het ook lastig.

Want afscheid nemen doet altijd pijn. Vooral als je zoals ik drie hele mooie jaren hebt gehad. Ik heb een fantastische klas gehad en heel veel gelachen. Ik ben ook dagen met tegenzin of veel verdriet naar school gekomen. That’s life nu eenmaal. Ik kijk met heel veel liefde en ook wel pijn terug op die tijd. Positieve pijn, heimwee. Hoewel dat niet leuk klinkt, dat weet ik. Toch is dat positieve pijn. Ik zou die heimwee namelijk niet voelen als ik niet zo’n fantastische tijd heb gehad in mijn klas en school. Ik heb tijdens mijn examens, het studeren ervan een paar keer gehuild boven mijn boeken omdat ik toen al besefte dat ik het binnenkort zou moeten loslaten. Dat het leven verder gaat en we allemaal onze vleugels spreiden. Het is niet dat we elkaar nooit meer terugzien of dat we ineens allemaal in een andere onbezoekbare dimensie gaan wonen. Maar de tijd van een klasgroep die lessen volgt zit er wel op. Ook afgelopen week kreeg ik een huilbui. Zeker toen de klasfoto (die aan de muur hangt) in mijn blikveld sprong. Ik besefte hoe hard ik de klasgroep nu al mis.

En toch is het enorm dubbel. Vandaag las ik mijn dagboek terug, en vaak staan er grappige anekdotes in. Opmerkingen die gemaakt zijn, plagend en soms gewoon ook onschuldig gerammel met de leerkrachten hun voeten. Maar niet kwaadaardig, gewoon speels en plagend. Op een leuke manier. Een manier die het leuk maakt om naar school te komen. Ik heb me altijd welkom gevoeld. En ik merkte ook dat toen ik dat allemaal teruglas, ik ook moest lachen. Die opmerkingen zijn misschien maanden geleden gemaakt of soms een jaar geleden. Toch herinner ik me ze als gisteren, net als het toontje waarop of het moment waarop ze werden gezegd. Het zijn mooie herinneringen die ik met heel veel liefde koester.

Net als ik al vaker verteld heb, ik moet ook dankbaar zijn dat ik nu zoveel pijn heb of dat het me zo raakt. Dat is gewoon een teken dat ik gewoon heb genoten en ik een fantastische tijd heb gehad. Ik heb ook de laatste weken van de meeste leerkrachten ook afscheid genomen. Ik ben ze stuk voor stuk dankbaar, want ook zij droegen mee aan die fijne schooltijd. Van de allereerste schooldag tot de allerlaatste. Dit is een periode die ik in mijn hart heb gesloten, en dat is heel mooi. Ik ben ook niet meer dat bang en schuchter meisje dat op dag 1 de klas binnenkwam. Dat meisje dat niet kon tekenen. Dat meisje dat onzeker was. Oke, dat verlegen en stil meisje zal ik altijd blijven. Maar dat is mijn karakter, en daar kan je niet van weglopen. Ik ben nu iemand anders, en wel echt iemand waar ik trots op ben. Het is mooi geweest. Ik ga mijn dromen waarmaken en mijn vleugels spreiden. Maar soms, heel even, wil ik terugkeren of wegdromen naar die tijd 🙂

Had/heb jij een mooie schooltijd gehad?

Het lijkt soms maar zo

Hoi allemaal! Ik kom zo vaak motiverende quotes tegen op Pinterest. Maar ook teksten die gewoon de waarheid zijn. Deze keer zette dat mij aan het denken. Want we denken zoveel te weten over een ander of over zijn of haar leven. Maar eigenlijk is dat niet zo. Dingen zijn niet altijd wat ze lijken. Ik denk dat dat goed is om te beseffen. En ik heb het niet alleen over social media, heus niet. Het echte leven is hier minstens even hard van toepassing. Want hoe vaak denk je dat iedereen het perfect voor elkaar heeft? Toch is dat niet zo. Niemand heeft een perfect leven.

