Persoonlijk | Terug aan de slag & volwassen worden

Hoi allemaal! De afgelopen tijd is mijn leven een wirwar geweest van allerlei gebeurtenissen. Ook eentje van veel uitrusten en terug tot mezelf komen. Jullie weten het, want ik vertelde het allemaal op mijn blog. In april nam ik drie weken voorgeschreven rust en daarna ging ik na een verdere rustperiode voorzichtig terug aan de slag. Dat begon met een dag per week, maar later werden het er meer. Inmiddels ben ik terug vast aan de slag. Iets wat heel gek is na zo’n lange tijd niks doen. Maar het was nodig en gelukkig bevalt het me wel.

white and pink flowerson a book beside eyeglasses
Foto door Burst op Pexels.com

Ik vind het altijd nog wat gek als ik thuis de deur opentrek en roep dat ik naar mijn werk ga. Het feit gewoon dat ik werk heb is al gek. Niet omdat ik niet in mezelf geloof, want ik weet dat ik het kan. Dat ik een goeie werknemer ben en een fijne collega. Maar het is zo snel gegaan. Het voelt alsof gisteren dat ik nog op de schoolbanken zat te luisteren naar de leerkracht die aan het uitleggen was hoe je de dt-regel toepast en hoe het ook alweer zat met werkwoorden in de verleden tijd. Of de leerkracht die vertelt over grammatica en spelling in de Engelse taal. Om van Frans maar te zwijgen. Het voelt echt gek. Een paar jaar geleden was ik nog aan het zwoegen voor examens en goeie punten en nu ineens ben ik aan het werk. Tijd gaat snel, mijn vriend. Geniet.

Nu ben ik ineens zelf verantwoordelijk voor mijn inkomen. En oke, ik woon nog thuis dus niet alles is voor mijn rekening. Toch probeer ik wel de dankbare jongvolwassene te zijn die helpt in het huishouden en niet gewoon op haar ouders hun kosten leeft. Dat vind ik wel zo netjes, mijn ouders hebben jarenlang zoveel voor me gedaan. Daarnaast moet ik ook zelf mijn eigen vleugels uitslaan later en daarvoor heb ik zelf ook een basis nodig. Ook aan die basis ben ik aan het werken. Dat is hoe het leven gaat. Ik ben altijd bang om gezien te worden als de dochter die profiteert van haar ouders, wat niet zo is. Ik leef onder hun dak, maar niet op hun dak. Waarmee ik bedoel dat ik mijn best doe actief te helpen en niet op hun kosten te teren. Want zo ben ik niet. Dit klinkt ook zo allemaal als volwassenpraat. En dat ben ik ook, volwassen. Ik ben een jonge vrouw die haar toekomst aan het opbouwen is. Het klinkt gewoon gek om dat zo te vertellen, want het gaat gewoon zo snel. Zoals ik al zei, het voelt als gisteren dat ik om 6u42 de bus opstapte om richting Brugge te gaan en naar school te gaan. Mooie tijden, dat wel. Maar ze zijn voorbij en nu is het nieuwe hoofdstuk. Stiekem is dat eng, maar ik heb er tegelijkertijd ook heel veel zin in.

Het werkleven bevalt me trouwens wel hoor. Ik ben nog steeds voorzichtig, Ook op dagen dat ik effectief thuis ben plan ik voorlopig nog geen gekkigheden. Die komen wel weer. En misschien klinkt dat overdreven of te voorzichtig. Maar dat is hoe ik ermee omga. Ik wil mijzelf, mijn lichaam en geest de tijd geven om te wennen aan het terug werkzaam zijn, want na vier maanden thuiszitten is dat gewoon de realiteit. Maar het komt wel goed. Zoals ik al zei, het werkleven bevalt me goed en ik heb niet het idee dat het slecht gaat met mij of mijn lichaam. Zolang ik goed op mijn slaap en rust let. En op mijn vrije dagen extra slaap pak. Het komt wel goed. Ik kan dit.