DSC_6228

Hetgene wat je van een ander ziet is slechts een momentopname. En dat heb ik ook met mijn faalangst. Gelukkig zie ik nu door die sluier heen. Mensen in mijn klas lijken altijd perfect te zijn en de leerkrachten ook. Terwijl ze dat niet zijn. Dat maakte mij onzeker. Te bedenken dat ik hier de enige ben die fouten maakt. We maken ze allemaal. Sommige zijn gewoon beter in ze te verdoezelen. Niemand is perfect. Heus niet. En ik wil ook niet op fouten van een ander gaan letten of ze in de bloemetjes zetten, maar soms doet het mij wel eens deugd dat een ander een fout maakt waar ik bij ben. Dat klinkt echt sadistisch. Maar dat is het niet. Het doet mij altijd beseffen dat ik niet de enige ben die fouten maakt en het iedereen overkomt. Mijn leerkracht schrijft ook wel eens iets verkeerd. Die perfecte klasgenoten halen ook wel eens onvoldoendes of weten het eventjes niet. Ze zullen het alleen niet zo gauw tonen. We maken ze allemaal en dat is oke. En weet je, dit kan je echt op heel veel stukken in het leven toepassen.

Want het tekstje wat mij echt aan het denken zette, was deze; ‘Sometimes the strongest people in the morning are the people who cried all the night’. We denken altijd maar dat iedereen het zo voor elkaar heeft of nooit problemen heeft. Ik vind dat wel mooi dat je niet bij je problemen blijft zitten, maar soms vind ik dat ook wel eens lastig. Ik merkte dat vooral toen oma pas was gestorven. Er waren mensen in de klas die op de hoogte waren, en ik verwachtte ook niet dat mensen elke keer gingen vragen of het wel ging met mij. Maar ik had gewoon een lastige periode. Nogal logisch ook. En sommige dagen hoor ik dan van mijn klasgenoten hoe positief ik ben en dat ik zoveel lach en blij ben. Ik zie dat als een compliment, ondertussen wel. Maar weet je, op dat moment kwam dat ook wel als een compliment aan. Maar iets in mijn achterhoofd knaagde ook wel. Niemand wist hoe hard ik struggelde met het verwerken van het verdriet en hoeveel moeite ik moest doen om me elke dag uit bed te slepen op sommige dagen. Ik krijg altijd de opmerking dat ik zulke mooie punten heb en ik het perfect voor elkaar heb. Maar dat is niet zo. Ik ben ook maar een mens dat dingen probeert. Ik denk dat weinig mensen in de klas beseffen hoe hard die strijd is die ik soms voer tijdens lessen of tijdens ontwerpen. Door mijn perfectionisme welteverstaan. Ik doe mijn opleiding met heel veel liefde en zou het niet anders willen trouwens. Net als de wijsheid die ik heb. Mensen denken zo vaak dat ik weet hoe ik mijn eigen problemen moet oplossen en ik er wel uit kom. Uiteindelijk wel, maar ik kan het ook niet alleen. Het maakt niet uit hoe sterk of positief ik ben. Of hoeveel oplossingen ik heb. Ik ben ook een mens en af en toe wil ik gewoon iemand die mij zegt dat het goedkomt en mij een knuffel geeft. Natuurlijk vind ik al die complimenten heel mooi en leuk. Maar ik denk dat het goed is om te beseffen dat ieder persoon dat zo een perfect leventje lijkt te lijden, ook zijn probleempjes heeft. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Net als dat perfecte gezinnetje. Wie weet breekt er vanaf de voordeur dicht is wel altijd stevige ruzie uit tussen de ouders en zijn kinderen al gauw weg omdat ze het niet weer willen meemaken. Niks is perfect, zo is het leven. Maar het is aan jou om er wel iets moois van te maken.