There is no shame in beginning again, for you get a chance to build bigger and better than before. – Leon Brown

Hoe begon jouw volwassen leven?

Dag verleden, laten we het uitmaken

Hoi allemaal! Heel vaak heb ik al gehamerd op het verleden. Ik denk dat ik voor veel mensen kan spreken dat het een bepaalde invloed op ons heeft en het ons gevormd heeft. Zelf had ik ook vrij veel moeite om het los te laten. Maar ik besef me mede door die artikels en door eigen inzichten dat dat wel nodig is. Er komt ook een dag wanneer je dat kan. Misschien duurt het kort, misschien duurt het lang. Maar er komt wel een dag. En die dag is de dag dat je jezelf terug vrijheid geeft, en tijd geeft om een toekomst te maken. Mijn dag is aangebroken en ik wil graag iets vertellen over dit bijzondere moment.

michael-dziedzic-JmBh0dbii9k-unsplash
Photo by Michael Dziedzic on Unsplash

Misschien lijk ik met al mijn adviezen en mooie verhalen perfect. Echter wie mijn blog goed leest en volgt, weet dat ik dat niet ben. En daar ben ik nooit echt stil over geweest. Omdat ik niet wil dat ik zo overkom op mijn blog. Ik ben ook maar een jonge vrouw die volwassen aan het worden is. En dat voor een groot stuk al is. Ik ben op een leeftijd en in een periode waarin ik mijn weg aan het zoeken ben en dat is prima. Maar wat daar niet bij helpt is die twijfels over het verleden en over mezelf. Dat werkt averechts en zeker als je iets deftigs van je toekomst wil gaan maken.

Ik heb jaren gevochten met mijn verleden, maar ook met mezelf. Dag na dag, nacht na nacht. Er zijn nachten geweest dat ik tot na drie uur ’s nachts lag te piekeren, mezelf dingen te verwijten en opgevreten werd door schuldgevoel. Iets wat ik zelf ook niet leuk vond natuurlijk en helaas is je verleden loslaten niet in een klap gebeurd. Ook bij mij niet. Het is geleidelijk aan gebeurd. Maar ik heb er wel lang tegen gevochten. Nu na al dat vechten, verwijten en mezelf bekritiseren heb ik wel een wijze les geleerd: dat helpt allemaal niet. Ik herhaal: NIET.

Iedereen maakt fouten en we doen allemaal wel eens dingen waar we niet zo trots op zijn. Niet alles in je leven zal je op een presenteerblaadje willen aanreiken aan iedere voorbijganger op straat. Ik was daar beschaamd voor en voelde me een verkeerd en slecht mens daarvoor. Maar een tijdje terug ging bij mij dat lichtje aan. Iedereen heeft dit soort tijden. We hebben allemaal een ‘hoofdstukje’ waar we niet zo trots op zijn. Misschien is dat gewoon het leven. Maar je kan nooit weten wat er in het diepste verleden van een ander schuilt. Dus het is zo gemakkelijk jezelf te verwijten met jouw gebeurtenissen van vroeger, terwijl je de diepte van die van anderen niet kent. Maar je de dag van vandaag daar kwaad over maken, zal niet helpen. Het verleden verandert daardoor niet en het zal altijd zo blijven. Je kan er alleen mee leren omgaan en het uiteindelijk na jaren een plekje geven.

Ik heb uit mijn verleden lessen geleerd die me gemaakt hebben tot de persoon die ik ben. Dingen die ik de dag van vandaag nog gebruik en die me een wijzer mens hebben gemaakt. Ik heb mezelf jaren gehaat om mijn verleden. Maar ook dat helpt niet. Toch ben ik -hoe gek ’t ook mag klinken- dankbaar voor die jaartjes van haat en onzekerheid. Ik heb mezelf inmiddels voor een groot stuk geaccepteerd en ik heb het idee dat de acceptatie voor mezelf zo sterk is dat hij amper kan verbroken worden. Net zoals elke andere relatie in het leven wordt hij meestal alleen maar sterker als je samen ruzies overwint.

Ik voel me terug vrijer. Soms voel je het gewicht van een steen niet tot hij van je afrolt, en dat merk ik nu. Het is een fantastisch gevoel en het is bijna niet in woorden uit te drukken. Ik ben blij dat ik terug kan genieten van wie ik ben en wat ik doe. Dat ik goed genoeg ben voor mezelf. Voor anderen. En dat ik ook een mooie toekomst verdien. Want ik roep altijd uit dat we die allemaal verdienen. Iedereen op de wereld verdient de toekomst van zijn of haar dromen. Een droomjob, een fijn gezinnetje (of net niet, als dat je wens is) en financiële zekerheid. We verdienen het allemaal. Ik denk daarbij altijd aan iedereen om me heen. Maar eigenlijk mag ik mezelf dat evengoed toewensen. Want ook ik heb dat meer dan verdiend. Ik heb al heel vaak verteld over het verleden en dat was voornamelijk naar anderen gericht. Wat ik vandaag heb verteld, is voornamelijk naar mezelf gericht. Ik hoop echter dat jullie er ook iets aan hebben. Dan is dat helemaal mooi. Dan zijn we met twee geholpen. Laat het los, je verleden. En leef in het nu. Dat is echt de beste tijd om je aandacht bij te hebben. Nu, op dit moment ♥

Hoe ga jij met je verleden om?

 

Frustraties over mezelf tijd geven | De realiteit

Hoi allemaal! Wat ik vandaag vertel ik vrij persoonlijk, maar daarom wil ik het niet weghouden van m’n blog. Ik heb ook het idee dat ik er deugd van zal hebben het uit mijn vinger te schrijven, want dat lucht nu eenmaal op. Leven is niet altijd simpel en het is zeker niet altijd rozengeur en manenschijn. Iedereen heeft wel eens tegenslag en we hebben allemaal moeilijke periodes. Het beste wat je dan kan doen, is jezelf tijd geven. Laat dat nu net geen talent van mij zijn. Mezelf opjagen en over mijn eigen grenzen heen duwen daarintegen wel. Gelukkig ben ik het stap voor stap toch aan het leren. Voor het misgaat.

2019-08-29-07.41.30-1-1.jpg

Ik kom uit een moeilijke periode, een heel stressvolle. Hier en daar zijn er ook nog wel stressvolle dingen bezig in mijn leven. Er ligt een dierbare van mij in het ziekenhuis, gelukkig aan de betere hand. De dingen waar ik zoveel problemen mee had de afgelopen jaren zijn langzaam aan aan het zakken. Ik heb het idee dat de dingen eindelijk op hun plek aan het vallen zijn. Ook met mijzelf, ik begin mezelf te aanvaarden voor wie ik ben en dat is al een tijd zo. Ik heb ook het idee dat wat ik doe eindelijk goed genoeg is voor mezelf. Tot op een punt; mijn energie. Daar loopt het altijd mis.