Ik denk gewoon dat het goed is om te beseffen dat alles ook een ‘backstage’ heeft. Zie het als een muziekshow. De werk en crew die daarachter zitten zie je ook niet zo heel vaak in beeld, maar toch zijn ze er. Dat is met veel elementen in het leven ook zo. Net zoals je leven op sociale media. Je zal niet zo snel op facebook zetten dat je ontslagen bent of je een baaldag hebt gehad. Er zijn mensen die dat doen, en ik ook wel eens. Maar ook social media is maar een momentopname. Je kan nog zo je best doen, je zal nooit het gehele plaatje zien van hoe iets zit. Ook in het echte leven niet. De enige die dat totaalplaatje kent, is toch echt de persoon zelf. Ik weet het, als ik een probleem heb moet ik er dan ook wel over praten of er iets aan doen. Dat probeer ik op mijn allerhardst elke dag. Maar het is soms lastig. Soms zijn er ook dagen dat ik moe word van mijn perfectionisme. Soms zijn er ook dagen dat ik in ruzie kom met mezelf of het lastig heb. Ze horen er allemaal bij. Maar ik kies er altijd voor om er het beste van te maken. Besef gewoon goed dat dingen niet altijd zijn zoals ze lijken. Ik denk dat je met die visie een realistischer beeld van dingen krijgt. Het is goed om de goede dingen te benadrukken. Dat juich ik wel toe. Maar weet dat niemand perfect is en iedereen problemen of fouten heeft. Je bent heus niet de enige.

Hoe denk jij hierover?

Want het kan zomaar voorbij zijn…

Hoi allemaal! Een jaar geleden was er iets gebeurd waar ik nogal van geschrokken ben. Dankzij mijn dagboek werd ik daar ook een keer aan herinnerd. Toen ik vorige week onderweg was naar de trein naar stage, besefte ik wat die gebeurtenis mij deed beseffen. En hoe kwetsbaar we als mens in het leven eigenlijk zijn. Ik denk dat we daar ook zo weinig bij stilstaan, dat het elke minuut kan gedaan zijn. Het is ook jammer dat ik dat pas besef na een gebeurtenis, maar beter laat dan nooit toch?

jake-thacker-113197-unsplash.jpg
Photo by Jake Thacker on Unsplash

Ongeveer een jaartje geleden was ik namelijk onderweg naar school. Iets later dan een normale schooldag want ik had een mondeling examen en moest maar rond 10u op school zijn. Zoiets. Maar gelukkig reed mijn trouwe bus ook op een later tijdstip dan normaal, dus ik besloot hem gewoon te nemen! Dus ik besloot me nog eventjes te ontspannen en haalde mijn leesboek erbij. Tot een beetje later, keek ik uit het raam en ineens remde de bus in volle rit. Iedereen vloog naar voor en gelukkig is er weinig gebeurd. Met mij is er niks gebeurd, had alleen pijn aan mijn voet die ergens tegen was geramd door de remming van de bus. Maar wat bleek? Er was een moeder die met haar kind overstak en de bus niet had zien aankomen. Het kind liep voor, en de bus was twee centimeter van het kindje verwijderd. Het was lang geleden dat ik nog zo in shock was. Twee centimeter. Dat is echt niet veel. Dat kind kon op slag dood zijn. En de ambulance is gebeld want er waren mensen in de bus gevallen en die hadden wel pijn. Met mij mankeerde niks. Behalve een serieuze portie schrik en een paar woorden minder op mijn examen zelf dan. Mijn leerkracht had er gelukkig begrip voor. Maar er was niks gebeurd met mij, er waren geen zwaargewonden. Maar een bus, en dat kind kon dood zijn. Een weerloos kind dat gewoon van de dag genoot. De moeder ook. Het kon wel eens bij beide hun laatste zijn. Ook van de mensen die in de bus zaten.

En dat is het hem eigenlijk. Je weet nooit wanneer je oversteekt en er ineens een auto achter een hoek komt gescheurd en je elkaar niet meer kan ontwijken. Je weet nooit wanneer er in je school brand uitbreekt die je niet overleeft. Je weet nooit of er ergens een aanslag wordt gepleegd en jij bij de slachtoffers zit. We zijn altijd maar bezig met wat we over zoveel jaar gaan doen of welke dromen we gaan waarmaken. Dat is mooi, ergens heb je ook wel een plan nodig. Maar ik denk dat het goed is om van dag tot dag te leven en te genieten van alle kansen en leuke dingen die je meemaakt. En dat geldt eigenlijk niet alleen voor het leven. Dat geldt voor zoveel. Als jij een blog elke dag leest of volgt, geniet ervan. Want voor je het weet besluit de blogger om zijn of haar blog stop te zetten (nee, ik geef GEEN subielte hints trouwens). Misschien volg jij al maanden een serie op Netflix. Geniet ervan, want op een dag zullen ook de seizoenen daarvan stoppen. We zijn altijd maar bezig met later en wat nog komt. Maar het is goed om te genieten van de dingen die vandaag op je pad komen. Want het zal echt al snel genoeg gaan. Geloof me. Ik studeer in juni af, en de maanden vliegen voorbij. Ze vlammen. En ik geniet van elke schooldag, want binnenkort is het echt de laatste. Genieten is de boodschap! Want echt, soms wilde je dat je de tijd kon bevriezen.

Ben jij een toekomstdenker of leef je in het nu?

Want je kunt het niet alleen

Hoi allemaal! Een liedje wat ik zo mooi vind en waar ik ook fan door werd van Nick en Simon, is het liedje ‘Pak maar mijn hand’. Iets in de melodie vond ik ten eerste al prachtig, maar de tekst is ook gewoon de waarheid. Daardoor spreekt het mij ook heel erg aan. En het geeft mij ook heel erg het idee dat het oke is om anderen hulp te vragen. Dat is namelijk wel iets waar ik soms moeite mee heb. Soms wil ik de wereld op mijn twee eigen blote handen dragen en het liefst alleen. Alleen heeft iedereen mensen om zich heen nodig. Want niemand overleeft alleen op onze aardbol.

DSC_6274.JPG

Het is goed om in jezelf te geloven en te weten en bedenken dat je dingen kan. Dat is heel gezond en broodnodig trouwens. Een stevige portie zelfvertrouwen. Het houdt je overeind bij problemen of als iets niet meteen lukt. Je moet op jezelf kunnen rekenen. Maar de wereld helemaal alleen redden? Ik denk het niet. De wereld is onneindig groot, dit kan je niet allemaal alleen. En ook je eigen zorgen en problemen altijd maar alleen aanpakken en aankijken kan je ook niet alleen. We hebben allemaal wel eens een moment waarop je eens moet kunnen klagen. Al is het maar dat je geirriteerd bent dat die bus weer eens een kwartier te laat is. Die frustratie moet eruit. En het is leuk om dat tegen jezelf te vertellen, dat doe ik zelf ook wel eens. Maar de kans is vrij groot dat je frustratie alleen maar groter wordt. Op dat moment kan je namelijk niet kalmeren omdat jij geirriteerd bent. Daar is een luisterend oor altijd fijn. Om je te bedaren en te vertellen dat je bus zo wel komt. En dat je wel op bestemming raakt. Dit voorbeeld is nu heel standaard en vrij herkenbaar. Maar bedenk dit in grotere situaties. Ruzies met mensen, een overlijden van iemand dierbaar. Problemen in je eigen omgeving. Zoals ik al zei, je kan het proberen te vertellen aan jezelf. Dat kan ook. Maar uiteindelijk heb je mensen om je heen nodig die luisteren en de boel wat opklaren. Of relativeren.

Ik ben zelf ook iemand die graag alles alleen doet, maar dat is gewoon niet mogelijk. Ook al voel ik me iemand die zeurt, ik zal uiteindelijk toch wel over mijn problemen praten. Lang stelde ik dat lang uit om maar niemand tot last te zijn. Maar ik heb zelf leren inzien dat je daar jezelf niet mee verderhelpt. Dus ik zal nu sneller hulp vragen en over iets praten. Al is het een probleem op school of thuis, ik zoek altijd wel iemand op om ermee te praten. Negen op tien kansen is dat een leerkracht, omdat die mij net iets meer begrijpen heb ik de indruk. Maar ook mijn lieve zus kan mij soms heel erg helpen. Het hangt er een beetje van af waar ik mee zit. Een ander heeft misschien wel een compleet andere visie op jouw probleem waarmee je het ineens verslaat misschien. Of laat je er net op een andere manier naar kijken. Ik heb dit heel vaak met mijn vertrouwenspersoon op school. Altijd als ik een probleem vertel en mijn visie erop, komt hij met een compleet andere visie. Eentje die me altijd doet verbazen, want ik had er nooit op die manier naar gekeken. En dan kijk ik net iets meer verder dan mijn probleem en kan ik ermee omgaan. Dus praten over iets is een aanrader. Je hebt sowieso wel iemand in jouw omgeving waar je bij terecht kan als je problemen hebt. En uiteindelijk ontwikkel je wel zo iemand. Al is het net als ik een leerkracht. Zolang het maar iemand is waar je je verhaal bij kwijt kan. Want we verdienen allemaal iemand die ons helpt, maakt niet uit wat het probleem is of wat er gebeurd is. Soms hebben we allemaal een keer eens schouder nodig om op te huilen of iemand die ons vertelt dat het wel terug goedkomt. Soms moet er een keer iemand je moed omhoog helpen. En weet je wat? Dat is dik oké 😉