Ik ben geen held in mezelf tijd geven, nooit geweest. Het is niet dat ik ongeduldig ben, ergens wel. Maar het ligt aan iets anders. Ik heb ambities, dromen en vooral een grote vechterslust. En ik ben iemand die graag verder gaat met haar leven en dingen bereikt. Zoals ik al zei, ik heb ambities. Dat ik daar geen energie voor heb, frustreert me dan. Maar het is wel de realiteit. Het gaat gelukkig al beter, anders was ik niet begonnen met werk zoeken en terug mijn leven oppakken. Op dat gebied gebruik ik makkelijk mijn verstand. Gelukkig. Mijn werk bevalt me ook en het gaat goed. Ik moet me gewoon aanpassen aan het terug fulltime werken. Maar dat komt wel goed. Mijn probleem is dat ik mezelf in mijn vrije tijd weinig rust gun. Omdat het me frustreert dat ik op mijn vrije dagen zo weinig fut heb om dingen te doen. Ik wil toffe dingen doen, plezier maken en genieten van mijn leven. En ik mis dat ook wel, de dagen waarin ik eindeloos veel energie leek te hebben. Maar de realiteit is ook dat ik zal moeten aanvaarden dat het nog een tijdje zal duren voor ik volledig terug de oude ben. Het komt heus wel terug, daar ben ik zelf ook van overtuigd. Maar het zal gewoon heel veel tijd vragen. En rustige opbouw. En daar zal ik me moeten bij neerleggen. Willen of niet. De frustratie die ik daarbij voel vind ik heel lastig om onder woorden te brengen, dus misschien is dit een heel onsamenhangende brij tekst. Maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd gestreefd naar echtheid, en niet naar perfectie. Dat is een denkwijze en levenswijze waar ik mezelf naar toe leef. Want zo ben ik veel gelukkiger en vrijer.

Vind jij het lastig jezelf tijd te geven?

Sociale media | Neem ’t niet te serieus

Hoi allemaal! Terwijl ik dit aan het typen ben, ligt mijn telefoon naast me. Op die telefoon staat mijn sociale media. Iets waar ik heel bewust mee bezig ben. Ik ben geen perfecte goeroe die haar eigen tips perfect naleeft. Dat geef ik toe. Meer nog, ik zit meer op sociale media momenteel dan ik zelf zou willen. Ik zag echter afgelopen week een filmpje dat me aan het denken zette en daar wilde ik graag iets over schrijven. Ik zal het filmpje onderaan het artikel linken. En bidden dat ik het straks niet vergeet. Want nee, ik ben ook geen perfecte blogger. ’t Is maar dat je het weet.

neonbrand-Pvx24X1uiq4-unsplash.jpg
Photo by NeONBRAND on Unsplash

Zoals ik al heel vaak zeg: ik heb op zich niks tegen sociale media. Soms lijkt het echt wel zo en straal ik dat ook uit op mijn blog. Ik weet dat het zo overkomt. Maar het is niet zo. Ik ben heel graag bezig met sociale media. Maar ik probeer het gewoon niet al te serieus te nemen. De video die ik ga linken is maar weer eens een bewijs waarom en als je hem bekijkt zal je me ook snappen. Want het leven op sociale media is nooit echt. We posten vaak alle goeie dingen. De momenten dat we genieten, dat we lachen. Wanneer we op restaurant gaan en de lekkerste dingen eten. Het stomme is, ik doe het ook wel eens. Allemaal hoor, onbewust. De perfecte achtergrond zoeken om een boek te fotograferen dat je gaat lezen. Eventjes de rommel uit beeld schuiven om je perfect opgeruimde woonkamer in de kijker te zetten. Ja, ook ik ben daar schuldig aan.