Vraag jij makkelijk hulp?

Het is oké als het even niet gaat

Hoi allemaal! Geef toe, het liefst zijn we allemaal hele dagen positief, blij en zetten graag de bloemetjes buiten. Ons perfecte leventje op sociale media, waarin we altijd happy en vrolijk zijn. Hoe graag zouden we niet willen dat dat gewoon realiteit is? Ik ook trouwens. Altijd wil iedereen de blijste zijn en positief zijn. Maar weet je, het is sterk om toe te geven dat het je niet afgaat vandaag en je een niet zo leuke dag hebt. Dat is iets wat ik onlangs heb geleerd. En eerlijk? De gedachte eraan brengt me toch een kleine glimlach door de steun die ik kreeg toen ik het vertelde. Ik deel graag dat moment met jou, maar ook dat het oke is om een baaldag te hebben.

DSC_0041

Ik geef het toe, ik ben zelf ook boos als ik een hele dag verpest heb door down zijn. Sterker nog, vorig schooljaar toen oma stierf gaf ik mezelf de tijd niet eens om het verdriet te verwerken. Natuurlijk wel in het begin, maar na een week of twee voelde ik me nog steeds down. De Nikita toen besefte dat dat ergens wel normaal is, maar ze wou het gewoon niet accepteren. Dat dat verdriet wel nog een eindje zou meegaan. En het feit was, ik werd boos op mezelf omdat ik niet van het leven genoot en zag hoe heerlijk school was. Want ja, als je het nog niet wist, ik ben een schoolnerd. Maar daar gaat het eventjes niet om. Ik had zolang uitgekeken die zomervakantie naar het nieuwe schooljaar. Dat verlies kwam als een shock, as I said in een andere blogpost. Ik heb er toen na een tijdje opkroppen over gepraat met mijn vertrouwenspersoon op school. En daar kwam al snel de conclusie dat ik veel te hard voor mezelf was en te weinig voor mezelf zorgde. En toch vond ik het moeilijk, dat verdriet werkelijk toelaten en een tijdje down zijn. Maar het moest. Het liedje ‘Let it be’ van Vazquez Sounds (een cover dan) heeft mij toen wel geholpen. Daar gaat het liedje namelijk net over, dat je het moet laten zijn zoals het is. Ik moest leren accepteren dat het eventjes moeilijker zou gaan met mij en ik een tijdje verdriet zou hebben. En ik ga deze keer niet uitwijden over het feit dat dat nog wel wat langer dan een tijdje gaat duren. Ik wil het eventjes over een moment een tijdje terug hebben. Want ik heb er wel iets uit geleerd en iets wat eigenlijk gewoon heel simpel is. We maken het alleen maar ingewikkeld door onze gedachtengang. De gedachtengang dat het altijd prima moet gaan en we altijd 100 procent moeten genieten. Ja tuurlijk, een beetje positiviteit is goed en nodig. Maar soms helpt niks en voel je je gewoon rot. That’s life.

Het begon op een woensdagochtend om 6u. Mijn normale tijdstip om op te staan in schoolweken. Mijn wekker ging af, ik drukte hem uit en voelde de bui meteen hangen. Dit zou mijn dag totaal niet worden. Waarom wist ik op die ochtend ook niet meteen. Ik probeer daar ook niet teveel op in te gaan zo twee seconden na mijn ontwaken. Soms zegt dat gevoel niks en wordt het een topdag. Meestal word ik wakkerder op de bus naar school en slaat mijn stemming wel naar de positieve kant. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Nadat ik mijn zusje had gewekt en me had aangekleed voelde ik me nog best oke voor zo vroeg in de ochtend. Een ochtendmens zal ik vrees ik nooit zijn. Maar op de bus klaarde mijn stemming niet zoals elke dag op. En ik wilde mezelf nog zo graag wijsmaken dat het wel beter zou worden als ik op school kwam. Ik begon die dag met PO, een creatief vak wat ik geweldig leuk vind. Toen we om 8u aankwamen in de gemeente bij mijn school en we daarna iets van 3 minuten wandelafstand van school waren viel het gesprek tussen mijn zusje en ik op oma. Plots wist ik het, dit zou mijn dag niet worden. En toen ik de school binnenwandelde voelde ik mijn moed voor die dag compleet naar het nulpunt zakken. Ik had er geen zin in. Maar niet zomaar zonder reden. Ik miste oma. En het bleef maar verdergaan de hele dag. Op een of andere manier werd in elke les wel iets verteld of gedaan waardoor ik aan oma moest denken. Op zulke dagen valt dat je nu eenmaal ook op. En ik vond dat jammer en probeerde als optimist die ik ben mijn dag toch nog de lucht in te helpen. Hoewel ik zelf ook wel besefte dat dat verloren moeite was. Maar je kan maar proberen toch? In de namiddag had ik een leerkracht waar ik eigenlijke echt wel bij op mijn gemak ben en ik vertrouw. Die middag moesten we ontwerpen en mijn hersenen kunnen op dat moment niet ontwerpen. Dus toen de opdracht was uitgelegd en we vijf minuten bezig waren, besloot ik haar te vragen of ik haar even kon spreken.

Ik heb haar toen verteld hoe erg ik oma miste en ik bovendien door alles aan haar moest denken. Dat het gewoon zo’n dag was. En weet je wat ze daarop zei? Heel simpel. ‘Het is oke als het even niet gaat’. Dat zijn niet de exacte woorden, maar daar kwam het wel op neer. En toen viel mijn frank (zoals we dat dan zo mooi in België zeggen). Dat het oke is. Iedereen heeft wel een keer een bad day, een dag waarop het niet lukt. Ze vertelde me dat dat oke is, en dat ik moest doen wat ik kon vandaag. En als dat niet veel was, dan was dat zo. Jammer, maar helaas. Ten eerste was dat kleine gesprekje zeer verhelderend, opluchtend en ik voelde me gesteund. Drie vliegen in een klap.

Wat ik je dus vandaag met die hele lange tekst en mijn verhaaltje wil meegeven, is dat het oke is om een baaldag te hebben. Maar ook dat je op dat soort dagen een beetje lief moet zijn voor jezelf. Doe niet zoals ik en word niet boos op jezelf, want daar kom je geen stap mee verder. Je voelt je alleen nog rotter. Als je voelt dat het jouw dag niet is, doe iets liefs voor jezelf. Iets waarvan je je sowieso beter voelt. Dat is voor iedereen persoonlijk. Zet ’s avonds een film op met een bak popcorn of chips. Lees een goed boek. Of laat het allemaal eventjes eruit en heb een stevige huilbui. Het zal je zeker helpen. En doe zoals ik: praat erover. Het zal je alleen maar helpen. Ook al voelt het als klagen, de steun van je omgeving kan altijd goeddoen. Ik voelde zoveel warmte gewoon door een gesprek toen, dat heeft mij echt door die middag geholpen en door de rest van de dag. Het moment dat ik dit uitschrijf is dit een paar dagen geleden gebeurd en ik voel die warmte nog steeds een beetje. Mijn dipje is ook nog niet volledig weg, maar dat accepteer ik. Ik ben hard bezig met zelfzorg, lief zijn voor mezelf. Een beetje vroeger in bed, een goede film kijken of een warm bad nemen. En voor de extra energie die ik op die dagen altijd kan gebruiken, goed en gezond eten.

Hoe ga jij om met je rotdagen?