Ik probeer het gewoon niet te serieus te nemen, omdat ik weet dat niet alles klopt. Ik ken de meeste mensen van mijn vriendenlijst. Op Facebook dan. Eigenlijk zo goed als iedereen, want ik heb geen onbekende mensen op mijn profiel volgens mij. Ik ken echter niet alle mensen hun leven helemaal. Maar ik weet wel dat velen het wel eens moeilijk hebben. Of ja, dat hebben we allemaal wel eens. Daar kan je niet omheen. Er is geen mens op de aardbol die leeft vol gelukkige momenten en sterft zonder iets naars mee te maken. Dat bestaat niet. Maar ik weet dus ook dat mijn beste vrienden door rottijden gaan soms. En toch staat dat niet online. Waarschijnlijk uit privacy-redenen. En ik geef ze gelijk. Wanneer ik een off-day heb vol huilbuien ga ik ook niet mijn wenende kop online zetten. Maar we creëren allemaal zo’n ‘perfect’ leventje op sociale media en uiteindelijk vergelijken we ons ook met die beelden. Het is niet omdat iemand zo gelukkig lijkt op sociale media, dat alles koek en ei is. Ook niet als er elke dag een lachende foto online staat. Je weet niet wat er gebeurt als die camera weg is. Koppeltjes ook. Die elke dag liefdesuitingen op elkaars profiel posten en daarna een selfie al kussend en knuffelend. Wie weet barst er na elke foto wel een ruzie uit. Dus nee, je hebt geen realistisch beeld van anderen via sociale media. Eigenlijk heb je dat nooit, enkel als je iemand echt heel goed kent. En dan nog. We kiezen zelf wat we delen met de buitenwereld. De enige die jou goed kent, ben jijzelf.

Ik geef toe. Als je mijn sociale media bekijkt is het ook een hypere boel vol geluk en blijheid. Ik ga geen hele ontkenning uitwerken. Net als iedereen doe ik me ook wel eens beter voor  dan ik me voel op sociale media. Niet als in mezelf compleet veranderen om cool te zijn op sociale media. Ik ben en blijf mezelf. Ook online. Maar ik heb ook wel eens op een baaldag een gezellige foto online gezet. Op een moment dat ik helemaal geen zin had in studeren voor mijn examens op de hogeschool toch de positieve student uitgehangen. Dus ja, ik doe het ook. Ik probeer zoveel mogelijk een eerlijk beeld van mezelf weer te geven online. Voor zover dat mogelijk is dan. Ik heb ook mijn privacy en er zijn dingen die ik ook nooit online ga zetten. Niet op m’n blog, niet op sociale media.

Sociale media is leuk en tof, maar neem het niet te serieus. Die perfecte vriendin maakt ook baaldagen door en die influencer eet ook ’s morgens wel eens brood met normale kaas en een glas melk in plaats van de nieuwste en lekkerste cornflakes. Geen idee of ze ook werkelijk dat promoten, want ik volg er geen enkele. Maar dat terzijde. Neem het altijd met een korreltje zout. Ik gebruik sociale media vooral om de dingen die me gelukkig maken te delen. Niet om het negatieve te verbergen of mijn kop in het zand te steken. Maar ik word er zelf ook beter van. Ook hou ik wel van de herinneringen functies die vele platformen inmiddels hebben. Maar ik merk zelf ook dat ik veel minder online zet en dat bevalt me wel. Vroeger was ik jong en stond alles online. Maar je groeit daar uit met volwassen worden. Althans, dat heb ik toch. Nu is sociale media een stukje van mijn leven, maar niet m’n hele leven.

En zoals beloofd, niet vergeten. Het linkje!

Denk jij serieus na bij sociale media?

Life | Laat het verleden los. Het is voorbij

Hoi allemaal! Iedereen heeft een verleden. We hebben allemaal door de jaren heen dingen meegemaakt of gedaan. Zo hebben we allemaal ons eigen rugzakje. Iedereen heeft het, ook de mensen die het nog zo goed verbergen. Gelukkig voor ons zitten daar ook hele mooie herinneringen in. Het leven is niet altijd slecht, we maken allemaal leuke dingen mee. Een geweldige schooltijd of een tof feestje. Ook dat is het leven. Maar helaas maken we allemaal ook slechte dingen mee. En we kunnen onszelf daarmee blijven treiteren. Maar dat hoeft niet. ’t Is oke. Laat het los. Het is niet gemakkelijk. Maar het is voorbij.

2019-07-26-01.40.04-1.jpg

De gedachte voor dit artikel kwam vrij onverwachts en na een goed gesprek met een vriendin van me. Ik heb ook heel veel deugd gehad van dat gesprek. Maar het bracht me op het idee om hierover te schrijven. Want ik weet dat ik niet de enige ben die met mijn verleden vecht. We doen dat allemaal op een bepaalde manier. Ook de mensen die het nog zo mooi verbergen achter een masker. Iedereen maakt fouten en iedereen heeft een zwarte bladzijde die hij het liefst uit het boek zou scheuren. Maar dat kan helaas niet. Je kan het zien alsof je leven wordt geschreven in balpen. Dat kan nooit uitgegomd worden. Zo is het leven ook. Je acties zullen nooit meer gewist worden. Eng, ik weet ‘t. Maar daarom hoef je jezelf er niet de rest van je leven voor te veroordelen en kwaad op jezelf te zijn. We maken allemaal fouten, en we zijn allemaal mensen. Fouten maken en mensen kwetsen maken je geen slecht mens. Iedereen verpest het wel eens en iedereen doet wel eens iemand pijn. Het maakt je geen slecht mens. Het betekent simpelweg dat je een mens bent. Van vlees en bloed, zoals meer dan miljoenen op deze aardbol. Al is miljoenen zelfs nog weinig uitgedrukt, maar je snapt me wel.

Ik heb lang met het idee geleefd dat mijn verleden me maakt tot wie ik ben. Op zich is dat ergens wel zo. De dingen die je meemaakt zullen uiteindelijk je karakter bepalen. Maar je bent niet je verleden. Je bent ook niet je fouten. Je bent wat je ervan maakt. We maken allemaal fouten, dat kan ik niet genoeg benadrukken. Maar het gaat er niet om dat je een fout maakt. Ergens wel. Maar het gaat er vooral om wat je doet om het goed te maken. Leer je eruit en doe je het volgende keer anders? Kies je voor een andere weg? Uiteindelijk leer je uit die fout. Dan is het geen fout meer. Dan is het een les. En hoe graag we fouten ook vermijden, je kan ze niet vermijden. En om als mens wijs en goed te kunnen leven, heb je lessen nodig en moet je lessen leren. Sommige lessen kun je echter alleen leren door fouten te maken. Hoe stom dat ook is, zo zit ’t leven wel in elkaar.

Wat ook is, is dat je je verleden niet meer kan veranderen. Het zal ook niks meer veranderen als jij jezelf er elke dag voor straft en jezelf slecht doet voelen. Het verleden zal er niet ineens anders uitzien. Waar je ook over aan het stressen bent, waar je ook over aan het nadenken bent. Als het in het verleden is, is het in het verleden. Daar mag het blijven. Ik kan het makkelijk vergelijken eigenlijk. Een voorbeeld dat ik heel vaak gebruik en relatief is. Iedereen heeft in het middelbaar wel eens onvoldoendes gehaald. We hebben allemaal al eens toetsen teruggekregen waarvan we niet zo blij waren met het cijfer dat in de hoek van het blad prijkte. Ik kon mezelf daar echt dagen voor ‘straffen’ en vooral beoordelen. Maar ook al doe je dat, de volgende keer dat je kijkt op je blad zal dat cijfertje niet ineens een voldoende zijn. Die 2/10 zal niet ineens een 9/10 worden daardoor. En dat is met grotere fouten of minderheden in je leven ook zo. Je kan zoveel denken en jezelf zo veel de schuld geven. Maar je verleden blijft hetzelfde. Dus maak er vandaag de dag het beste van met de lessen die je leerde eruit. Want echt, ’t leven is veel te kort om iets anders te zijn dan gelukkig. Het gaat zo snel. Dus laat dat verleden los, wees gelukkig met wie je bent. Wie je ook bent, ik weet zeker dat je ’t verdient. Iedereen verdient het om een gelukkig leven te leiden en zijn dromen waar te maken. Dus ga ervoor. En geniet. Zing, dans en lach. Doe de dingen die je gelukkig maken. En laat dat verleden. ’t Is geweest. Het is oke.